Saturday, October 24, 2015



                  முதல் விழா.... கேஜி பப்ளிகேஷன்ஸ்....முதல் விழா...



                 1990 ஆம் ஆண்டு தொடங்கப்பட்டது கேஜி பப்ளிகேஷன்ஸ் .  என்னுடைய புத்தகங்களை வெளியிடுவதற்கென்று ஏற்படுத்தப்பட்ட து.  ஒருபுத்தகத்தை வெளியிடுவதெனில் ஒரு பதிப்பக முகவரி வேண்டும் என்கிற அளவில் ஒரு முகவரியாக செயல்பட்டு வருகிறது இன்றுவரை. . இதன்வழியாக 35 நூல்கள் வெளியிடப்பட்டுள்ளன.  இலக்கியம், இலக்கணம், அகராதி, சிறுகதை, நாவல், கவிதை, பெண்ணியம். வரலாறு மொழியியல் எனும் பொருண்மைகளில் நூல்கள் வெளியிடப்பட்டு வருகின்றன. சில நூல்கள் பரிசும் பெற்றிருக்கின்றன.

                 இருப்பினும்  படைப்பிலக்கியம், இலக்கியம், ஆய்வியல், வரலாறு, தத்துவம் என இன்னபிற துறைகளில் பலர் திறம்படப் பணியாற்றி வருகின்றனர் என்றாலும் அவர்கள் காலங்காலமாகப் புறக்கணிக்கப்பட்டு அல்லது கவனிக்கப்படாமல்  இருப்பது கவலைக்குரியதாகும். எனவே  தரமாகவும், நேர்மையாகவும், ஒழுக்கமாகவும் தன்னாலியன்ற பணிகளைச் செய்துவரும் உண்மையான  கல்வியாளர்களை ஊக்குவிக்கவேண்டும் என்கிற முனைப்பில் அவர்களை அடையாளப்படுத்த ஒரு சான்றிதழும் சிறு பரிசும் வழங்கி அவர்களைக் கௌரவித்தால் அது அவர்களின் அடுத்த இலக்கிற்குத் தொய்வில்லாமல் இருக்கும் என்பதன் வழியாக ஆண்டுக்கு 20 பேரைத் தெரிவு செய்து இவ்வாறு பெருமைப்படுத்தலாம் என முடிவெடுத்தேன்.  மிகப்பெரும் விருதோ பரிசோ இது இல்லையென்றாலும் இவர்களைப் போன்றோர்களால்தான் மொழி வாழ்ந்துகொண்டிருக்கிறது என்கிற உண்மையை அவர்களின் திறன்மிகு செயல்களால் உலகிற்கு உணர்த்தவேண்டும் என்பதுவும் இதற்குக் காரணம்.

                   பத்தாண்டுகளாக மனத்திற்குள் இருந்த கனவை இந்த ஆண்டு செயற்படுத்த முடிவெடுத்து அதன் முதல் கட்டமாக  தஞ்சாவூர், கரந்தைப் பகுதியைச் சார்ந்த திருமதி கோ.சந்திரா, தலைமையாசிரியை , சிறந்த ஆசிரியைக்கான தமிழக அரசின் இராதாகிருஷ்ணன் விருது பெற்றமையால் அவர்களைக் கௌரவிக்கலராம் என்றெண்ணி அதற்கான  ஏற்பாடுகளைச் செய்தேன். அப்போது இதுபோன்ற விழாக்களில் என்னையும் இணைத்துக்கொள்ளுங்கள் என்று கரந்தையில்  ஸ்ரீராம் செராக்ஸ் நிறுவனத்தின் உரிமையாளர் அன்புத்தம்பி திரு முருகானந்தம் அவர்கள் கேட்டுக்கொண்டதோடு அல்லாமல் இதற்குரிய கேடயங்களை நான் தருகிறேன் என்றும் வாங்கி வந்தார் . அதன்படி விழா ஆயுத பூஜை 21,100,2015 அன்று ஸ்ரீராம் கம்ப்யூட்டர்ஸ் மற்றும் செராக்ஸ் நிறுவனத்தில் எளிய முறையில் நடைபெற்றது. அதன் நிகழ்வுப் புகைப்படங்கள் உங்கள் பார்வைக்காக.


மேற்கண்ட புகைப்படத்தில் இருப்பவர்கள் இடமிருந்து வலமாக திரு சோ.முருகானந்தம். ஸ்ரீராம் கம்ப்யட்டர்ஸ் மற்றும் செராக்ஸ் உரிமையாளர் இரண்டாவது இருப்பவர் ஆங்கிலப் பேராசிரியர் திருமிகு  என்.பாலகிருஷ்ணன் தொடர்ந்து ஹரணி மற்றும் தமிழக சிறந்த ஆசிரியைக்கான இராதாகிருஷ்ணன் விருது பெற்ற தலைமையாசிரியை திருமதி கோ.சந்திரா அவர்கள்.


               எனவே உங்கள் பகுதியில் இதுபோன்ற கல்வியாளர்கள் இருப்பின் உண்மையில் அவர்கள் அர்ப்பணிப்பு மிகுந்த கல்வியாளர்கள் என்று நீங்கள் நினைத்தால் அவர்களின்  தன்விவரக்குறிப்பும், அவர்களின் கல்விப்பணிகள் பற்றிய விவரங்களுடன் என்னுடைய மின்னஞ்சல் முகவரிக்கு அனுப்பி வைக்கலாம். வருடம் முழுக்கத் தங்களின் கல்விப்பணியில் தொய்வில்லாமல் உழைப்பவர்களாக இருத்தல் அவசியம்.  இத்தகைய தரம் வாய்ந்த கல்வியாளர்களை உலகிற்கு அறிமுகம் செய்ய கேஜி பப்ளிகேஷன்ஸ் நிறுவனம் தயாராக உள்ளது.  பெருமையுடன் இதனை எதிர்கொள்கிறது.  கல்வியாளர்களை உரிய  கல்வித்தரக்குழு தெரிவு செய்யும்.  இது முழுக்க முழுக்கத் தரமான கல்வியாளர்களை முன்னிறுத்துவது. ,

                      கல்வியாளர்களோ அல்லது அவர்களைப் பரிந்துரை செய்பவரோ .அனுப்பலாம். நல்ல தரமிக்க சத்திய ஆய்வாளர்களால் நம் தாய்மொழி மேலும் வளம் பெறட்டும்.. இன்னும் பல திட்டங்களைச் சிந்தை கொண்டிருக்கிறது கேஜி பப்ளிகேஷன்ஸ், கடவுளும் காலச்சூழலும் அதற்கு உதவவேண்டும்.


.குறிப்பு,.

                 கல்லூரி மற்றும் பல்கலைக்கழகங்களின் பணியாற்றும் கல்வியாளர்கள் மட்டுமே இதற்குத் தகுதியானவர்கள்.

                   திசம்பர்த் திங்கள் இறுதிவரை கல்வியாளர்கள் தங்கள் விவரங்களையும் பரிந்துரையாளர்கள் தங்கள் பரிந்துரைகளையும் அனுப்பலாம்.                    


மின்னஞ்சல் முகவரி... anbalagan.gom@gmail.com




                 

Saturday, October 17, 2015






                சமூக அக்கறையாளர்களின் சரித்திர விழா....

                 பிறப்பது சம்பவமாக இருக்கலாம் ஆனால் நம் இறப்பு ஒரு சரித்திரமாக இருக்கவேண்டும் என்று கூறியதோடு மட்டுமல்லாமல் அப்படியே வாழ்ந்த சரித்திரமாகப் பிரிந்திருப்பவர் நம்முடைய நேசத்திற்குரிய மேதகு அப்துல் கலாம் அவர்கள்.
                        வெந்ததைத் தின்று விதி வந்தால் சாவது என்கிற ஒன்றைத்தான் தங்களின் வாழ்நாள் முழுக்கக் கொள்கையாகப் பின்பற்றி வாழ்ந்து மறைந்தவர்கள் பலபேர். அவர்கள் வரலாற்றின் திசைக்குக் கூடக் கருதப்படுவதில்லை. ஆனால் அதைத்தான் தங்களின் சரித்திரமாக எண்ணிக்கொண்டு வாழ்ந்த அறியாமை சாகும்வரை அறியப்படவில்லை.
                        ஆகவே நல்லதொரு சமூகத்தை வடிவமைக்கவேண்டிய கடப்பாடு ஒவ்வொரு மனிதனிடத்தும் தானாக உருவாகவேண்டும். இத்தகைய சமூகத்தை வடிவமைப்பதில் பல்வேறு காரணிகள் பங்கெடுக்கின்றன. அவற்றில் ஒரு காரணிதான் படைப்புலகம். அதனைப் படைக்கின்ற படைப்பாளன். சமூகத்தைச் சாதாரண மனிதன் பார்ப்பதில் இருந்து விலகி அக்கறையோடும் கவலையோடும் கவனத்தோடும் காண்கிறவன் படைப்பாளன். எனவே சமூகத்தின் தீமை கண்டு அவன் கவலையுறுகிறான். மனம் கொந்தளிக்கிறான். தீர்வுக்கு அவன் மனம் அலைபாய்கிறது. பரபரக்கிறது.  நன்மையுறும்போது பெருமகிழ்ச்சி கொள்கிறான் அது யாரால் இச்சமூகத்திற்கு விளைந்திருந்தாலும்.
                          இதைத்தான் நம் முன்னோடிகள் வாய்மொழியாக மக்களிடத்து எடுத்துச்சொல்லியும் ஒரு கட்டத்தில் ஓலைச்சுவடிகளில் எழுதியும் நமக்கு வழங்கிவிட்டுப்போயிருக்கிறார்கள்.

                            அவை நமக்குக் கிடைத்த

                             புதையல்கள்
                             வாழ்வுப் பேறுகள்
                             வரங்கள்
                             அரு மருந்துகள்
                             அமிழ்தங்கள்

இன்னும் பல பெயர்களில் விருப்பம்போல் இவற்றை அழைத்துக்கொள்ளலாம்.

                      ஓலைச்சுவடியிலிருந்து ஏட்டுச்சுவடிக்கும் பின்னர் பல்வேறு வண்ணங்களில் நூல்களாகவும் அவை மாற்றம்பெற்று அவற்றின் உச்சமாகத்தான் இன்று கணிப்பொறியின் இணையத்திற்கு வந்து சேர்ந்திருக்கிறது.  ஒரு படைப்பாளன் அவனைப் படைப்பாளன் என்று உணர்கின்ற தருணத்தில் உணர்வுப்பூர்வமாக கிளர்ந்து ஒன்றை படைக்கும்போது அதில் அவனின் திறனும் சுயம்சார்பும் யாருமறியாத ஒன்றைத் தானறிந்ததுபோலவும் வெளிப்படுத்துகிறான். அது பலரின் கவனத்திற்கு ஆளாகி அது தனிமனிதன் சார்ந்தது அல்ல ஒட்டுமொத்த சமூகத்திற்கே பொருத்தமானது என்று உணர்த்தப்படும் தருணத்தில் தன்னிலையைச் சரியாகப் படைப்பாளன் உணர்ந்துகொள்கிற சூழலில் அவன் இச்சமூகத்திற்குச் செய்யவேண்டிய கடப்பாடு புரிகிறது.  மனம் மாற்றமடைகிறது. சமூகத்தினைக் காக்கும் பொறுப்பிற்குத் தன்னைத்தானே ஆளாக்கிக் கொள்கிறான். அதற்கான பல்வேறு வழிகளை அவன் மனம் அசைபோடுகிறது திறனாகத் திட்டமிடுகிறது. அவற்றைப் பக்குவப்படுத்தியபின்னர் உலகிற்கு அறிமுகப்படுத்துகிறான். அது குறிப்பிட்ட சமூகப் பயனை நோக்கிய பயணத்தில் தன்னை இணைத்துக்கொள்கிறது.

            இத்தன்மையைத்தான் வலைப்பக்கங்கள் எடுத்துக் காட்டுகின்றன. ஒவ்வொரு சிறிய பதிவும் மிகப்பெரும் சிந்தனையின் இன்னொரு வாசலைத் திறந்துவைக்கிறது. அது உலகின் எங்கேனும் சிறு மூலையில் இருக்கும் ஒருவனின் அவசரத் தேவையாக, நெடுநாள் தீர்வுக்காகக் காத்திருக்கும் தேவையின் நிறைவையும் பூர்த்திசெய்கிறது. எனவே நல்ல சமூகம் எனும் விருட்சத்தின் விளைவிற்கு உரமாக, காற்றாக, நீராக, சூழலாக வலைப்பதிவுகள் அமைகின்றன. எனவே சமூகத்தின் மீதான அக்கறையுள்ள, பொறுப்புள்ள, சத்தியச் செயற்பாடுகளை மேற்கொள்ளத் தயாராக உள்ளவர்களே வலைப்பதிவுகளுக்குப் படைப்பாளர்களாக நிற்கிறார்கள்.

                  இத்தகைய ஒரு பின்னணியில்தான் வலைப்பதிவர்கள் சந்திப்பு நான்காவதாண்டாகக் களம் கண்டிருப்பது வரலாற்றின் மிக முக்கிய நிகழ்வாக அமைகிறது எனலாம்.


                  
                இரண்டு


                        இத்தகைய எண்ணங்களைச் சுமந்துகொண்டிருப்பவர்கள் சும்மா இருப்பதில்லை. இதனை மேலும் விரிவுபடுத்தி சமுகம் என்கிற ஒன்றின்  வடிவமைப்பிற்கும் செயற்பாட்டிற்கு அதில் இயங்குகின்ற எல்லா மனிதர்களுக்கும் பொறுப்புண்டு என்பதை உணர்த்துவதற்கு முனைகிறார்கள். அதன் விளைவாகத்தான் இந்த வலைப்பதிவர் சந்திப்பு என்பது ஒவ்வொரு ஆண்டும் அவசியம் என்பதை மெய்ப்பிக்க நான்காண்டுகளைக் கடந்து நிற்கிறார்கள்.  இதனைத்தான் புதுக்கோட்டையில் 11.10.15 அன்று ஒருநாள் நடந்த வலைப்பதிவர் சந்திப்பு உணர்த்தியிருக்கிறது.

                        இந்த வலைப்பதிவர்கள் சந்திப்பு என்கிற மிகப்பெரும் நெடுந்தேரை அழகுற வடிவமைத்த சிற்பிகள்
  
                          1. கவிஞர் எழுத்தாளர் நா.முத்துநிலவன், அவர்கள்
                          2. வலைச்சித்தர் திண்டுக்கல் தனபாலன், அவர்கள்
                          3. கவிஞர் தங்கம் மூர்த்தி, அவர்கள்

இந்த மூவரின் உருவாக்கத்தில் விளைந்த தேரின் வடமாகப் பின்னணியில் நின்றவர்கள் பலர். ஒவ்வொருவரும் தேரின் ஒப்பனையில், தேரின் அசைவில், தேரின் செயற்பாடுகளில் அங்கங்கே நின்று வடம் இழுத்தார்கள். இதனைத் தரிசிக்க வந்தவர்கள் வலைப்பதிவர்கள். வடம் இழுத்தவர்கள் ஒரு பூமாலையின் பூக்களைப்போல அணிவகுத்திருந்தார்கள்.

    1. வரவேற்பில் நின்றிருந்தவர்கள் அன்புடன் பெயரையும் வலைப்பக்கத்தின்                         பெயரையும் கேட்டு உரிய எண்களைச் சொல்லி அதன்படி கைப்பை,                        வலைப்பதிவர் கையேடு, குறிப்பேடு, அழகிய பேனா, உரிய அடையாள                        அட்டை என்று இன்முகத்தோடு வழங்கி இருக்கையில் அமர கைகாட்டிய                        வழிகாட்டல் இதமாக இருந்தது.

 2.    என் பெயர் விடுபட்டுவிட்டது என்கிற விவரத்தை கரந்தை ஜெயக்குமார்                           அறிந்து அதனை கவிஞர் கீதாவிடம் கூட, அவர் நீங்கள் அமருங்கள் நான்                          பார்த்துக்கொள்கிறேன் என்று அத்தனை பரபரப்புக்குமிடையில்மறக்காமல் அமர்ந்திருக்க இருக்கை தேடிவந்து வழங்கிய பான்மை மிக இதமானது.

 3.   ஒவ்வொருவரையும் கவிஞர் முத்துநிலவன், திண்டுக்கல் தனபாலன்,                            கவிஞர் தங்கம் மூர்த்தி புன்னகையுடன் வரவேற்று ஓரிரு சொற்களாவது                            பேசியே நகர்ந்தார்கள்.  ஒவ்வொரு வலைப்பதிவரும் அவரவருக்கு தெரிந்த வலைப்பதிவரை  வரவேற்றுக்கொண்ட நிகழ்வு பெரிய உறவுக் கூட்டத்தில் இருக்கிற பலத்தை அளித்தது.

 4. அமர்ந்திருந்த ஒவ்வொருவருக்கும் இடம் தேடி இளம் பெண்பிள்ளைகள்                           சுடுசுவைநீர் தந்துபோனார்கள்.

 5.  வலைப்பதிவர் ஒவ்வொருவரும் உடனடியாக அடையாள அட்டையில்                            தங்கள் பெயரை எழுதிக்கொண்டு அமரத் தொடங்கிய சூழல் சமூக                           அக்கறையின் பிரதிநிதித்துவத்தைப் பறைசாற்றியது.




  மூன்று


                        வலைப்பதிவர் விழா

                      வலைப்பதிவர் ஒருவரின் மகளின் இனிய குரலில் தமிழ்த்தாய் வாழ்த்துடன் விழா தொடங்கியது.  மென்மையான ஒரு மலரின் வாசம்போல இருந்த அவ்விளம் குரல் மனதை வசியப்படுத்தியது.

                      தமிழ்மொழியின் ஒருபாடல்... வலைப்பதிவர்கள் தங்களின் வலைப்பக்கங்களின் நோக்கங்களைக் குறிப்பிடல்.. பின்னர்  ஒரு சிறப்பு அழைப்பாளரின் பேச்சு என்கிற வகையில் விழா நிகழ்வுகளைத் திட்டமிட்டவர் கவிஞர் நா.முத்துநிலவன் அவர்கள். அதனைத் தன்னுடைய கம்பீரமான குரலில் கவிஞர் தங்கம் மூர்த்தி தொகுத்தளித்தமை வெகு சுவையாக இருந்தது.

                      விழாவிற்கு மிகபொருத்தமாகத் தமிழ் விக்கிபீடியாவின் தலைவர்...ராஜ்குமார்.. தமிழ் இணையக் கல்விக் கழகத்தின் துணை இயக்குநர் திருமிகு தமிழ்ப்பரிதி... அழகப்பா பல்கலைக்கழகத்தின் துணைவேந்தர் இளமைத்துள்ளல் பேராசிரியர் முனைவர் சுப்பையா.. புதுக்கோட்டை மாவட்டத்தின் கல்வி வழிகாட்டி  முதன்மைக் கல்வி அலுவலர் நா.வேல்முருகன் (இவரின் செயற்பாடுகளைத் தனியே எழுதவேண்டும்.) என மேடை அழகுக்கு மேலும் அழகு சேர்த்தார்கள்.

                       விழா மேடையில் சிறப்பு விருந்தினர்கள் கௌரவிக்கப்பட்டார்கள். அழகாக அவர்களின் மார்பளவு புகைப்படம் பதிக்கப்பட்ட அழகான நேர்த்தியான முறையில் செய்யப்பட்ட கேடயம் மற்றும் நூல் ஒன்றும் வழங்கப்பட்டது. பாவேந்தரின் பாடல் விருந்திற்குப் பிறகு மின் இலக்கியப் போட்டியில் வெற்றிபெற்றவர்களுக்குக் கேடயங்களும் பரிசுகளும் வழங்கப்பட்டன. போட்டிகளுக்கான பரிசுகளை தமிழ் இணையக் கல்விக்கழகம் வழங்கிய மாண்பு வலைப்பதிவர்களின் சமுகப் பதிவுகளுக்கு வழங்கப்பட்ட தரச்சான்றிதழாக இலங்கியது. ஏராளமான கட்டுரைகள் ஒவ்வொரு கட்டுரையும் இந்த சமூகத்தின் உயர் நன்மைக்கு அரு மருந்தாக எழுதப்பட்டிருந்தன.

                     பின்னர் இப்போட்டிகளுக்கான நடுவர்களை அழைத்து அவர்களுக்கும் உரிய கௌரவம் கேடயத்துடன் வழங்கப்பட்டமை சிறப்பானதாகும். கவிஞர் நா. முத்துநிலவன் அவர்கள் சுற்றுச்சூழல் கட்டுரை வகைக்கு என்னை நடுவராக இருக்கும் வாய்ப்பு வழங்கியமை எனக்குக் கிடைத்த பேறாக எண்ணி மகிழ்ச்சி திளைக்க இயங்கினேன்.

                    சிறப்பு விருந்தினர்கள் ஒவ்வொருவரும் தங்களின் பேச்சை பேச்சாகத் தராமல் அத்தனையையும் ஒரு சிறந்த நூலாகத் தந்ததுபோலப் பேசியமை தரமான அவர்களின் பொறுப்புணர்ச்சியைக் காட்சிப்படுத்தியது.

  1.  அயல்நாட்டிலேயே எல்லாக் கல்வியையும் கற்றிருந்தாலும் தாய்மொழி                           மேன்மைக்கே என்னை அர்ப்பணிப்பேன் என்று எல்லோரும் எழுத வாருங்கள் என்று விக்கிபீடியாவின் தலைவர் ராஜ்குமாரின் கருத்துரை  கரும்புத் தின்ன கூலி கிடைத்ததுபோல.  மதிப்புறு பயனுறு பேச்சு.

 2. தமிழின் ஆற்றலைப் புயலாகக் காட்சிப்படுத்தியவர் தமிழ்ப்பரிதி                           அவர்கள். தாய்மொழியின் மேன்மையை உணர்த்திய பேச்சு.

 3. முதன்மைக் கல்வி அலுவலர் நா.அருள்முருகனின் செயற்பாடுகளை                          ஏற்கெனவே கரந்தை ஜெயக்குமார் வலைப்பதிவில் வாசித்தவன். ஏதேனும் ஒரு பயனை முன்னிறுத்தியே அவரின் பேச்சு அமைந்தது.

  4.  படித்தது ஆங்கில இலக்கியம். தோற்றம் இளைஞனின் தோற்றம்.                          அழகான கண்ணாடியணிந்து அவர்பேசிய தமிழ் வியப்பின் தேசத்தை வரைந்தது மனத்தினுள். திக்காத, திணறாத, எங்கும்    வேறு சொற்கள் பயிலாத, தமிழின் மணத்தைக் கடைபரப்பிய     மாண்பமை துணைவேந்தர் சுப்பையாவின் பேச்சு ஒரு நல்ல இலக்கியப் பாடத்தைக் கற்ற அனுபவத்தைத் தந்தது.

        இளங்காலைப் பொழுதில் தென்றல் மிதந்துவர.. மரங்களெல்லாம் அசைந்து நிற்க, பறவைகள் பாடியபடியும் பறந்தபடியும் இருக்க ஓடிக்கொண்டிருக்கும் ஒரு நதிக்கரையின் மீதமர்ந்திருப்பதுபோன்ற உணர்வுடன் வலைப்பதிவர் சந்திப்பு நிகழ்ந்துகொண்டிருந்தது.

                 மதிய உணவு அறுசுவை. அத்தனையும் மணந்த்து. போதும் போதும் என்று மனது உரைக்க  வயிறு நிறைந்தது.  சாப்பிடச் செல்வோரை தன்னுடைய வழக்கமான சுவையான நகைச்சுவையால் கவிஞர் நா.முத்துநிலவன் அவர்கள் பசியேற்றியமை பாந்தமாக இருந்தது.

                    ஒரு பெண்மணி என்னருகில் வந்து என்னங்க ஐயா வேண்டும் என்றார்.  ரசம் வேண்டும் என்றேன். எடுத்துவரப் போனார். உடனே ஜெயக்குமார் சொன்னார் ஐயா அவங்க தொடக்கக் கல்வி அலுவலர் என்று. வியந்துபோனேன்.  மண்டபம் முழுக்க இப்படி அதிகாரத்தில் இருப்பவர்கள் அன்பின் சொற்களை வழங்கிக்கொண்டிருந்தார்கள் சூடான சுவையான உணவோடு. கவிஞர் நா.முத்துநிலவனின் அன்புதேசத்துப் பிரஜைகள் இவர்கள் என்று மனம் அறுதியிட்டுக் கூறியது.

                        விழாவின் முத்தாய்ப்பாக உலகெங்கும் தேசாந்திரியாகச் சுற்றும் எழுத்தாளர் எஸ்.இராமகிருஷ்ணனின் வருகையும் பேச்சும். நான் உங்களில் ஒருவன் என்கிற போக்கில் அலட்டல் இல்லாத அருமையான பேச்சு. கம்பனின் கட்டுத்தறிக்குக் கட்டுப்பட்ட இராமவேழத்தைப்போல எஸ்ராவின் பேச்சுக்கு எல்லோரும் கட்டுப்பட்டிருந்தார்கள். அதனைத்தொடர்ந்து அவரிடம் கேள்விகள் கேட்கப்பட்டன. ஒவ்வொரு கேள்விக்கும் ஒவ்வொரு பதிலை அவர் அழகான பதிவாகத் தந்துக்கொண்டிருந்தார். மனத்தில் அதனைப் பதிந்துகொண்டிருந்தோம்.

                        நாட்டுப்பண்ணுடன் விழா இனிது முடிந்தது.


நான்கு

                        நிகழ்வின் சிறப்புக் காட்சிகள்..
 1. விழாவிற்காகத் தனியொரு சிறுபேருந்து ஒன்றை எடுத்து.. இனிமைநிறை                     வயிறுநிறை இட்லியும் சட்னியும் தந்து மனத்தை நிறைத்த கரந்தை ஜெயக்குமார் குடும்பத்தாரின் அன்பு விருந்தோம்பல்.

  2. திருமண அரங்கமே பல்வேறு பதிவர் பறவைகளின் சிறகசைப்பில்                      சலசலத்திருக்க அவற்றையெல்லாம் ஒரு தந்தையின் கண் பார்வையோடு                     எல்லாவற்றையும் ஏற்பாடு செய்து எதனையும் வெளிக்காட்டாது ஒரு ஓரமாய் நின்று மகிழ்வோடு ரசித்துக்கொண்டிருந்த கவிஞர் நா.முத்துநிலவன்    அவர்கள்.

 3. வலைப்பதிவர் சந்திப்பு, அதற்கான பதிவு, அறிவிப்பு, போட்டிகள்,அதில் கலந்துகொள்வது தொடர்பான விவரங்கள், நடுவர்களுக்கு வர்கள் எளிமைப்படுத்தி வழங்கிய விவரங்கள் என எல்லாவற்றையும்   கடந்த நான்கைந்து மாதங்களாகச் செய்து நின்று எனக்கு ஒன்றும்  தெரியாது என்பதுபோல அமைதியாய் இயங்கிய வலைச்சித்தர்                     திண்டுக்கல் தனபாலன்.

4. வலைப்பதிவர்கள் சிலரின் கவிதைகளை ஓவியப்படுத்தியிருந்தமை. சில கவிதைகளில் எழுத்துப்பிழைகள் நிறைந்திருந்தன.

 5. வலைப்பதிவர்கள் தங்களின் அறிமுகத்திற்குப் பின் மேடைவிட்டு இறங்கும்போது அவர்களுக்கு வழங்கிய புத்தகத்தை வழங்கிய கவிஞரின் மனது.

  6. கரந்தை ஜெயக்குமார் தன்னுடைய வித்தகர்கள் நூலை வெளியிட  எனக்கு வழங்கிய வாய்ப்பு.

   7. மனதுக்குப் பிடித்தமான ஜிஎம்பி ஐயா.. அம்மா... செல்லப்பா ஐயா..                       திண்டுக்கல் தனபாலன்... நந்தலாலா இதழின் ஆசிரியர் வைகறை  என் இனிய சகோதரன் தி.நெடுஞ்செழியன்.. திரு இரா. மாதவன்..   திரு துரை மணிகண்டன்.. திரு அண்டனூர் சுரா..  மனதிற்கினிய   கவிஞர் அம்சப்பிரியா.. இளவல் கவிஞர் பூபாலன்..  74 வயது                       கர்னல் கணேசன்.. அன்புச் சகோதரி கவிஞர் கீதா..  கரந்தை சரவணன்                       தலைமையாசிரியர் (என் மகனுக்கும் ஆசிரியர்).. இவர்களுடனான சந்திப்பு இனிமையானது.

  8.    நிகழ்வின் ஒவ்வொன்றுக்கும் தனித்தனி இசையை இசைத்த பான்மை.                       மனத்தை நெகிழவும் சுவைக்கவும் வைத்தது

  9.    அறுபது வயதைக்கடந்த பதிவர்கள் அதிகம் வந்தமை ஆச்சர்யம். நாம் இன்னும் இயங்கவேண்டிய உந்துதலையளித்த ஒன்றாகும்.

 10.  என்னுடைய பேராசிரியர் பா.மதிவாணன் அவர்களின் வருகை.சந்திப்பு ஏற்படுத்திய உவகை.



ஐந்து
                 
                       பல வேடிக்கை மனிதரைப் போல நான்
                       வீழ்வேனென்று நினைத்தாயோ...
-       மகாகவி பாரதியார்..

                         உடம்பு மயானத்திற்கு விளக்கேற்றுகிறது
                         நாம் உயிரோடிருக்கும்போது எத்தனையோ
                         ஒளிவிளக்குகளை உலகில் ஏற்றவேண்டும். 


-       பேரா.கு.வெ.பா.





Wednesday, October 14, 2015


அன்புள்ள


                                அனைவருக்கும் வணக்கம்.

                                சமுக அக்கறை மிக்க வல்லமையாளர்களின் சரித்திரம் குறித்த மாநாடு 11.10.2015 அன்று புதுக்கோட்டையில் நடைபெற்றது.

                                 உலகையே பார்க்கவும் யோசிக்கவும் வாய்த்த மாநாடு.

                                இதன் நாயகர்கள்

                                1. திருமிகு நா. முத்துநிலவன் அவர்கள்
                                2. திருமிகு திண்டுக்கல்  தனபாலன்  அவர்கள்
                                3. திருமிகு தங்கம் மூர்த்தி அவர்கள்

மற்றும் இவர்களுடன் இணைந்த திறன் உள்ளங்கள்.

                         விரிவான விவரங்களுக்கு இரு நாட்கள் காத்திருங்கள்

                         அன்புடன் வேண்டுகிறேன்

                         ஹரணி 

Sunday, October 4, 2015

பாவையர்மலர்  ......செப்டம்பர்  2015 இதழில் வந்த என் சிறுகதை...
///////////////////////////////////////////////////////////////////////

                                  உனக்காகக் காத்திருப்பேன்

..
                                       ஹரணி


          கிருபாகரன் அங்கு போனபோது தண்ணி எடுக்கப் போயிருந்தார்கள். கூட்டமிருந்த்து. உறுமிமேளம் கொட்டிக்கொண்டிருந்தவர்கள் உச்சத்தில் இருந்தார்கள். அழுகைசத்தமும் அதிகரித்துக்கிடந்தது. நல்ல வெயிலில் வேர்த்துக்கொட்டினாலும் பேருக்குப் போட்டதுபோலிருந்த பந்தலில் கிடந்த ஓட்டைகள் வழி இறங்கி அழுபவர்களின்மேல சல்லடையை வரைந்திருந்த்து வெயில். நாற்காலிகள் கொஞ்சம் காலியாக்க் கிடந்தன. உட்காருவதற்கு முன்னதாக ஒருமுறை பார்த்துவிடலாம் என்று அருகே போனான். கையிலிருந்து மாலையைப் போட்டான். மாலையைப் போடுவதற்கு முன் அதிலிருந்து சில ரோஜா இதழ்கள் உடம்பின்மேல் விழுந்தன. மாலையைப் போட்டுவிட்டு சிறிதுநேரம் அங்கே நின்றான். முகம் மாறாமல் இருந்தது. மருத்துவமனையில் உறங்கிக்கிடக்கும் நோயாளியைப்போலத்தான் உறங்கிக்கிடந்தாள். வழக்கம்போல நெற்றியில் சின்னதான கருப்புப்பொட்டு. அவளுக்குக் கருப்புப்பொட்டுதான் எப்பவும் பிடிக்கும். அதுவும் பயித்தம் பருப்புப்போல சின்னதாய்.
            இறந்துபோய்விட்டாள் ஈசுவரி என்பதை மனம் நம்ப மறுத்த்து. கடைசியாக அவளைப் பார்த்து இருபது வருடங்களுக்கு மேல் ஆகிவிட்டன. இருபது வருடங்களில் அவளைப் பற்றிய சிறு தூறல்கூட மனத்தில் விழவில்லை ஈரமாய். என்றாலும் ஓரிருமுறைகள் எதற்காகவோ அவளைப் பற்றிய நினைவு வந்த்து கிருபாகரனுக்கு. முதன்முதல வேலை கிடைத்து பிறந்த ஊரைவிட்டு வெளியூர் வந்து விடுதேடி அலைந்து கிடைத்த தெருவில்தான் ஈசுவரியும் பூர்விகமாக்க் குடியிருந்தாள்.
              வேலைக்குப் போகுமபோதெல்லாம் வாசல் படியில் உட்கார்ந்து எதையேனும் படித்துக்கொண்டிருப்பாள் ஈசுவரி. முதலில் எந்த விளைவும் நிகழ்ந்துவிடவில்லை. எதேச்சையாக ஒருமுறை அவள் வீட்டிற்கு எதிர் வீட்டில் உள்ள ஒருவர் இறந்த துக்கம் விசாரிக்கப்போனபோது அவள் வீட்டருகே போடப்பட்டிருந்த நாற்காலியில் உட்கார்ந்த்தும் அவள் வீட்டில் இருநதுதான் பந்தலில் துக்கம் விசாரிக்க வந்த அனைவருக்கும காபி போட்டுக் கொடுத்தார்கள். ஈசுவரிதான் முதன்முதலில் கிருபாகரனுக்குக் காபி நீட்டினாள்.
               மன்னிக்கணும் நான் காபி சாப்பிடறதுல்லே. பழக்கமில்லை. டீதான்.
            சரி என்று போய்விட்டாள் ஈசுவரி. சற்றுநேரத்தில் டீ போட்டு எடுத்துவர, கிருபா கேட்டான்
             எதற்கு இத்தனை சிரம்ம் உங்களுக்கு?
             எங்களுக்கு என்ன சிரம்ம்? சாவு வீட்டுக்கு வந்திருக்கவங்களுக்கு ஏதாச்சும் கொடுக்கணும்னு சொல்லுவாங்க... சாவு வீடா இருந்தாலும் பிடிக்காத்த எப்படி ஏத்துக்கமுடியும்? அதான் காபி பிடிக்கலேன்னதும் டீ போட்டு எடுத்திட்டு வந்தேன்.
             இப்படித்தான் பழக்கமானது.
             இருவருக்கும் உள்ள படிப்புப் பழக்கம் கிளை நூலகத்திலும், புத்தக்க் கண்காட்சியிலும் நிகழ்ந்த சந்திப்புக்களும் ஒருவரையொருவர் காதலில் தள்ளியது.
            அதுவரை எதார்த்தமாக, இயல்பாக இருந்தவள் காதலுக்குப் பின்னர் பயம் கண்களில் தெரிந்தது. எங்க வீட்டுக்குத் தெரிஞ்சா பெரிய பிரச்சினையாயிடும். இதுக்கெல்லாம் ஒத்துக்கமாட்டாங்க.. ஆனாலும் மனசு உங்கள விடாம துரத்துது என்றாள்.


              சந்திப்புக்கள் குறைவாக நிகழ்ந்தாலும் மனம் தரையில் ஒட்டிய தாரைப் போல ஒட்டிக்கொண்டது.
              தவிக்கத்தொடங்கியது உள்ளம்.
             எல்லாத் தருணங்களிலும் ஈசுவரி என்னென்னவோ செய்தாள்.
             நாம கல்யாணமே பண்ணிக்கமுடியாதா? என்று கேட்டான் கிருபாகரன்.
             வாய்ப்பில்லை கிருபா.. எனக்கு அந்த துணிச்சலும் இல்லை. எங்க வீட்டுச் சனங்க இரக்கமில்லாதவங்க.. எதுவேணாலும் செஞ்சுடுவாங்க.. இப்படியே உங்கள பார்க்கறது இல்லாமப் போயிடும்.. அத என்னால தாங்கமுடியாது.. சொல்லிவிட்டு அழுதாள் ஈசுவரி.
                அவள் சொன்னதபோலவே ஆயிற்று.
                இரண்டாண்டுகள் உணர்வுப்பூர்வமாக கழிந்த ஆண்டுகள். அவளும் பட்டப்படிப்பை முடித்திருந்தாள்.
               கிருபாகரன் பதவி உயர்வுக்காக எழுதிய தேர்வில் வென்றுவிட பதவிஉயர்வும் மாறுதலும் வந்த்து. ஆனால் விருப்பத் தேர்வு என்று சலுகை அளித்திருந்தார்கள்.
               மாறுதல் வேண்டாமென்று எழுதிக்கொடுத்தான்.
               ஈசுவரிக்கு போன உயிர் திரும்பி வந்த்துபோல மகிழ்ந்தாள்.
               ஆனாலும் யாருக்கும் தெரியாமல் சந்தித்துக்கொண்டார்கள். கிருபாகரன் கேட்டான் எனக்குப் பயமில்லை. உனக்கு விருப்பம்னா நாம கல்யாணம் பண்ணிக்கலாம்.
               என்னால முடியாது.. என்று மறுத்துவிட்டாள். பிடிச்சிருக்கு ஆனா கல்யாணம் எங்கவீட்டு சம்மத்த்தோட நடந்தா பரவாயில்லை. அப்படி நடக்க வாய்ப்பில்ல.. வேண்டாம்.. அவங்கள பகைச்சிட்டு எனக்கு கல்யாணம்வேண்டாம்..  தெளிவாக அதேசமயம் பயத்துடனும் பேசினாள் ஈசுவரி.
               இதற்கிடையில் தீவிரமாக கிருபாகரனுக்குப் பெண் பார்த்தார்கள். அதற்கு முன் ஈசுவரிக்குத் திருமணம் நடந்து முடிந்திருந்த்து.
              ஈசுவரிக்குத் திருமணம் நடந்து இரண்டாண்டுகள் கழித்து கிருபாகரனுக்கும் பெண் பார்த்து முடித்தார்கள்.
              யாருக்கும் பத்திரிக்கை கொடுக்கவில்லை. ஈசுவரி உட்பட.
              அவரவர்க்கான வாழ்வில் கரைந்து நின்றபோதுதான் ஒருநாள் ஈசுவரி போன் செய்தாள். நம்பர் மட்டும் வர கிருபாகரன் போனை எடுத்தான்.
                யாரு வேணும்? என்றான்,
                நான்தான் ஈசுவரி பேசறேன்.
                எந்த ஈசுவரி?
                ஈசுவரிங்க.. கிருபா தானே...
                ஆமாம்.. சொல்லுங்க.
                ஈசுவரி என்னைத் தெரியலியா?
                தெரியலியே.. எனக்கு இப்ப ஞாபக மறதியாயிடிச்சி.. எந்த ஈசுவரி?
                பல சம்பவங்களைச் சொன்னாள்.
                எதுவும் ஞாபகம் இல்லங்க.. ஈசுவரி.. நீங்க யாருன்னு தெரியலியே..
நினைவுக்கு வரமாட்டேங்குது.. அது போகட்டும் உங்களுக்கு என்னவேண்டும்?
                ஒண்ணும் வேண்டாங்க... என்னை தெரியலியா? என்றாள் மறுபடியும்.
                ஆமாம் தெரியல... நாலஞ்சு ஈசுவரிங்க பேரு என்னோட செல்லுல இருக்கு.. என்றான் வேண்டுமென்றே.
                அப்படியா.. சரி வச்சுடறேன் என்று வைத்துவிட்டாள்.
                வருத்தப்படுவாள் என்றாலும் முடிந்துபோன முன்கதையைக் கிளறக்கூடாது. அது தேவையில்லாத்து. வேண்டாம் என்று விலக்கியபின்னர் எந்த ஒன்றையும் ஏற்றுக்கொள்ளமுடியாது. நமக்குக் கிடைக்கும் என்று நம்பிக்கை கொண்டிருக்கையில் அது கைநழுவிப்போகிறதென்றால் நிச்சயம் அது நமக்கில்லை என்பதுதான் உண்மை. எனவேதான் ஈசுவரியை பற்றிய நினைவையே அகற்றிக்கொள்ள விரும்பினான்.
                 நாலைந்து மாதங்களுக்கு பின்னர் ஈசுவரிக்கும் எனக்குமான பொதுவான நண்பர் அந்த செய்தியைச் சொன்னார். ஈசுவரிக்கு மார்புப் புற்றுநோய் என்று. ஆபரேசன் செய்திருப்பதாகவும் தகவல். வருத்தமாக இருந்த்து. ஒருவேளை அந்த வேதனையைப் பகிர்ந்துகொள்ளத்தான் போன் பேசியிருக்கவேண்டும். சரி இன்னொருமுறை பேசினால் பேசிக்கொள்ளலாம் என்று விட்டுவிட்டான். நாமாகப் பேசினால் அது வேறுவிதமான பிரச்சனைகளைக் கிளப்பிவிடும் என்று.
           கடைசிவரை ஈசுவரி பேசவேயில்லை. ஆனாலும் அப்படியா என்று கைப்பேசியை அணைப்பதற்கு முன் பேசிய அந்தக் கடைசிச்சொல் நீங்காமல் மனத்தின் ஓரம் இறுகிக்கிடந்த்து.
              இனி அதுவும் இல்லை. முடிந்துவிட்டது. இனி ஈசுவரி எதுவும் பேசப்போவதில்லை. பேசியது போதும்... வாழ்ந்த்து போதும்.. என்று வாழ்வை முடித்துக் கொண்டாள் போலும்..
               மரணம் ஒன்றுதான் எல்லாவிதமான பிரச்சினைகளையும் சட்டென்று தீர்த்துவிடுகிறது.
              குளிப்பாட்டி எல்லாச் சடங்குகளையும் செய்து ஈசுவரியை பாடையில் ஏற்றினார்கள். ஊர்வலம் புறப்பட்டது. ஈசுவரியின் மகன் கொள்ளியைப் பிடித்திருந்தான். அவனுக்கருகில் ஈசுவரியின் கணவர் பழுப்பேறிய ஈர வேட்டியை இடுப்பில் கட்டியபடி போய்க்கொண்டிருந்தார்.
               ஊர்வலத்தில் பூக்கள் உதிர்ந்துகொண்டிருந்தன. தன்னிடத்தில் பேசிய சொற்களை ஒவ்வொன்றாக நினைத்துக்கொண்டான் கிருபாகரன்.
               ஊர்வலத்தின் பின்னே அவளை நினைத்துக்கொண்டு நடந்தான்.
               சுடுகாட்டில் எல்லாச் சடங்குகளையும் முடித்தார்கள். திரும்பி நடந்தார்கள். கிருபாகரனும் பேருந்துநிலையம் நோக்கி நடக்கத் தொடஙகினான். சுடுகாட்டுப் பாதையை விடுத்து மெயின் ரோட்டுக்கு வந்தபோது யாரோ அழைக்கத் திரும்பிப் பார்த்தான்.
                  சார்.. நீங்க கிருபாகரன் தானே?
                  ஆமாம் சார்.
                  நான் ஈசுவரிக்கு நெருங்கிய உறவு சார்.. அவளுக்குப் பெரியப்பா பையன் நான்.. உங்கள பத்தி ஒரு தடவ சொல்லியிருக்கு.. நல்ல வாழ்க்கையை இழந்திட்டேன்னு புலம்பியிருக்கு. ஈசுவரிக்கு எதுவுமே சரியா அமையலே சார்..  அவளோட புருஷனுக்கு இன்னொரு தொடுப்பு இருக்கு சார்.. எப்பவாச்சும் வருவான் சார்.. பசிக்கு அலையற மிருகம் இரைய தேடுறமாதிரி.. கடைசியா இப்ப வந்திருக்கான்.. ஒரு புள்ளசார்.. அவன்தான் சார் ஆறுதல் அவளுக்கு.. பையன் கெட்டிக்காரன் சார்.. பொழச்சுக்குவான்.. இன்ஜியரிங் முடிச்சுட்டான்.. கஷ்டப்பட்டுப் படிக்க வச்சுட்டா ஈசுவரி... சரி இனி என்ன பேசி என்ன ஆவப்போவுது.. போய்ட்டா.. இந்தாங்க சார் இதை உங்க்கிட்ட கொடுக்கச் சொன்னா.. என்று பழுப்பேறிய ஒரு சிறு கவரைக் கொடுத்துவிட்டு.. நான் வரேன் சார் என்று போய்விட்டான்.
         போட்டோ ஸ்டுடியோவில் போட்டோ வைத்து தருகிற கவர் அது. ரொம்ப பழுப்பேறியிருந்தது. பிரித்து பார்த்தான் உள்ளே கசங்கிய ஒரு போட்டோ இருந்தது. அது கிருபாகரனுடைய பழைய போட்டோ.. கல்லூரியில் படித்தபோது எடுத்த போட்டோ. ஈசுவரி கேட்டுவாங்கியது நினைவுக்கு வந்தது. சுத்தமாக அந்தப் போட்டோவில் இருந்த முகத்திற்கும் இப்போது இருக்கும் கிருபாகரனின் முகத்திற்கம் நிறைய வேறுபாடுஇருந்த்து. அந்தப் போட்டோவைக் கொண்டு அது கிருபாகரன் என்று அடையாளம் காணமுடியாது. அந்தளவுக்கு முகம் மாறியிருந்தது.  
            உண்மைதான் முகம் மாறித்தான் இருக்கிறது உள்ளமும்கூட என்பதை நினைக்கக் கிருபாகரனுக்குள் ஓர் உறுத்தல் வந்த்து. ஒருமுறை பையிலிருந்து செல்போனை எடுத்துப் பார்த்துக்கொண்டு மறுபடியும் பையில் வைத்துக்கொண்டான்.


                   

Follow by Email