tag:blogger.com,1999:blog-62951393331987171362012-02-25T10:56:47.326+05:30ஹரணி பக்கங்கள்.......பல வேடிக்கை மனிதரைப் போலே வீழ்வேனென்று நினைத்தாயோ....ஹ ர ணிhttp://www.blogger.com/profile/14084187413714388808noreply@blogger.comBlogger971100tag:blogger.com,1999:blog-6295139333198717136.post-88706939624381124762012-02-21T19:18:00.000+05:302012-02-21T19:18:16.920+05:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /><br /> என் அன்பிற்கினிய பதிவர்களுக்கு...<br /><br /> பேருந்து நாவலின் நான்காவது அத்தியாயத்தை நியாயப்படி 14.2.2012 அன்று பதிவிட்டிருக்கவேண்டும். தொடர்ந்து வகுப்புகள் எடுக்கும் பணிச்சூழலில் பயணங்கள் தொடர்ந்துகொண்டேயிருக்கின்றன ஓய்வெடுக்க முடியாமல். எனவே இரு வாரங்கள் கடந்துவிட்டன. மார்ச் முதல் வாரத்தில் மட்டுமே இனி பதிவிடும் சூழல். எனவே நாவலை வாசித்து கருத்துரைக்கும் அன்புள்ளங்கள் பொறுத்தருள வேண்டுகிறேன். மார்ச் முதல் வாரத்தில் இதனை ஈடுகட்டிவிடுவேன் என நம்புகிறேன். நன்றிகள்.<br /><br />/////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////<br /><br /><br /> என்ன நியாயம் இது சந்திரா?<br /> (நியாயம் கேட்கும் குட்டிக்கதை)<br /><br /><br /> மனசுக்குள் புழுங்கிக்கொண்டிருந்தான் சந்திரசேகர். மறுபடியும் மறுபடியும் அனலில் வாட்டப்படும் திடப்பொருளாய் மனசு நொந்துபோயிருந்தான்.<br /><br /> உலகத்தில் நியாயம் என்பது நல்லவர்களுக்கு எப்போது எட்டாக்கனியா? அதை எதிர்பார்ப்பது தவறா? என்பதுபோன்ற பல கேள்விகள் அவன் நிம்மதியையும்...மனதையும்,,,மகிழ்ச்சியையும் அரித்துக்கொண்டிருந்தன கரையான்களைப்போல...<br /> <br /> எதிர்பார்க்கவில்லை சியாமளா இப்படி செய்வாள் என்று.<br /><br /> ஒரு ஆண்டு இல்லை கிட்டத்தட்ட பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் ஒருவருக்கொருவர் உயிருக்குயிராய் காதலித்து.. பல்வேறு எதிர்ப்புக்களிடையே இருவரும் திருமணம் செய்துகொண்டார்கள்.<br /><br /> நான் சாதிக்கப் பிறந்தவன் சாகமாட்டேன் என்று சத்தியம் செய்து உழைத்துக்கொண்டிருந்தான் இரவுப்பகலாய்...<br /><br /> அதுதான் தவறாயிற்று..<br /><br /> எதிர்வீட்டிற்கு குடிவந்தான் வெங்கடேசன் அவன் மனைவியுடன். அவன் மனைவி அழகில் குறைந்தவள் இல்லை. இவனும் அழகில் குறைந்தவன் இல்லை.<br /><br /> எதிர்வீடு என்பதால் அறிமுகம் செய்துகொண்டது தவறாயிற்று.<br /><br /> சியாமளா நம்பிக்கைத் துரோகம் செய்தாள்.<br /><br /> அவளுக்கு சந்திரசேகர் இல்லாத இரவுகளில் வெங்கடேசன் ஆக்கிரமித்துக்கொள்ள இடம்கொடுத்தாள்.<br /><br /> விஷயம் தெரிந்ததும் துடித்து துவண்டுபோனான் சந்திரசேகர். அதைப்பற்றி கவலைப்படவில்லை சியாமளா. நாள் முழுக்க சொற்போர் நடந்தது எந்த முடிவும் ஏற்படாமல்.<br /><br /> வெங்கடேசனின் மனைவியும் இதைப்பற்றிக் கவலைப்படவில்லை. ஆம்பிள்ளை அப்படித்தான் இருப்பான். பெண்தான் சரியாக இருக்கவேண்டும் என்று ஒரு தத்துவம் பேசிவிட்டு இயல்பாகிப் போனாள்.<br /><br /> பன்னிரண்டு வருட குறிஞ்சிப்பூ அன்பை உதறமுடியவில்லை. வெளியில் காட்டிக்கொள்ளவும் இல்லை. ஆனால் ஒரு விபரீத முடிவு எடுத்தான். அதன்படி மருத்துவமனைக்கு சென்று தன்னுடைய வம்சம் இனி இல்லாது போகட்டும் என்று குடும்பக்கட்டுப்பாடு செய்துகொண்டு வந்துவிட்டான்.<br /><br /> இதென்ன பைத்தியக்காரத்தனம் என்றார்கள். இதென்ன நியாயம் சந்திரா? என்று பலர் கேட்டார்கள்.<br /><br /> மனதாரக் காதலித்தேன். அந்த அன்பைக் கொன்றுவிட்டாள். அவளோடுதான் நான் வாழவேண்டும் எல்லாவற்றையும் உதறினேன். அவளுடைய இந்த செயலால் இனி அவளுக்கு என்னால் ஒரு வாரிசு உருவாகக்கூடாது..சரியான அன்பை உணராமல் வாழ்ந்துவிட்ட செயலுக்காக நான் என் வம்சத்தையே அழித்துக்கொள்கிறேன். அவ்வளவுதான்..<br /><br /> கண்ணீரால் உதிர்த்து சொன்னான்.<br /><br /> என்ன நியாயம் சந்திரா? என்று நானும் கேட்க நினைக்கிறேன். ஆனால் ஒவ்வொரு முறை பார்க்கும்போது அவன் முகத்திற்கு நேராய் கேட்க முடியாமல் போகிறேன்.<br /><br /><br /> <br /><br /><br /> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6295139333198717136-8870693962438112476?l=thanjavur-harani.blogspot.com' alt='' /></div>ஹ ர ணிhttp://www.blogger.com/profile/14084187413714388808noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-6295139333198717136.post-57825497471480766062012-02-20T19:42:00.001+05:302012-02-20T19:45:53.876+05:30கதம்பக் கூடை.....<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-Km9Ek8P8Qs4/T0JUS8l960I/AAAAAAAAApU/yPJD2FgGly4/s1600/agal_vilakku.jpe" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://3.bp.blogspot.com/-Km9Ek8P8Qs4/T0JUS8l960I/AAAAAAAAApU/yPJD2FgGly4/s320/agal_vilakku.jpe" width="240" /></a></div><br /><br /> 1980 களில் தீவிரமாக நவீன இலக்கிய வாசிப்பில் ஈடுபட்டுக் கொண்டிருந்தபோது ஹெப்சிபா ஜேசுதாசனின் புத்தம் வீடு...டாக்டர் செல்லப்பா படிக்கக் கிடைத்தன. அவர் முகமறியாமல் வரலாறு அறியாமல் படித்த நாவல்கள் அவை. அன்றைக்கு அவையும் என்னைப் புதிய தளத்திற்கு இட்டுச் சென்ற நாவல்களில் கலந்து கிடைத்தன வாசிப்பிற்கு. அவர் இன்றைக்கு மறைந்துவிட்டதாக இன்றைய குங்குமத்தில் படித்தபோது இப்போதுதான் அவரின் முகத்தைப் பார்க்கிறேன். இருப்பினும் அவரின் பங்களிப்பு தமிழ் நாவல்உலகில் குறிப்பிட்ட இடத்தைப் பெறுகிறது என்பதில் கடுகளவும் ஐயமில்லை. அம்மா அவர்களின் ஆன்மாவிற்கு எனது இதயபூர்வமான அஞ்சலிகளை உங்களோடு சேர்ந்து செலுத்துகிறேன்.<br /><br /><br /><br /> +++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++<br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-1c2KRPnmGRM/T0JUZ4tcx1I/AAAAAAAAApc/AmZh60EDXSc/s1600/black+butterfly.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="247" src="http://4.bp.blogspot.com/-1c2KRPnmGRM/T0JUZ4tcx1I/AAAAAAAAApc/AmZh60EDXSc/s320/black+butterfly.jpg" width="320" /></a></div><br /><br /> ஒவ்வொரு நாளும்<br /> கூறு போடப்படுகிறது...<br /><br /> முகூர்த்த நாள் என்கிறார்கள்<br /> ஒரு முகூர்த்தமகிழ்ச்சியை<br /> அனுபவிப்பதற்குள்<br /> ஒரு மரண அறிவிப்பை அந்த<br /> முகூர்த்த நாள் வழங்கிவிடுகிறது...<br /><br /> மேடுபள்ளம்போல் மகிழ்வும் துன்பமும்<br /> ஒன்றெனத் தத்துவமாய் உணர்ந்தாலும<br /> அதனை ஏற்றுக்கொள்ளமுடிவதில்லை...<br /><br /> ஏதேனும் ஒன்றால் கண்ணுக்குப் படாத<br /> கத்தியாய் காலம் நின்று ஒவ்வொரு<br /> நாளையும் அதன் விருப்பமாய் வெட்டித்<br /> தள்ளுகிறது... அள்ளிக்கொள் எனும் வற்புறுத்தலோடு...<br /><br /> காலையில் ஒன்றுமாய்<br /> மாலையில் ஒன்றுமாய்<br /> இடைப்பட்ட பொழுதுகளில்<br /> சிலதுமாய் நாளின் கூறுகள்...<br /><br /> ஒரு முதிர்ந்த பாட்டியின் சிரிப்பு<br /> ஒரு மொட்டின் எதுவுமறியா சிரிப்பு<br /> அன்றைய சேமிப்பாய் வாழ்க்கைக் கணக்கில்<br /><br /> வாழ்தல் என்பது விதிக்கப்பட்டாலும்<br /> அது யாரின் விருப்பமுமாய் இல்லையெனும்<br /> கசப்பே மறுபடியும் நினைவூட்டலாய்<br /> திகட்டத் திகட்ட...<br /><br /> அலுப்பாய் ஓய்ந்து இரவின் மடியில்<br /> படரும்போது ஏதேனும் ஒரு கவிதைதான்<br /> உனக்கு வாழ்வதற்குக் கூடுதலாய்<br /> தந்திருக்கிற வரம் நானென்று<br /> உணர்த்தி மலர்கிறது<br /> நாளைக்கான எதிர்கொள்ளலை<br /> நம்பிக்கையோடு....<br /><br />++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++<br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-ZCY5gsX_baw/T0JUk3FkGiI/AAAAAAAAApk/B9K4rkL7AFg/s1600/rose+1.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" src="http://2.bp.blogspot.com/-ZCY5gsX_baw/T0JUk3FkGiI/AAAAAAAAApk/B9K4rkL7AFg/s320/rose+1.jpg" width="320" /></a></div><br /><br /> நேற்றுடன் அம்மாவுடனான<br /> சண்டை முடிவுக்கு வந்துவிட்டது...<br /><br /> நேற்றுடன் அப்பாவுடனான<br /> ஒரே தலையணை உறக்கம்<br /> முடிவுக்கு வந்துவிட்டது...<br /><br /> நேற்றுடன் தம்பியுடனான விளையாட்டு<br /> அழுகை மோதல் முடிவுக்கு வந்துவிட்டது...<br /><br /> நேற்றுடன் மொட்டை மாடி... சந்தனமுல்லைக்கொடி<br /> காதல் பறவைகள்...ஜோவென்றதும் வாலாட்டும்<br /> பப்பிகுட்டி...எல்லாமும் முடிவுக்கு வந்துவிட்டன...<br /><br /> பருவத்தின் முதிர்வில் ஒரு மஞ்சள் கயிறு<br /> எல்லாவற்றையும் முடிவுக்கு கொண்டுவந்துவிட்டது<br /> இருபத்தைந்தாண்டுகளைப் புறந்தள்ளிப்போட்டுவிட்டு...<br /><br /> அம்மாபோல...அப்பா போல....<br /> தம்பி போல... எல்லாரும் இருக்கிறார்கள்<br /> உன்வீட்டில் உன் உறவுகளாய்<br /> அத்தனை பேரையும் அப்படியே நேசிக்கவும்<br /> நான் ஆவலாய்க் காத்திருக்கிறேன்...<br /> நீயெப்படியிருப்பாய்...? <br /><br /> ஒரு சின்னப் புன்னகை... ஒரு செல்ல நிமிட்டல்...<br /> ஒரு மெல்லிய கைப்பற்றல்...ஒரு மயிலிறகாய் தலைகோதல்..<br /> ஏதேனும் ஒன்றுபோதும்..சொல் வேண்டாம்...<br /> சொல்லவேண்டாம்...<br /><br /> தள்ளிய அறைக்குள்<br /> காத்திருக்கிறோம் நானும்<br /> என் மனமும்....<br /><br /> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6295139333198717136-5782549747148076606?l=thanjavur-harani.blogspot.com' alt='' /></div>ஹ ர ணிhttp://www.blogger.com/profile/14084187413714388808noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-6295139333198717136.post-30407687076329634902012-02-16T23:21:00.001+05:302012-02-17T16:57:20.402+05:30உன்னோடு வாழ்தல் அரிதல்ல விதி....<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /><br /> உருவமற்றிருக்கிறாய்..<br /> எந்த உருவத்தையும்<br /> உருவற்றாக்குகிறாய்...<br /><br /> உன்விருப்பமாய் உன்னாட்சி<br /> தன்னாட்சி கட்டுப்பாடற்று...<br /><br /> தவிக்கவிடுகிறாய்...<br /> சங்கடப்படுத்துகிறாய்...<br /> கோபமூட்டுகிறாய்...<br /> கொந்தளிக்க வைக்கிறாய்..<br /> கொள்ளி வைத்ததுபோல<br /> அதிர வைக்கிறாய் ஏனென்று<br /> தொட்டுக்கேட்டால்...<br /><br /> என்ன செய்துவிடமுடியும் என்னை<br /> என்று கேட்பதில்லை..<br /> ஆனால் எல்லாமும் செய்கிறாய்..<br /> எல்லாமும் அசைவற்றுப்போகிறது...<br /><br /> முணுமுணுக்கிறாய்...<br /> முட்டி மோதுகிறாய்..<br /> நெருப்பு வீசவும் செய்கிறாய்.<br /> நெஞ்சுபொறுக்காது வெடிக்கிறாய்..<br /> வேதனைப்படுத்தியோடுகிறாய்...<br /><br /> உன்னை என்னதான்<br /> செய்துவிட முடியும்?<br /> அந்த துணிவுதான் உனக்கு.....<br /> நீயின்றி எதுவுமில்லை...<br /> கர்வத்தில் கரைந்திருக்கிறாய்<br /> <br /> வாழ்வது அவரவர் விருப்பமென்றாலும்<br /> வாழ்தலில் நீதான் முக்கியம்<br /> நம்பித்தான் வாழ்கிறோம்...<br /> நம்பாது வாழ்ந்தாலும் அஞ்சாதிருக்கிறாய்..<br /><br /> உன்னோடு வாழ்தல் அரிது<br /> அரிதாயினும் வாழ்தல் விதிதான்...<br /> <br /> <br /> மின்சாரமே...மின்சாரமே....<br /><br /> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6295139333198717136-3040768707632963490?l=thanjavur-harani.blogspot.com' alt='' /></div>ஹ ர ணிhttp://www.blogger.com/profile/14084187413714388808noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-6295139333198717136.post-71903989829493043782012-02-13T22:38:00.000+05:302012-02-13T22:38:03.828+05:30அஞ்சலி<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /> எங்கள் வீட்டில் லவ்பேர்ட்ஸ் வளர்ப்பது என்னுடைய மகள். அதில் முட்டையிட்டு குஞ்சுகள் பொரித்து வளர்த்து நிறைய பறவைகள் உள்ளன. இவ்வாறு இரு குஞ்சுகளை ஈன்ற தாய்ப்பறவை ஒன்று வயிற்றில் முட்டையுடன் இறந்துவிட்டது. இன்று. இறந்துபோன தாய்ப்பறவையைச் சுற்றி இரண்டு குஞ்சுகளும் வாயருகே வாய் வைத்து குரலெழுப்புவது மனச்சங்கடமாக உள்ளது. எனவே இன்றைய பதிவாக இறந்துபோன அத்தாய்ப்பறவைக்கு ஒதுக்கப்படுகிறது. <br /><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-fR16NQHUFtA/Tzk_qbUzWZI/AAAAAAAAApE/AZONrAVN4Y0/s1600/thai1.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://1.bp.blogspot.com/-fR16NQHUFtA/Tzk_qbUzWZI/AAAAAAAAApE/AZONrAVN4Y0/s320/thai1.JPG" width="240" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-pSZFzjGhcOc/Tzk_yD_elaI/AAAAAAAAApM/Gf7xqPVi-6E/s1600/thai2.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" src="http://2.bp.blogspot.com/-pSZFzjGhcOc/Tzk_yD_elaI/AAAAAAAAApM/Gf7xqPVi-6E/s320/thai2.JPG" width="320" /></a></div> <br /> பறவையாயினும்<br /> தாய்மை உயர்வானது..<br /><br /> கண்திறவா குஞ்சுகளின்<br /> முன்னே கண்திறந்தபடி<br /> அந்த தாய்ப்பறவையின் மரணம்..<br /> உயிர்விடைபெற்ற வழியைத்<br /> துரத்தும் திறந்த கண்கள்...<br /><br /> குஞ்சுகளின் தவிப்பு என்ன<br /> யாரின் தவிப்பையும் மரணம்<br /> லட்சியம் செய்வதில்லை...<br /><br /> பறவையாக இருந்தாலும்<br /> பாசமாக இருந்தாலும்<br /> வாழ்வின் முடிவை வளைக்கமுடியாது...<br /><br /> உன் குஞ்சுகள் வாழும்<br /> அமைதிகொள் தாயே...<br /><br /><br /> <br /> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6295139333198717136-7190398982949304378?l=thanjavur-harani.blogspot.com' alt='' /></div>ஹ ர ணிhttp://www.blogger.com/profile/14084187413714388808noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-6295139333198717136.post-67987366553934378452012-02-10T23:32:00.000+05:302012-02-10T23:32:01.743+05:30அன்பின் தொடர் பகிர்வு<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /><div style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"> </div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img alt="அன்பின் விருது" src="http://3.bp.blogspot.com/-xmUXpepgG_0/TzP-UHBRcRI/AAAAAAAAAok/bp09kadQ97A/s300/Liebester%2BBlog%2BAward.jpg" /> </div><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-J4f4jGqRD38/TzVbZucLQtI/AAAAAAAAAo8/e0NyVJabGjM/s1600/welcome+baby1.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/-J4f4jGqRD38/TzVbZucLQtI/AAAAAAAAAo8/e0NyVJabGjM/s1600/welcome+baby1.jpg" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><br /> <br /> அன்புள்ள...<br /><br /> உறரணியின் பணிவான வணக்கங்கள்.<br /><br /> லீப்ஸ்டர் பிளர்க்<br /><br /> இது ஒரு ஜெர்மானிய விருதாகும். இதன் பொருள் மிகவும் பிடித்த - என்பதாகும். இந்த விருதை பெற்றவர்கள் தங்களுக்குப் பிடித்த 7 விஷயங்களைக் குறிப்பிட்டு இவ்விருதைத் தங்களுக்குப் பிடித்த 5 பதிவர்களுக்குப் பகிர்ந்துகொளள்வேண்டும். இது தெரியாமல் நான் இரு தினங்களைக் கடத்திவிட்டேன். எனக்கு விருதைப் பகிர்ந்துகொண்டவர்கள் பதிவுகளில் சென்றுபார்க்கும்போதுதான் இவ்விவரம் எனக்குப் புரிந்தது (முன்ன பின்ன விருது வாங்கியிருந்தால்தானே?) எனவே இதனைத் தாமதமாகப் பகிர்வதற்கு எனக்கு விருது வழஙகியவர்களும் விருதைப் பகிர்ந்து கொள்ள இருப்பவர்களும் பொறுத்துக்கொள்க.<br /><br /> பகிர்வதற்கு முன்னர் இதனை எனக்குப் பகிர்ந்தவர்களுக்கு மீண்டுமொருமுறை எனது அன்பின்நிறைவாய் நன்றிகள்.<br /><br /> நான் இவ்விருதைப் பகிர்ந்துகொள்ளவிருக்கும் பதிவர்களுக்கு இரண்டு அன்பான வேண்டுகோள்கள்.<br /><br /> 1, கணிப்பொறியின் தொழில்நுட்பம் எனக்கு இன்னும் நிறைய பிடிபடவேண்டியுள்ளதால் தயவுசெய்து இவ்விருதைத் தாங்களே காப்பி செய்து உங்கள் பதிவுகளில் இட்டுக்கொள்ள வேண்டுகிறேன்.<br /><br /> 2, இவ்விருதை அன்புடன் ஏற்கவும் வேண்டுகிறேன்.<br /><br /> நன்றிகள்.<br /><br /><br /> எனக்குப் பிடித்தவை ஏழு.<br /><br /> 1. கடைசிவரை நண்பனாய் இருந்து இறந்துபோன<br /> அப்பா.<br /><br /> 2. எப்போதும் இடையூறில்லாமல் வாசித்தல்.<br /><br /> 3. என்னுடைய படைப்புலகில் தடையில்லாமலும<br /> எப்போதும் உதவவும் காத்திருக்கும் என் மனைவி<br /> என் மகன்.<br /><br /> 4. அதிகாலை ரயில் பயணத்தில் எல்லோரும் உறங்க<br /> நான் மட்டும் விழித்திருந்து அனுபவிக்கும் அந்த<br /> தனிமை<br />.<br /> 5. கடவுள் வழிபாடு,<br /><br /> 6.. குழந்தைகள்.<br /><br /> 7. தமிழ்மொழியின் இலக்கியங்கள்.<br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-dyanPOEveWM/TzVbSFANe6I/AAAAAAAAAo0/gE5Rgypyl6c/s1600/hand+welcome+pict1.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/-dyanPOEveWM/TzVbSFANe6I/AAAAAAAAAo0/gE5Rgypyl6c/s1600/hand+welcome+pict1.jpg" /></a></div><br /> பகிர்தல் நேரம்<br /><br /><br /> 1, எல்லாவற்றையும் கடந்து இன்றுவரை சிறு முரணும்<br /> இல்லாமல் என்னோடு படைப்புலகில் நட்புகாட்டிவரும்<br /> என் நண்பன்...உடன்பிறவா சகோதரன்...உணர்வான<br /> எழுத்துக்களுக்குச் சொந்தக்காரன்....<br /> நண்பன் மதுமிதா - க்கு..<br /><br /><br /><br /> 2. இடைவிடாமல்...துவண்டுவிடாமல்...அப்படி நாங்கள்<br /> துவள்கிற தருணங்களில் உரையாடி,,தன்னுடைய<br /> பன்முகத் திறனால் பளிச்சென்று,,,உறவுகளை<br /> மேன்மையுறச் செய்யும் படைப்பாளி.. <br /> என் உடன்பிறவாச் சகோதரன் ரிஷபனுக்கு...<br /> <br /> 3. பழக ஆரம்பித்தது ஒருசில வருடங்கள் என்றாலும்<br /> மனதிற்குப் பிடித்த அதேசமயம் தெரியாத புதுமை<br /> களைப் பகிர்ந்துகொள்ளும் தோழர் இரா.எட்வின்<br /> அவர்களுக்கு...<br /><br /> 4. கவிதைகளில் ஒரு உயிர்ப்பும்...உணர்வும்...சொல்<br /> தேர்வும்,, மனதிற்கு இதமும்....ஆழமும் என<br /> இயங்கிக் கொண்டிருக்கும் சைக்கிள் மிருணாவிற்கு...<br /><br /> 5. பணியோய்விற்குப் பின்பும் படைப்புலகில் பல்<br /> வகையான சுவையான பதிவுகளை அள்ளித்தரும்<br /> வைகோ என்றழைக்கப்படும் வை. கோபாலகிருஷ்ணன்<br /> அவர்களுக்கு...<br /><br /> <br /> அனைவரும் என் அன்பின் விருதைப் பகிர்ந்துகொள்கிறேன்.<br /><br /> இந்த வாய்ப்பை உருவாக்கியவர்களுக்கு மறுபடியும் நன்றிகள்.<br /><br /><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-6Rzmp7rASbo/TzVbJfKGC7I/AAAAAAAAAos/MpnKo5ZSjbY/s1600/hancwelcome+pict2.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/-6Rzmp7rASbo/TzVbJfKGC7I/AAAAAAAAAos/MpnKo5ZSjbY/s1600/hancwelcome+pict2.jpg" /></a></div><br /> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6295139333198717136-6798736655393437845?l=thanjavur-harani.blogspot.com' alt='' /></div>ஹ ர ணிhttp://www.blogger.com/profile/14084187413714388808noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-6295139333198717136.post-42416698441482601062012-02-09T22:05:00.000+05:302012-02-09T22:05:26.364+05:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-nQKAPfqCMBM/TzP0UEaJ_GI/AAAAAAAAAnk/3CUk9tY7cCs/s1600/imagepic1.jpe" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/-nQKAPfqCMBM/TzP0UEaJ_GI/AAAAAAAAAnk/3CUk9tY7cCs/s1600/imagepic1.jpe" /></a></div><br /><br /><br /><br /> வாழ்க்கையின் சொற்கள்<br /> இறைந்துகிடக்கின்றன...<br /><br /><br /><br /> சொல்.... சோறு...... பதம்..... சிரிப்பு.....<br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-s0YXvHY2Ows/TzP0hqjMQJI/AAAAAAAAAns/MhL_HxR28lk/s1600/image6.jpe" imageanchor="1" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/-s0YXvHY2Ows/TzP0hqjMQJI/AAAAAAAAAns/MhL_HxR28lk/s1600/image6.jpe" /></a></div> அழுகை... நம்பிக்கை.... <br /> வெற்றி....<br /> தோல்வி,,,,.<br /> தண்ணீர்... . கண்ணீர்....<br /> சிதைவு... சரிவு... சத்தியம்...<br /> மௌனம்.. . மகிழ்ச்சி....<br /><br /><br /> கசிவு... அன்பு... பரிவு... ஏக்கம்...<br /><br /> எதிர்பார்ப்பு...<br />. எளிமை....<br /> துடிப்பு.... <br />... சகிப்பு...<br /> தகிப்பு... .முயற்சி.... இறுதி...<br />தொடக்கம்...<br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-adY9ip9LHl8/TzP0vv4s-bI/AAAAAAAAAn0/b2aeM0a2nsk/s1600/image+pic2.jpe" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="150" src="http://1.bp.blogspot.com/-adY9ip9LHl8/TzP0vv4s-bI/AAAAAAAAAn0/b2aeM0a2nsk/s320/image+pic2.jpe" width="320" /></a></div><br /><br /> <br /> யாருக்கு எது கிடைக்கும்?<br /><br /> யாருக்கு என்ன தெரியும்?<br /><br /><br /> அவரவர்க்கு அவரவர்க்குரியது ஒரு வாழ்க்கை.<br /> அது அந்த வாழ்க்கைதானா?<br /><br /> உறுதி செய்யமுடிவதில்லை ஒருபோதும்<br /> ஒதுங்கிவிடவும் முடிவதில்லை வேண்டாமென்றும்...<br /><br /> வாழ்ந்துதானே ஆகவேண்டும்<br /> நம்முடையதல்லாதிருந்தாலும்<br /> நம்முடையதாகவிருந்தாலும்<br /> <br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-mMxFHkoXe-w/TzP0_4Dff7I/AAAAAAAAAn8/H6Ja5HtnBzs/s1600/image+3.jpe" imageanchor="1" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"><img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/-mMxFHkoXe-w/TzP0_4Dff7I/AAAAAAAAAn8/H6Ja5HtnBzs/s1600/image+3.jpe" /></a></div><br /> கழிகிறது கட்டற்று....பெருக்குகிறது<br /> தேவையானதுட்படவும்...வகுக்கிறது<br /> வகுபடாதிருக்கும் நிலையிலும்...<br /> கூட்டுகிறது எதுவாயினும் ஒதுக்கியபின்னரும்<br /> இந்த என்றைக்கும் விடைகாணமுடியாத<br /> கணக்கின் கணத்தில் அசைகிறது<br /> வாழ்க்கை கணக்கில்லாமல்....<br /> கட்டுப்படாமல்...<br /> ஆனால் <br /><br /><br /><br /> கணக்கிற்குட்பட்டதுபோலவும்<br /> கட்டுப்பட்டிருக்கிறேன் என்று உறுதிமொழி<br /> அளித்ததுபோலவும்<br /> கடைசிவரைக்கும்....<br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><br /> எனினும்<br /> வாழ்தல்தானே வரம்....<br /> சுகம்...உரம்...பதம்...பரிபூரணம்...<br /> ஓம் சாந்தி....ஓம் சாந்தி... ஓம்சாந்தி...<br /><br /><br /> <br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-643yMXxzCLc/TzP1QQiUE7I/AAAAAAAAAoM/9j5G2zLZq2E/s1600/image+5.jpe" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/-643yMXxzCLc/TzP1QQiUE7I/AAAAAAAAAoM/9j5G2zLZq2E/s1600/image+5.jpe" /></a></div><br /> <br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6295139333198717136-4241669844148260106?l=thanjavur-harani.blogspot.com' alt='' /></div>ஹ ர ணிhttp://www.blogger.com/profile/14084187413714388808noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-6295139333198717136.post-49200609771334828042012-02-07T18:58:00.000+05:302012-02-07T18:58:49.860+05:30பேருந்து (நாவல்)<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /> மூன்றாம் அத்தியாயம்..........மனசு கொல்லிகள்...<br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-GaxoozDigy4/TzEkvMSr2II/AAAAAAAAAnM/osLM63X4gBc/s1600/goat-and-kids-clip-art.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="242" src="http://4.bp.blogspot.com/-GaxoozDigy4/TzEkvMSr2II/AAAAAAAAAnM/osLM63X4gBc/s320/goat-and-kids-clip-art.jpg" width="320" /></a></div><br /><br /> பாண்டியன் வண்டியை நிறுத்தியதும் ஜெயக்குமாரிடம் சொன்னார். போச்சு இன்னய பொழப்பு, என்றபடி வண்டியை விட்டு இறங்கினார். எல்லோரும் அவசரஅவசரமாய் இறங்கினார்கள். கூட்டம் வண்டியை நோக்கி ஓடி வந்தது. அதற்கு முன்னால் ஒரு நடுத்தர வயதைத்தாண்டிய பெண் கையில் ஒரு துரட்டியுடன் ஓடி வந்தாள்.<br /><br /> பரபரப்புடன் காருக்கு கீழே குனிந்து பார்க்கையில் ஒரு ஆடு அடிபட்டிருப்பது தெரிந்தது. இன்னும் ஓரிரு தினங்களில் குட்டியைப் போடும் நிலையில் இருந்தது. நடக்கமுடியாமல் நடந்து பேருந்து வருவதைக் கவனிக்காமல் தலைப்பகுதி முன்சக்கரத்தில்பட விழுந்து முன்சக்கரம் ஏறி பின்சக்கரமும் ஏறியிருந்தது. சுற்றிலும் ரத்தக்குவியல். பார்க்கப் பரிதாபமாக இருந்தது.<br /><br /> இந்தாப்பா டிரைவர் கொஞ்சம் வண்டிய முன்னால நவுத்து.. என்று யாரோ சொல்ல. பாண்டியன் உள்ளே ஏறி வண்டியை ஸ்டார்ட் செய்து சற்று தள்ளி நிறுத்தினார். பளீரென்ற வெளிச்சம் அந்த ஆட்டின்மேல் விழுந்தது.சுற்றிக் கூடிக்கொண்டார்கள். பழத்தை நான்காகக் கத்தியால் பிளந்ததுபோல அந்த ஆட்டின் மேடான வயிற்றுப்பகுதியில் சக்கரம் ஏறி அழுத்தியதில் வயிறு வெடித்து பிளந்திருந்தது. அந்த ஆடு வாய் திறந்து கத்துவதற்கு உயிர் போயிருக்கக்கூடும். கண்கள் திறந்தபடி வானத்தைப் பார்த்துக் கிடந்தது. வயிற்றுப் பகுதியில் நாலைந்து கருப்புநிறக் குட்டிகள் இறந்து கிடந்தன. ஒன்று மட்டும் லேசாக அசைவதுபோலிருந்தது- ஆனால் அது ரத்தச் சகதிக்குள் முண்டிக்கொண்டு எழுந்து நிற்க முயன்றது. முடியவில்லை. அதுவும் சற்று சேரத்தில் தனது கடைசிக் கதறலை என்றைக்கும் கேட்கமுடியாமல் இறந்துபோயிருந்த தனது தாயின் காதுகளுக்கு அனுப்பிவிட்டு மண்சரிவதைப் போல அந்த சாலையில் சரிந்து படர்ந்தது.<br /><br /> கையில் துரட்டியுடன் வந்த பெண் பெருங்குரல் எடுத்து அழ ஆரம்பித்திருந்தாள்.<br /><br /> பாவிப்பய...இருந்தும் கெடுத்தான். செத்தும் கெடுத்தான். வாக்கப்பட்டு வந்தப்ப வச்ச நெருப்பு இன்னும் எரியுதே.. இனி என்ன பண்ணுவேன் என்று அந்த அந்த ஆட்டின் மேல் விழுந்து அழுதாள். அவள் முகமெங்கும் ரத்தம் படர்ந்தது.<br /><br /> பாவங்க... செனையாடு... என்ன பாவம் செஞ்சதோ?<br /><br /> வண்டிய எங்க ஓட்டுறானுங்க.. பாத்து ஓட்டறதில்லே.. இதுவே மனுஷங்க மாட்டியிருந்தா...<br /><br /> ஓடிவந்த கூட்டம் ஆளுக்காள் பேசினார்கள்.<br /><br /> அய்யய்யோ நம்ப தனத்துக்காவோட,,ஆடு... அவ பொழப்பே இதுலதான்.. அடப்பாவிங்களா..<br /><br /> எவன்டா அவன் டிரைவர்..அவன புடிச்சி ஒதடா மாப்பிள்ளே...<br /><br /> பொறு மாமா,,, அவசரப்படாதே...<br /><br /> ஜெயக்குமார் முன்னால் போய் பேசினார்.. இந்த பாருங்க அதா வந்து சிக்கிடிச்சி.., டிரைவர்மேல தப்பில்லே...<br /><br /> என்னக்கிடா தப்ப நீங்க ஒத்துக்கிட்டிருக்கீங்க?<br /><br /> யாரா இருந்தாலும் மரியாதயா பேசுங்கப்பா...யாராச்சும் வேணுமின்னு வண்டிய விடுவாங்களா? ஒரு பெரியவர் பேசினார்.<br /><br /> ச்சும்மா இரு பெரிசு...இவனுங்க வண்டியிலே ஏறினா பிளைட்டு ஓட்டறமாதிரி வர்றானுங்க... ஒதுங்க விடுறதில்லே.. அதுக்குள்ள உட்டு ஏத்திப்புட்டுப் போயிடாறானுங்க...நாயம் பேசவந்திட்டே நீ?<br /><br /> ஆட்டிடமிருந்து அந்த ஆட்டுக்குரியவளை..தனத்தை பிரித்து அழைத்துப்போனார்கள்.<br /><br /> நானும் இன்னொரு நண்பர்களும் என்ன செய்வதென்று தெரியவில்லை. ஆளுக்காள் கோபம் காட்டிக்கொண்டிருந்தார்கள்.<br /><br /> ஒருவன் பாண்டியனிடம் போய் வெட்டி வம்பு இழுத்துக்கொண்டிருந்தான். எப்படியும் அவனுடைய நோக்கம் பாண்டியனை வம்புக்கிழுத்து அடித்துவிடவேண்டும் என்பதுதான்.<br /><br /> போ..போ..அந்தப்பக்கம்.. என்று அவனைத் தள்ளிக்கொண்டேயிருந்தார்.<br /><br /> யேய்.. என்மேலயே கய்ய வைக்கிறியா நீ? மாப்ளே இங்க் பாருடா.. செய்யறதையும் செஞ்சிப்புட்டு அடிக்க வர்றாண்டா?<br /><br /> யேய்.. என்று ஒருகூட்டம் பாண்டியனை நோக்கி பாய்ந்தது.<br /><br /> நானும் நண்பர்களும் குறுக்கே போனோம். விடுங்க.. அவரு அடிக்க வர்றலங்க...போங்க என்றதும்..மீறி வந்தார்கள். உடனே என்னுடைய நண்பர்... சார் இது சரிப்பட்டு வராது.. நீங்க போலிச கூப்பிடுங்க...ரோட்டுல ஆடு வந்தது நம்ப குத்தமில்லே.. போலிசு வந்து சொல்லட்டும்.. அதப் பாத்துக்கலாம்.<br /><br /> அதற்குள் ஒருவர் வந்து விடுங்கப்பா.. அவங்கஅவங்க அவசரமா போய்க்கிட்டிருக்கோம்..பின்னாடி பாருங்க.. எத்தனை வண்டி நிக்குது... காலத்துல ஆபிசுக்குப் போகவேண்டாம்.. பேசி முடியுங்கப்பா...<br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-gL0feBYCpHA/TzElGuYJvEI/AAAAAAAAAnU/yxGdedp_VJ0/s1600/women+with+goat.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="314" src="http://1.bp.blogspot.com/-gL0feBYCpHA/TzElGuYJvEI/AAAAAAAAAnU/yxGdedp_VJ0/s320/women+with+goat.jpg" width="320" /></a></div><br /> என்னத்தயா பேசறது? அவளோ தாலியறுத்தவ... அவ பொழப்பே இந்த ஆடுதான்.. அதுவும் போயிடிச்சி.. இனி என்ன பண்ணுவா,, சாவ வேண்டியதுதான் அவளும் ஆட்டைப்போல...<br /><br /> பின்னால் நின்றிருந்த வாகனங்களிலிருந்தும் மக்கள் இறங்கி வந்து இந்தப் பேருந்தைக் கூடிநின்றார்கள். அப்படியே வெயிலில் ரத்தம் உறையத் தொடங்கியது. நான் மணியைப் பார்த்தேன். எட்டை நெருங்கிக் கொண்டிருந்தது.<br /><br /> ஆட்டைப் பார்த்தேன். எல்லாக் குட்டிகளும் இறந்துபோயிருந்தன. யாருக்கானாலும் விதிக்கப்பட்டதுதான் விதியும். இன்னும் நாலைந்து தினங்களில் உலகத்தைப் பார்ப்போம் என்று விதிக்கப்படவில்லை போலும் அந்தக் குட்டிகளுக்கு. அவற்றின் ராசி தாயையும் கொன்றுவிட்ட ராசி போலும்..<br /><br /> இத என்ன பண்ணுவாங்க? என்றபடி ஒரு இளம்பெண் தன் கணவனிடம் கேட்டுக்கொண்டிருந்தாள்.<br /><br /> இவ்வளவு பேசறானுங்க பஸ் போனதும் ஆளுக்காள் கூறுபோட்டு எடுத்திட்டுப் போயிடுவானுங்க.. சாப்பிடறதுக்கு என்றான் அந்த இளைஞன் தன் மனைவியிடம்.<br /><br /> பொதுவா இதுமாதிரி ஆக்ஸிடெண்ட்ல அடிபடறத சாப்பிட மாட்டாங்க..<br /><br /> ஒருவன் லேசான குடியுடன் தலையில் கட்டிய முண்டாசுடன்.. பிஞ்சாட்டுக் கறி ருசி மாப்பிளே என்றான்.<br /><br /> எனக்கு சங்கடமாய் இருந்தது. பேசி முடித்தார்கள். ஜெயக்குமார் கண்டக்டர் பையிலிருந்து கொஞ்சம் பணம் எடுத்துக் கொடுத்தார். அந்த ஆட்டுக்குரிய பெண்ணை அழைத்தார்கள்.<br /><br /> இந்தாம்மா வா இங்கே...இதப்புடி சர்க்காரு ரோட்டுமேல ஆடு மேக்கறது தப்பு.. உன் ஆட்டுமேலதான் தப்பு... ஆட்ட அள்ளிட்டுப்போ... என்றபடி அவள் கையில் பணத்தைத் திணிக்க அழுதழுது சிவந்த கண்களுடன் தன் கையில் திணிக்கப்பட்ட அந்தப் பணத்தையே பார்த்தபடி திக்பிரமை பிடித்தவள் போலானாள்.<br /><br /> டிராபிக் ஜாம் ஆயிடிச்சுப்பா... ஏறுங்க ஏறுங்க.. அவங்கஅவங்க வண்டிய பாத்து ஏறுங்கப்பா என்று ஒருவர் சத்தமாய் சொல்ல அவரவர் வண்டி நோக்கி ஓடினார்கள்.<br /><br /> சார் வாங்க போகலாம்.. பாண்டிய வண்டிய எடு... இன்னிக்கு ஒரு சிங்கிள் கட்டு...கிளம்பு..<br /><br /> வண்டியில் ஏறினோம்.<br /><br /> டிரைவருக்கு அருகிலிருந்த பேனட்டின்மேல் முக சோர்வாய் ஜெயக்குமார் உட்கார்ந்தார். நான் கேட்டேன். எவ்வளவு கொடுத்தீங்க?<br /><br /> சுளையா அய்ந்துர்று ரூவா சார்.. இன்னிக்குப் படிக்காசு போச்சு.. கைப்பணமும்போச்சு... மாசாமாசம் இப்படி ஆயிடுது சார்...இதுக்கு ஒரு நடவடிக்கை கார்ப்பரேசன் எடுக்கமாட்டேங்குறாங்க... வண்டி கலெக்சன் காமிக்கலன்னா ஆயிரம் கேள்விகேட்டுக் கொல்றாங்க...<br /><br /> பாண்டியன் முகம் சாதாரணமாகவே இறுக்கமாக இருக்கும். இப்போது இன்னும் சிறிது அடர்த்தியாய் இறுகிக்கொண்டது.<br /><br /> ஆடுதுறையிலிருந்து காவிரி பாலத்தைக் கடந்து திரும்பிப் போகையில் பாண்டியன் வாய் திறந்தார்..<br /><br /> தினமும் வேண்டிக்கிட்டுதான் வர்றேன்..சார்.. அதயும மீறி நடந்துடுது..ஒரு சின்ன உயிருக்குக்கூட தீங்கு வரக்கூடாதுன்னுதான் எல்லா டிரைவரும் ரொம்ப கவனமா ஓட்டறோம்.. மோட்டார் லைன் அப்படி..இப்படி அடிபடும்போது கஷ்டமாயிடுது.. நாம கொடுக்கற பணம் பத்தாது. ஆனா அத மீறி கொடுக்க எங்களோட வருமானம் பத்தாது. கார்ப்பரேசன் இதல்லாம் கண்டுக்காது. ரோட்டுல எது நடந்தாலும் கண்டக்டரும் டிரைவரும்தான் பாத்துக்கணும். மோட்டார்ல ஏறினவன் எல்லாருடைய தலையெழுத்தும் இதான் சார். அந்தம்மா கதறும்போது என்னால எதுவும் செய்ய முடியல்லே...இதனால நான் ஆடு, கோழி கறி திங்கறதே விட்டு பத்து வருஷமாச்சு சார்.. என்னமோ அத தின்னாலே இப்படி ரோடு ஞாபகம் வந்துடுது.. என்ன வேலைக்கு வேணாலும் போகலாம் சார்.. மோட்டார் வேலைக்கு மட்டும் வரவே கூடாதுசார்.. இதெல்லாம் சாப பொழப்பு சார்..<br /><br /> பாண்டியன் தழுதழுக்கப் பேசினார். எல்லா டிரைவர்களின் குரலிலும் பேசினார். எனக்குள் ஒரு பிரமிப்புகலந்த ஆச்சர்யம் வந்தது. பாண்டியன் அசைவம் சாப்பிடுவதில்லை என்று சொன்னபோது. இப்படியும் ஒரு டிரைவர் என்று அவர்மேல் ஒரு கூடுதல் மரியாதை வந்தது.<br /><br /> நான் அந்த ஆட்டுப் பெண்ணைப் பார்த்தேன். அவள் தலையில் லேசாக ஓரிரு நரைமுடிகள் விழுந்திருந்தன. நெற்றியில் பொட்டு இல்லை. விதவை. இளம் வயதில் விதவை ஆகியிருக்கவேண்டும். கைகளில் நசுங்கிப்போன தன்னிறத்தை இழந்திருந்த கவரிங் வளையல்கள். கழுத்திலும் அப்படியே ஒரு கவரிங் சங்கலி...வெளுத்துப்போன புடவை. வறுமை அவளைப் படம பிடித்திருந்தது. எனக்கு என்னுடைய கிராமத்து சித்தி ஒருத்தி நினைவுக்கு வந்தாள். போனமாதம்தான் வைக்கோல்போரில் வைக்கோல் பிடுங்கும்போது பாம்பு கடித்து பத்துநாட்கள் ஐசியுவில் இருந்து இறந்துபோனாள்.<br /><br /> அவளை எனக்கு ரொம்பப் பிடிக்கும். அவளுக்கும் என்னைப் பிடிக்கும். அவளுடைய வாழ்க்கையும் இப்படித்தான் பரிதாபகரமானது. அம்மாவின் கடைக்குட்டி சின்னம்மாவின் மகள் அவள். கல்யாணம் ஆகி ஒரு ஆண் குழந்தை பிறந்ததும் நன்றாக இருந்த கணவன் மஞ்சள் காமாலை திடீரென்று தாக்கி இறந்துபோனான். நிலைகுலைந்துபோனாள். அப்புறம் ஒரு குழந்தையோடு தோப்பில் இருந்த ஒரு சிறுவீட்டில் இரண்டு மாடுகள் சில ஆடுகளை வைத்துக்கொண்டு வாழத்தொடங்கிவிட்டாள். மிகவும் கஷ்டப்பட்டு சிரமப்பட்டு தன்னுடைய பிள்ளையை வளர்த்து ஆளாக்கினாள்..என்னைக் கண்டுவிட்டால் போதும் ஒரு தாயின் பரிவோடு,,தம்பி.. என்னப்பா வேணும்? என்று கேட்டபடியே படபடவென்று இளநீர் வெட்டித்தருவாள். வேண்டாம் என்றாலும் இளநீர்குடித்த சில நிமிடங்களிலேயே காபி போட்டு தருவாள். வடை சுடுவாள். தெய்வத்தைக் கண்டதுபோல் ஆடுவாள். உண்மையில் ம்னிதர்கள் மனிதர்களிடம் செலுத்தவேண்டிய அன்பும் பரிவும் பாசமும் உண்மையும் கிராமங்களிடம்தான் இருக்கின்றன என்று அடிக்கடி நினைத்துக்கொள்வேன். நான் மருத்துவமனையில் சென்று பார்த்தபோது அசைவற்ற சருகைப்போலக் கிடந்தாள். வயிறு மட்டும் ஏறிஇறங்கி அவள் உயிருக்குப்போராடுவதைக் காட்டிக்கொண்டிருந்தது. அவள் பக்கத்தில் அவளுடைய தாய் என்னுடைய அம்மாயி அசைவற்று உறைந்திருந்தாள்.<br /><br /> தன்னுடைய ஆட்டின் மேல் விழுந்து கதறிய அந்தப் பெண் இறந்துபோன என்னுடைய சித்தியைப் போலவே எனக்குத் தெரிந்தாள். இன்னும் இந்த தமிழ்தேசத்தில் எளிய மக்களின் வாழ்க்கை அவர்கள் சொல்வதுபோல நாங்க நாதியத்தவங்க...ரோட்டுல நிக்கறோம் உதவுங்க என்பதுபோல இன்னும் சாலைகளில்தான் இருந்து முடிகிறது. பெரும்பாலும் அடுத்தவர் கொல்லைகளிலும் அறுவடை முடிந்த வயல்களிலும்தான் ஆடுகளை மேயவிட்டு பிழைப்பார்கள். இதுதான் அவர்களின் வாழ்வாதாரம்..மனசுக்குள் இன்னும் அந்த ஆட்டுப்பெண்ணின் முகம் நிழலாடியது. பாண்டியன் அதை நினைவுப்படுத்தியிருந்தார் ஆழமாக.<br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-iK9-W31Jbic/TzEmq53Km6I/AAAAAAAAAnc/r0X9aTACyBo/s1600/bus+driver+photo.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="241" src="http://2.bp.blogspot.com/-iK9-W31Jbic/TzEmq53Km6I/AAAAAAAAAnc/r0X9aTACyBo/s320/bus+driver+photo.jpg" width="320" /></a></div><br /> மாயவரம் பேருந்து நிலையத்தில் நுழைந்து சிதம்பரம் போகும் கட்டையில் வ்ண்டியை நிறுத்திவிட்டு பாண்டியன் சோர்வாக இறங்கினார். ஜெயக்குமார் வாங்க சார்..டீ சாப்பிடலாம் என்றார். போய் டீ சாப்பிட்டோம்.<br /><br /> என்ன பாண்டியா அதே நினைச்சிக்கிட்டிருக்கியா? விடு,, எத்தனை பாத்திருக்கோம்?<br /><br /> ஜெயக்குமார் ஆறுதல் சொன்னாலும் பாண்டியன் முகஇறுக்கம் விடுபடவில்லை. கையும் உதடுகளும் இயந்திரம்போல இயங்க டீயை அருந்தினார்.<br /><br /> நான் எப்போதும் பேருந்தில் படியேறும்போது வலதுபக்கம் உள்ள இருக்கையில் சன்னலோரம் உட்காருவதுதான் வழக்கம். என்னுடைய பேக்கை வைத்துவிட்டுதான் டீ குடிக்க இறங்கியிருந்தேன். திரும்ப வண்டியில் ஏறும்போது என்னுடைய சீட்டிற்கு அருகில் ஒருவர் உட்கார்ந்து இருந்தார். நன்றாக சிவந்த உருவம். ஒல்லியான தேகம். தலை முழுக்க வெள்ளிக்கம்பிகளாய் நரையோடி மிக அழகாக இருந்தது. முகத்தில் கோல்டுபிரேம் போட்ட கண்ணாடி. உதடுகள் ரத்தச்சிவப்பாய் இருக்க வெற்றிலை மென்றுக்கொண்டிருந்தார்.<br /><br /> நான் ஏறியதும் வேண்டா வெறுப்பாய் விலகுவதுபோல லேசாக கால்களை நகர்த்தி எனக்கு வழிவிட்டார். நான் ஏதோ வேறுபாட்டை அதில் உணர்ந்தேன்.<br /><br /> பேருந்தை எடுக்கப் புறப்பட்டது. அவர் என்னை நெருக்கிக் கொண்டேயிருந்தார்..ஒரு கட்டத்தில் நான் பொறுமையிழந்து..<br /><br /> ஏன் சார்? இப்படிப் போட்டு அமுக்கறீங்க? என்றேன்.<br /><br /> யாரு அமுக்குறா? எனக்கென்ன ஆசையா? கூட்டம் தள்ளுது..இப்படி பேசுறவங்க சொந்தக் கார்ல வரணும்.. எங்க உயிரை எடுக்கக்கூடாது.. அமுக்கறாங்களாம்.. என்று படபடவென்று பேசினார்..<br /><br /> என்ன இது ஒருவார்த்தை பேசியதற்கு இப்படிப் பேசுகிறார் என்று அவரைப் பார்த்தபடியே பேசாதிருந்தேன். அவர் பேசிவிட்டு என்னைக் காணாதைப்போலவே ரோட்டைப் பார்க்க ஆரம்பித்தார்.<br /><br /> ஜெயக்குமார் கத்தினார்.. பாண்டியா இரு,, டெலிபோன் நிக்குது ரோட்டுல.. லேசா அணை என்றார்.<br /><br /> காவிரிபாலத்தைத் தாண்டிய திருப்பத்தில் ஒருவர் கையில் வயர் பையுடன் வேகமாகப் பாண்டியனைப் பார்த்தபடி ஓடிவந்தார்.<br /><br /> பாண்டியன் நிறுத்தினார்.<br /><br /> ஏறியவர் நிற்பவர்கள் யாரையும் லட்சியம் பண்ணாமல் கூட்டத்தைப் பிளந்தபடி முன்னேறி போய் பாண்டியனுக்குப் பக்கத்தில் பேனட்டில் உட்கார்ந்துகொள்ள ஜெயக்குமார் விசில் கொடுக்க பாண்டியன் வண்டிய எடுத்தார்..<br /><br /> உட்கார்ந்தவர் பேச ஆரம்பித்தார்... என்ன பாண்டியா,,,டைம் பிரகாரம்தான் வண்டிய எடுப்பிங்களோ?..என்ன இன்னிக்கு இவ்வளவு லேடடு? கடலுர்ர் வண்டிய விட்டுட்டு உக்காந்திருக்கேன்..என்ன ஜெயக்குமார் சொல்றதில்லியா?,.. வண்டி இந்த லைன்லே ஓடணுமா வேண்டாமா? என்று தொணதொணவென்று விட்டுவிட்டுப் பேசிக்கொண்டிருந்தார். திக்குவாய்போல.<br /><br /> பேசாம இருங்க..திருவிடை மருதுர்ர்ல ஓரு ஆடு அடிபட்டுடுச்சி.. பாண்டியன் மூடு அவுட்டாயிட்டான் என்றார் ஜெயக்குமார்..<br /><br /> அ..அ...அ...அவ்வளவுதானா? விடுங்க எடுத்துப்போட்டுட்டு வந்திருந்தா பிரியாணி போட்டிககலாம் என்றபடி சிரித்தார்..<br /><br /> பாண்டியன் எதுவும் பேசவில்லை.<br /><br /> நான் பக்கத்தில் உட்கார்ந்திருந்தவரைப் பார்த்தேன்.. நெருக்கி நெருக்கி நெருக்கடி கொடுத்துக்கொண்டேயிருந்தார். நான் எதுவும் பேசாமல் பொறுத்துக்கொண்டேன். வைத்தீஸ்வரன் சன்னதியில் சாமியை வணங்கிவிட்டு சற்று கண்களைக் மூடி துர்ங்கலாம் என்று முடிவெடுத்தபோது படிக்கருகில் வந்து படியில் நின்றுகொண்டு ஜெயக்குமார் பேசஆரம்பித்தார்..<br /><br /> மதியம் எப்ப வருவீங்க சார்? என்றார்.<br /><br /> சொல்லமுடியாது ஜெயக்கமார் அது வேலை முடியறத பொறுத்தது. என்றேன்.<br /><br /> நம்ப வண்டி சிதம்பரம் போய் உடனே பத்து அஞ்சுக்கு டிரிப் எடுத்து வரணும்.. இப்போ மாறிப்போயிடிச்சி. கும்பகோணத்தோட சிங்கிள் முடிஞ்சிடும்னு நினைக்கிறேன்.. இன்னிக்கு சீக்கிரம் வீட்டுக்குப் போகலாம், ஆனா படிக்காசு போயிடிச்சி என்றார் வருத்தமுடன்.<br /><br /> எனக்குப் பக்கத்திலிருந்தவர் என்னாச்சு ? என்றார்.<br /><br /> ஆடு மாட்டிடிச்சி சார்.. பஞ்சாயத்து..பணம் கொடுத்திட்டு வர்றதுக்கு முக்காமணிநேரம் ஆயிடிச்சி..அதான்லேட்டு...<br /><br /> அவர்அதற்குமேல் பேசவில்லை. சீர்காழி பழைய பேருந்து நிலையம் வந்ததும் என் பக்கத்திலிருந்தவர் எழுந்து இறங்கினார். போகும்போது என்னை ஒருமுறை திரும்பி முறைப்பதுபோல போனார்.<br /><br /> இது யார் ஜெயக்குமார் என்றேன்.<br /><br /> அவரு போஸ்ட்மாஸ்டர் சார்.. இங்கதான் வேலை பாக்கறாரு.. நம்மோட ரெகுலர் கஸ்டமர்.. நீங்க உக்காந்திருக்கீங்களே அந்த சீட்டுதான் அவரோடது. வேற சீட்டுல உக்கார மாட்டார்..<br /><br /> டிக்கட் போடப் போய்விட்டார் ஜெயக்குமார்.<br /><br /> அவர் நெருக்கியதன் காரணம் புரிந்தது. சொன்னால் விட்டுக் கொடுத்திருக்கலாமே என்றும் தோணியது. நாளைக்கு வந்தால் கொடுத்துவிடலாம் என்று முடிவுசெய்துகொண்டேன்.<br /><br /> பாண்டியனிடம் தொணதொணவென்று அந்த திக்குவாய் பேசிக்கொண்டே வந்தார். எனக்கே எரிச்சலாக இருந்தது. பெரும்பாலும் வண்டி ஓட்டும்போது டிரைவரிடம் யாரும் பேச்சுக்கொடுக்கக்கூடாது. அதுகூடவா தெரியாது ஒரு மனுஷனுக்கு என்று நினைத்துக்கொண்டேன்..<br /><br /> இவனுக்கு இதே வேலையாப் போச்சு...தினமும் இப்படித்தான் உயிர எடுக்கறான் என்று யாரோ அவரைக் காட்டிக் கோபப்பட்டார்கள்.<br /><br /> வல்லம் படுகை வரும்போது பேனட்டில் உட்கார்ந்திருந்தவர் படிக்கு வந்திருந்தார். வரேன் ஜெயக்குமார்.. என்றார்.. இறங்குங்க..பேச்சுதான் என்றபடி ஜெயக்குமார் சொல்ல வண்டியை மெதுவாக ஓட்டினார் நிறுத்தாமல் அவர் இறங்கிகொள்ள வண்டி வேகமானது-<br /><br /> வண்டியில் லேசாக கூட்டம் குறைந்திருந்தது. என் பக்கத்தில் வந்து ஜெயக்குமார் உட்கார்ந்து இன்வாய்ஸ் எழுத ஆரம்பித்தார். அப்போதுதான் முதுகிற்குப் பின்னால் யாரோ திட்டுவதுபோன்ற குரல் கேட்டது திரும்பிப் பார்த்தேன். எனக்குப் பின்சீட்டில் சன்னலோரம் ஒருவர் உட்கார்ந்திருந்தார். அவர் யாரையோ திட்டிக்கொண்டிருந்தார். அதாவது தனக்குத்தானே பேசிக்கொண்டிருந்தார். நான் திரும்பிப் பார்த்ததையும் அவர் கவனிக்கவில்லை. கைவிரல்களை உயர்த்தி உயர்த்தி திட்டிக்கொண்டிருந்தார்.. இப்படி செஞ்சிருக்கக்கூடாது.. நானும் இப்படியாகும்னு நினைக்கல்லே..கொஞ்சம் கவனிக்காம இருந்திட்டேன்.. நீயாவது கத்தியிருக்கலாம்ல.. என்றபடி அவரது பேச்சில் தெளிவாகக் கேட்டது சொற்கள். தொடர்ந்து பேசிக்கொண்டேயிருந்தார் எதைப்பற்றியும் கவலைப்படாமல்.<br /><br /> சிதம்பரம் பேருந்து நிலையத்திற்குள் நுழையும்போது மணி பத்தரை ஆகிவிட்டிருந்தது. இன்னிக்கு முடிந்தது கதை என்று நினைத்துக்கொண்டேன். வருகைப்பதிவேடு அலுவலகத்திற்குப் போயிருக்கும். கையொப்பமிட முடியாது எனத் தோணியது. அவசரமாக இறங்கி வேகமாக நடந்தேன். காந்திசிலை அருகில் போகும்போது நண்பர் ஒருவர் தன் வண்டியில் எற்றிக்கொண்டார். வண்டியை விட்டு இறங்கி வேகமாக உள்ளேபோகும்போது அலுவலக உதவியாளர்வருகைப்பதிவேட்டுடன் படியிறங்கிக்கொண்டிருந்தார். கடவுளுக்கு நன்றி சொல்லிவிட்டு அப்படியே அவரிடம் வாங்கி படியில் வைத்துக் கையொப்பமிட்டுவிட்டு மாடிப்படியேறினேன். முதல் தளத்தில் என்னுடைய அலுவலகம். என்னுடைய இருக்கையில் அமர்ந்ததும் துறைத்தலைவர் என்னை அழைப்பது கேட்டது. எழுந்து உள்ளே போனேன்.<br /><br /> போனதும் வணக்கம் சார் என்றேன்..<br /> என்ன இப்பத்தான் வர்றியாய்யா? என்றார்.<br /> ரோடுலே ஒரு ஆக்ஸிடெண்ட் சார்.. அதான் லேட்டாயிடிச்சி சார் என்றேன்.<br /> ஏதாவது ஒரு மயிறு காரணம். சொல்றே நீ எப்பவும்?<br /><br /> எனக்குள் ஒரு கோபம் சுர்ரென்று கிளம்பி எழுந்தது.<br /><br /> எப்ப லேட்டா வந்து காரணம் சொல்லியிருக்கேன் சார்.. சொல்லுங்க ? என்றேன் கோபமாக..<br /><br /> சட்டென்று நிமிர்ந்து என்ன எதிர்த்து பேசறியா நீ? சொச்ச காலம் இருக்கு. வேலைய பாரு..ஏதாவது பேச்சுமயிறு பேசிக்கிட்டிருக்கே.. என்றார் மறுபடியும்.<br /><br /> மிருகத்திடம் மல்லாடுவது வீண் என்று நான் பேசாதிருந்தேன்.<br /><br /> போ...இன்னிக்கு அந்த ஆண்டறிக்கை அனுப்பணும்.. தயார்<br />பண்ணு என்றார்.<br /> நான் அறையைவிட்டு வெளியே வந்தேன்.<br /><br /> அந்த சாலையில் சிதைந்துபோயிருந்த அந்த தாய் ஆடும் குட்டிகளும் மனக்காட்சியாக விரிந்தது.<br /><br /> தானேபேசிக்கொண்டிருந்த அந்த மனிதரும் மனதிற்குள் வந்து பேச ஆரம்பித்திருந்தார்.<br /><br /> கைப்பேசி அழைத்தது.<br /><br /> எடுத்து அழைப்பைத் திறந்து காதுகளில் வைத்தபோது அக்கா பேசினாள். அவள் சொன்னது மனதை அதிரவைத்தது.<br /><br /><br /> (பேருந்து ஓடும்)<br /><br /><br /> <br /><br /><br /><br /> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6295139333198717136-4920060977133482804?l=thanjavur-harani.blogspot.com' alt='' /></div>ஹ ர ணிhttp://www.blogger.com/profile/14084187413714388808noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-6295139333198717136.post-81989128749443020852012-02-05T20:45:00.000+05:302012-02-05T20:45:47.722+05:30கொஞ்சம் கவிதைகள்....<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-rdELff94eew/Ty6czfQHrtI/AAAAAAAAAnE/WAbUzXOCdfQ/s1600/uyir+eluthuu.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" src="http://2.bp.blogspot.com/-rdELff94eew/Ty6czfQHrtI/AAAAAAAAAnE/WAbUzXOCdfQ/s320/uyir+eluthuu.JPG" width="320" /></a></div><br /><br />ஒவ் வொரு நாளும்<br />ஒவ்வொரு விதமாய் மாறுகிறது<br />விருப்புக்களையும் வெறுப்புக்களையும்<br />கடந்த அலட்சியத்தில் பயணிக்கிறது<br />சில சமயம் கேட்பதுபோல பணிகிறது<br />சில சமயம் பணிவதுபோல கேட்கிறது<br />எல்லாமும் மெய்யல்லவென்றுணர்கையில்<br />மெய்யற்றுப்போகிறது<br />உன்னோடு வாழ்தல் அரிதென்று விலக்கமுடியாமலும்<br />விலக்கவும் அதனிடமே அனுமதிகேட்கவேண்டியிருக்கிறது<br />எப்படியிருந்தாய் மூலத்திலென்று பார்ப்பதற்காகவே<br />வாழவேண்டியிருக்கிறது சொச்சத்தையும் மிச்சத்தையும்<br />வைத்துக்கொண்டு..<br /><br />000000000000<br />000000000000<br /><br />இம்சையாவே இருக்கிறது<br />இயலாமையிலும் சங்கடத்திலும்<br />சகித்துக்கொள்ளமுடியாமலும்<br />அவமானத்திலும் காயங்களிலும்<br />சில சமயம் சில மிருகங்களிடம்<br />பொழுதுகளைத் தொலைக்கவேண்டியிருக்கிறது<br />ஆனாலும்<br />வாழ்வின் கடைசி இருப்புவரை அவை<br />மிருகங்களாகவே வாழ்ந்து மிருகங்களாகவே சாகும்<br />என்ற ஊழ்வினையின் நிறைவில்<br />மிச்ச வாழ்வு மீந்தேறும் எப்போதும்..<br /><br />00000000<br />00000000<br /><br />ஒரு துயரத்தினை விலைபேசலாம்<br />விலை பேசுதல் எளிதுதான்<br />துயரத்திற்குப் பதிலாய் சுகத்தினையும்<br />சுகத்திற்குப் பதிலாகத் துயரத்தையும்<br />பண்டமாற்றுச் செய்யமுடியாத<br />நிலைதான் கடினமானது எப்போதும்<br />அது<br />வியாபாரமாக இருந்தாலும் கூட...<br /><br />00000000<br />00000000<br /><br />உன் சுகத்தையே பார்த்துப் பார்த்து<br />அதனையே வாழ்வின் நிலையென்று அனுபவித்து<br />என்னையும் சேர்த்து எதைப்பற்றியும் கவலைப்படாமல்<br />கடைசிவரை இருந்து கரைந்துவிட்டாய்<br />மனத்தையடக்கி நடித்து நின்றாலும்<br />ஒவ்வொரு இரவிலும் என்னுடல் கேட்கிறது<br />தின்ன<br />நெருப்பில் எரிந்த உன்னுடல் எரியாதிருந்த<br />நிலைபோல<br />பசிக்குக் கொடுப்பதுதானே தர்மம்....<br /><br />000000<br />000000<br /><br />எங்கு எரிகிற சுடராயினும்<br />அதற்குள் உருவம் காட்டாத<br />ஒரு கண்ணாடி நிற்கிறது<br />அதற்குள் யுகங்களின் இசை<br />யாரும் வாசிக்க எப்போதும்<br /><br /><br />------ (ந்ன்றி ..... உயிர் எழுத்து (இலக்கிய மாத இதழ்), பிப்ரவரி 2012)<br /> படம் - உயிர்எழுத்து.<br /> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6295139333198717136-8198912874944302085?l=thanjavur-harani.blogspot.com' alt='' /></div>ஹ ர ணிhttp://www.blogger.com/profile/14084187413714388808noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-6295139333198717136.post-7536162549168573182012-02-03T00:59:00.000+05:302012-02-03T00:59:16.859+05:30குழந்தைகள் தோட்டம்<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/--y49sE-5i4k/TyrjE7p3-lI/AAAAAAAAAmk/BulYivgF834/s1600/childquue.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="202" src="http://4.bp.blogspot.com/--y49sE-5i4k/TyrjE7p3-lI/AAAAAAAAAmk/BulYivgF834/s320/childquue.jpg" width="320" /></a></div> நண்பகலுக்குப் பின் பள்ளி விட்டதும் குழந்தைகள் எல்லாருமே அந்த அரக்கனின் தோட்ட்த்திற்கு விளையாட வந்துவிடுவார்கள். அது மிகப்பெரிய தோட்டம். அழகான தோட்டம் எங்கும் மிருதுவான பசுமைப் புற்கள். வானின் சுட்ர்களைப் போல அழகான பூக்கள். வச்ந்த காலத்தில் அற்புதம் கூடியிருக்கும். அங்கு மரங்களில் வந்து உட்கார்ந்து பாட்டுப்பாடும் பறவைகளின் பாட்டில் மயங்கி பிள்ளைகள் தங்கள் விளையாட்டை நிறுத்திவிட்டு ரசிப்பார்கள்.<br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-i95vbaXh2-s/TyrjSOnLY2I/AAAAAAAAAms/YTsOsvdWXW0/s1600/childgarden1.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://2.bp.blogspot.com/-i95vbaXh2-s/TyrjSOnLY2I/AAAAAAAAAms/YTsOsvdWXW0/s320/childgarden1.jpg" width="213" /></a></div><br /> இப்படிப்பட்ட சூழலில் நீண்ட நாட்களுக்குப் பிறகு வந்த அரக்கன் தோட்டத்தில் குழந்தைகள் விளையாடுவதைக் கண்டு ஏய் குழந்தைகளே.. இது என் தோட்டம், நீங்கள் என்ன செய்கிறீர்கள் இங்கே? இனி இங்கே விளையாட யாரையும் நான் அனுமதிக்கமாட்டேன் என்று கத்தினான்.<br /><br /> உடன் தோட்டத்தைச் சுற்றி பெரிய தடுப்புச்சுவர் எழுப்பி அன்னியர்கள் உள்ளே வராதீர்கள் என பலகையில் எழுதி மாட்டி வைத்தான்.<br /><br /> குழ்ந்தைகள் மிகவும் வருத்தமுற்றார்கள். சாலையில் புழுதியும் கற்களும் இருந்ததால் அங்கு விளையாட முடியவில்லை. எனவே அரக்கன் தோட்டத்துச் சுவர்களைச் சுற்றிச்சுற்றி வந்து கவலை தோய்ந்த முகமாக காட்சியளித்தார்கள்.<br /><br /> எவ்வளவு மகிழ்ச்சியாக இருந்தோம் இந்தத் தோட்டத்தில்...இப்போது எல்லாம் போய்விட்டது. தங்களக்குள் பேசி வருத்தப்பட்டார்கள்.<br /><br /> வசந்த காலம் வந்தது. எங்கும் சிறு பறவைகளும் பூக்களும் என மகிழ்வாக இருந்தது. ஆனால் அரக்கனின் தோட்டம் மட்டும் மிகவும் சோகமாகக் காட்சியளித்தது.<br /><br /> அவன் தோட்டத்தில் மட்டும் கடுமையான குளிர். அரக்கன் யோசித்தான். வசந்த காலம் ஏன் என் தோட்டத்திற்கு வரவில்லை? என்று தன் கோட்டைக்கு முன் உட்கார்ந்து யோசித்தான். பதில் கிடைக்கவில்லை அவனுக்கு.<br /><br /> ஒரு நாள் அரக்கன் படுக்கையை விட்டு எழும்போது அருமையான இனிமையான ஒரு பாடலைக்கேட்டான். அதுபோன்ற ஒரு பாடலை அவன் இதுவரை கேட்டதில்லை. அப்போது அவன் தோட்டத்தில் நல்ல காற்று இருந்தது.<br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-EYuaEuZ9mZQ/TyrjqfMY3wI/AAAAAAAAAm0/-mxx1OW0JzY/s1600/flower-seeds.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" src="http://2.bp.blogspot.com/-EYuaEuZ9mZQ/TyrjqfMY3wI/AAAAAAAAAm0/-mxx1OW0JzY/s320/flower-seeds.jpg" width="320" /></a></div><br /> கடைசியாக வசந்தம் என் வாசலுக்கு வந்துவிட்டது என எண்ணியபடியே படுக்கையைவிட்டு துள்ளி எழுந்துவெளியே வந்தான். வந்தவன் அந்தக் காட்சியைக் கண்டதும் ஆச்சர்யப்பட்டான்.<br /><br /> அது அழகான காட்சி. அரக்கன் எழுப்பிய தடுப்புச்சுவரில் ஒரு ஓட்டை செய்து அதன் வழியே குழந்தைகள் தோட்டத்திற்குள் நுழைந்து மரத்தின் கிளைகளில் ஏறி அமர்ந்திருந்தார்கள்.<br /><br /> குழந்தைகள் மறுபடியும் வந்ததும் தோட்டம் மகிழ்ந்தது. மரங்கள் பூத்தன. பறவைகள் உள்ளே வந்து பாட்டிசைத்தன. அது மிக அழகான காட்சியாக இருந்தது.<br /><br /> தோட்டத்தில் துர்ரமாய் இருந்த ஒரு மரத்தின் மேல் ஒரு பையன் ஏற முயன்று கொண்டிருந்தான்.<br /> <br /> அரக்கனின் மனம் இளகிவிட்டது. மிகவும் வருத்தப்பட்டான். சே எவ்வளவு சுயநலமாக இருந்துவிட்டேன். இந்த தடுபபுச் சுவரை உடைத்தெறிவேன். இனி இது குழந்தைகள் தோட்டம் என அறிவித்தவன் உடனே கதவையும் திறந்து வைத்தான். பின் தோட்டத்திற்கு உளளே போனான்.<br /><br /> அவனைக் கண்டதும் குழந்தைகள் பயந்துஓடின. ஒரு சிறுவன் மட்டும் ஓட முடியாமல் நின்று விடவே அவனருகே போய் அவனை அன்போடு துர்க்கி ஒரு மரக்கிளையில் உட்கார வைத்தான் அரக்கன். அந்த சிறுவன் அரக்கன் கழுத்தை வளைத்துப் பிடித்து முத்தமிட்டான். இதைப் பார்த்த குழந்தைகள் மீண்டும் தோட்டத்தை நோக்கி ஓடி வந்தார்கள். உடனே வசந்தமும் வந்தது.<br /><br /> குழந்தைகளே இனி இது உங்கள் தோட்டம் என்று பெருங்குரலில அரக்கன் அறிவித்தான்.<br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-JfjwJeLxT-8/Tyrj5GAiZ7I/AAAAAAAAAm8/l1DmhIhwSvk/s1600/flowergarden3.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="209" src="http://4.bp.blogspot.com/-JfjwJeLxT-8/Tyrj5GAiZ7I/AAAAAAAAAm8/l1DmhIhwSvk/s320/flowergarden3.jpg" width="320" /></a></div><br /> குழந்தைகள் பயம் ஒழிந்து அரக்கனோடு சேர்ந்து விளையாடினார்கள். வசந்தம் நிறைந்த அந்த தோட்டம் அழகாய் இருந்தது.<br /><br /> ஆனால் அரக்கன் மனசுக்குள் அவனை முத்தமிட்ட சிறுவன் ஞாபகமாகவே இருந்தான்.<br /><br /> குழந்தைகளிடம அவனைப் பார்த்தால் நாளை வரச்சொல்லுங்கள் என்றான் அரக்கன்.<br /><br /> நாங்கள் இதற்கு முன்பு அவனைப் பார்த்ததே இல்லை என்றதும் அரக்கன் வருத்தப்பட்டான். அடிக்கடி அவனையே நினைத்துக்கொண்டான்.<br /><br /> வருடங்கள் பல ஓடின.<br /><br /> அரக்கனுக்கு வயதாகி முதுமையடைந்தான். தோட்டத்திற்கு முன் ஒரு நாற்காலி போட்டு உட்கார்ந்து குழந்தைகள் விளையாட்டை ரசித்தான். இந்த தோட்டத்தில் மலர்கள் அழகானவை. அதைவிட் குழந்தைகள் அழகானவை என அடிக்கடி அரக்கன் சொன்னான்.<br /><br /> ஒருநாள் காலை உடைமாற்றும்போது ஒரு அற்புதக் காட்சியை அரக்கன் பார்த்தான். தோட்டத்தின் மூலையில்ஒரு மரத்தில் வெள்ளை நிறத்தில் பளிச்சென்று ஏராளமான பூக்கள்.. அந்தப் பூக்களைச் சுமந்த கிளைகள் பொன் நிறமாய் மின்னின. பழங்கள் வெள்ளி நிறத்தில் சுடர்விட்டன. மரத்தின் கீழே வெகு நாட்களாய் அரக்கன் நேசித்த தேடிய அந்த சிறுவன் நின்று கொண்டிருந்தான்.<br /><br /> குழந்தை அருகில் போன் அரக்கனுக்கு ஏதோ செய்தது. திடீரென்று அந்தக் குழந்தையின் காலில் விழுந்து வணங்கினான். யார் நீ? என அன்பாய் விசாரித்தான்.<br /><br /> குழந்தையோ கள்ளங்கபடமில்லாமல் சிரித்தது.<br /><br /> முன்பொருமுறை முறை நான் இந்தத்தோட்டத்தில் விளையாடினேன். இன்று என்னுடன் வா.. என் தோட்டத்தில் விளையாட,, அதுதான் சொர்க்கம்.<br /><br /> குழந்தைகளே இந்தக் குழந்தை யாரென்று தெரிகிறதா உங்களுக்கு?<br /><br /><br /><br /> மூலம் - ஆங்கிலத்தில் ஆஸ்கர் ஒயில்ட்<br /><br /> தமிழில் உறரணி..<br /><br /><br /> (எனக்கு மிகவும் பிடித்த கதை) நான் மொழிபெயர்த்த பல சிறுவர் கதைகளுள் இது ஒன்று. கால இடைவெளியில் தொடர்ந்து பதிவு செய்வேன்.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6295139333198717136-753616254916857318?l=thanjavur-harani.blogspot.com' alt='' /></div>ஹ ர ணிhttp://www.blogger.com/profile/14084187413714388808noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-6295139333198717136.post-34868657502692472482012-02-01T22:26:00.000+05:302012-02-01T22:26:57.453+05:30என் அப்பாவின் கவிதைகள்...<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /> அப்பா பணிபுரிந்தது மருத்துவத்துறையில். அப்பா இறந்தபிறகு அவருடைய பழைய பேப்பர்களைப் பார்க்கவேண்டிய தருணத்தில் கையடக்க ஒரு நோட்டு கிடைத்தது. அதில் சில கவிதைகளைப் பார்க்கமுடிந்தது. அப்பா அழகாகப் படம் வரைவார்கள். எழுத்து அழகாக இருக்கும். கலையுணர்ச்சியோடு எதையும் செய்வார்கள். நான் எம்.ஏ படித்தபோது வீட்டில ஒரு பெயர்ப்பலகை வைத்தேன். அதன்பின் தொடர்ந்து நான் படித்த படிப்புக்களையெல்லாம் நான் முடித்தவுடம் ஒரு வெள்ளைத்தாளில் எழுதி எழுதி என் பெயருக்குப் பின்னால் ஒட்டியது நினைக்கையில் மனம் கசிகிறது.<br /><br /> இப்போது அந்த குறிப்பேடு என் சகோதரியிடம் உள்ளது. அதனைப் பெறமுடியாத சூழலும் உள்ளது. அதில் இருக்கும் கவிதைகள் எல்லாம் வேடிகக்கையானவை மருத்துவ சிகிச்சை பற்றிய வேடிக்கைக் கவிதைகள். வாய்ப்பு அமையும்போது எல்லாக் கவிதைகளையும் பதிகிறேன். இப்போது சான்றுக்கு மட்டும் நினைவில் இருப்பதைக் குறிப்பிடுகிறேன்.<br /><br /> <br /> தலைவலிக்கு மருந்து (கவிதை)<br /><br /> <br /> தலைவலி கண்டதென்று<br /> தவிக்கின்ற மனிதர்காள்<br /> தயவுடன் மருந்தைக் கேளீர்<br /> <br /> மலைதனில் பெருத்தத்தக்கக்<br /> கல்லைத் துர்க்கி வந்து<br /> தலைவலி உள்ள பேர்<br /> தலையைத் தாங்கி<br /> ஓங்கியே போட்டால்<br /> தலைவலி தீர்ந்து<br /> சொல்லாமலே துர்ங்குவார்..<br /><br /><br /> மருந்து கிரயம் 4 அணா (1952 இல் எழுதியது)<br /><br />இன்னுமொரு கவிதை...<br /><br /> <br /> சகல ரோக நிவாரணி<br /><br /><br /> தஞச்ர்வூர் தலையாட்டி<br /> மன்னார்குடி மண்வெட்டி<br /> கும்பகோணம் கோமுட்டி<br /> உலக்கைக் கொழுந்து<br /> சித்தானை வேரு<br /><br /> குடிபோன வீட்டில்<br /> அடிபோன சட்டியை எடுத்து<br /> வாயோடு சேர்த்து<br /> ஆயிரம் பொத்தலிட்டு,,,,<br /><br /> பதக்கு தண்ணீரை எடுத்து<br /> உழக்குத் தண்ணீராக்கி<br /> சுண்ட வைத்து<br /> உள்ளங்கையில் வைத்து<br /> புறங்கையை நுர்றுமுறை நக்க<br /><br /> எந்த வியாதியும் பட்டென்று<br /> போகும்..<br /><br /> யாரிடமும் சொல்லாதே,,,<br /><br /> கிரயம் இரண்டனா,,,<br /><br /><br /> முழுக்கவிதை மறந்துவிட்டது. ஆனால் எல்லாம் வேடிககையாக இருக்கும், முழுக்க முழுக்க நகைச்சுவையாகப் படிப்பதற்கு.<br /><br /> குறிப்பேடு கிடைத்தவுடன் பகிர்ந்துகொள்கிறேன். அப்பா இறந்த பிறகுதான் ஒவ்வொரு நாளும் அப்பாவின் நினைவு படுததிக்கொண்டிருக்கிறது. அவரைப் பற்றிய நாவல் எழுதிக்கொண்டிருக்கிறேன்.<br /><br /><br /> <br /> <br /> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6295139333198717136-3486865750269247248?l=thanjavur-harani.blogspot.com' alt='' /></div>ஹ ர ணிhttp://www.blogger.com/profile/14084187413714388808noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-6295139333198717136.post-64941352155506834942012-01-31T21:42:00.001+05:302012-02-01T22:05:24.703+05:30பாரதி தரிசனம்...<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-ogeISf33teU/TygP4UFSXCI/AAAAAAAAAl0/GaNsH8G4zQc/s1600/Image2069.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://4.bp.blogspot.com/-ogeISf33teU/TygP4UFSXCI/AAAAAAAAAl0/GaNsH8G4zQc/s320/Image2069.jpg" width="240" /></a></div><br /> இம்முறை திருநெல்வேலி பயணம். ஒவ்வொரு முறை திருநெல்வேலி போகும்போதும் வகுப்புகள் பாளையங்கோட்டையில் நடைபெறும். மாலையில் வகுப்புகள் முடித்த களைப்பினாலும் முந்தைய இரவு முழுக்கப் பயணம் செய்த களைப்பினாலும் சோர்ந்துபோயிருந்தாலும். டிபன் சாப்பிட ச் செல்லும்போது சொன்னார்கள் இதுதான் பாரதி படித்த பள்ளி என்று. பார்த்துவிட்டு மனசுக்குள் வணங்கிவிட்டு சாப்பிட்டு படுத்தால் போதும் என்று உறங்கப்போய்விட்டு மறுநாள் வகுப்புகள் முடித்ததும் உடன் ஊருக்குக் கிளம்ப வேண்டும் என்கிற முனைப்பிலேயே திருநெல்வேலி பயணங்கள் முழுக்க அமைந்திருந்தன.<br /><br /> ஆனால் இந்தப் பயணம் வெகு சுவையானது. கொடுப்பினையானது என்றே சொல்லவேண்டும். ஏனென்றால் வகுப்புகள் இம்முறை பாளையங்கோட்டையில் இல்லை. ரயில்வே நிலையத்திற்கருகில் உள்ள ம.தி.தா..இந்து கல்லுர்ரி மேல்நிலைப்பள்ளியில். இதுதான் மகாகவி பாரதி படித்த பள்ளி. வெகு உற்சாகமாகிவிட்டது. நான்தான் வகுப்புகள் நடத்துவதற்கான ஒருங்கிணைப்பாளர் எனவே சனிக்கிழமை மற்றும் ஞாயிற்றுக்கிழமை ஆகிய இரு நாட்களும் இருக்கவேண்டிய சந்தர்ப்பம் வாய்த்தமை மகிழ்ச்சியானது.<br /><br /> எங்கள் வகுப்புகள் முதல் தளத்தில். பாரதி படித்த வகுப்பறை தரை தளத்தில். உடன் இறங்கிப்போனோம் நானும் சக நண்பர்களும். அந்த பள்ளியின் வாட்ச்மேனை வேண்டிக்கொண்டு பாரதி பயின்ற வகுப்பறையைத் திறந்துகாட்டச் சொன்னோம். திறந்து காட்டினார். நிலைப்படியைத் தொட்டு வணங்கிவிட்டு உள்ளே போனேன். கிட்டத்தட்ட ஒருமணிநேரம் பாரதி பயின்ற வகுப்பறையின் தரிசனம் கிடைத்தது கொடுப்பினை.<br /><br /> பாரதி அமர்ந்து ஆசிரியரிடம் பாடம் கேட்ட இடத்தில் அமர்ந்து புகைப்படம் எடுத்தபோது நான் என்னை மறந்துபோனேன். மனசெங்கும் ஒரு இனந்தெரியாத உணர்வை அனுபவித்தேன். அதனை என்னால் சொற்களில் சொல்லமுடியாது. அந்த வகுப்பறையில் பாரதியின் புகைப்படம். பாரதி நேசித்த ஆங்கிலக் கவிஞர் ஷெல்லியின் புகைப்படம். புதுமைப்பித்தனும் அந்தப் பள்ளியில்தான் பயின்றதால் அவரின் புகைப்படம். பாரதி வகுப்பறையில் மேல் வரிசையில் உட்கார்ந்து எழுந்து ஏதோ ஆசிரியரிடம் வினவுவது போன்ற புகைப்படம் என் அமைந்திருந்தன. இவையாவும் வரையப்பட்ட படங்கள்.<br /><br /> இனி அந்த கொடுப்பினை தரிசனம் உங்களுக்கும்.<br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-GGy6Htzz8KU/TygOOimtuLI/AAAAAAAAAlU/MLbq3VvObME/s1600/bharathi+bench1.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" src="http://4.bp.blogspot.com/-GGy6Htzz8KU/TygOOimtuLI/AAAAAAAAAlU/MLbq3VvObME/s320/bharathi+bench1.JPG" width="320" /></a></div><br />மேற்கண்ட படத்தில் இடதுபுறம் மேற்பெஞ்சில் வலதுபுறம் பாரதியின் இருக்கை.<br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-fdHqTdE4-zI/TygOmLaRQbI/AAAAAAAAAlc/JcXtzxyF-U0/s1600/bharathi+in+classroom.JPG" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" src="http://4.bp.blogspot.com/-fdHqTdE4-zI/TygOmLaRQbI/AAAAAAAAAlc/JcXtzxyF-U0/s320/bharathi+in+classroom.JPG" width="320" /></a></div><br />மேல் வரிசையில் கையுயர்த்தி நிற்பதுதான் பாரதி. இது வரையப்பட்ட படம். இப்படத்தில் அவர் வழக்கமாக அமர்ந்திருக்கும் ஓர் பாலத்தின் அருகில் உள்ள விநாயகர் கோயில்.<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /> பாரதி நேசித்த அற்புதக் கவிஞன் ஆங்கிலக் கவிஞன் ஷெல்லியின் புகைப்படம்.‘<br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-hBP8-y-Cd1s/TygSZfFypHI/AAAAAAAAAmU/u5jVxLTVBKU/s1600/shelly.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://3.bp.blogspot.com/-hBP8-y-Cd1s/TygSZfFypHI/AAAAAAAAAmU/u5jVxLTVBKU/s320/shelly.jpg" width="240" /></a></div><br /><br /><br /><br />பாரதி அமர்ந்து இருந்த இடத்தில் நானும் அமர்ந்து அனுபவித்த உணர்வுகள் மிகக் கொடுப்பினையானவை.<br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-cr2XSrtikJw/TygQDNrxPAI/AAAAAAAAAl8/7uLXpb18CVw/s1600/Image2064.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://3.bp.blogspot.com/-cr2XSrtikJw/TygQDNrxPAI/AAAAAAAAAl8/7uLXpb18CVw/s320/Image2064.jpg" width="240" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6295139333198717136-6494135215550683494?l=thanjavur-harani.blogspot.com' alt='' /></div>ஹ ர ணிhttp://www.blogger.com/profile/14084187413714388808noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-6295139333198717136.post-71823943875665827462012-01-30T00:35:00.000+05:302012-01-30T00:35:57.388+05:30அவள்., அவளாகவே..!<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-LynBl5Qdyto/TyWVqJKbvXI/AAAAAAAAAlM/Mf50ag82Ai4/s1600/40997213.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://2.bp.blogspot.com/-LynBl5Qdyto/TyWVqJKbvXI/AAAAAAAAAlM/Mf50ag82Ai4/s320/40997213.jpg" width="250" /></a></div><div style="text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: left;">யார் சொல்லியும் கேட்பதில்லை </div><div style="text-align: left;">அம்மா ...</div><div style="text-align: left;">அப்பாயிறந்தபிறகும் அவள் உறவுகள் மட்டுமே </div><div style="text-align: left;">தன்பென்ஷன் முழுக்கவே என்பெண்ணுக்குதான்</div><div style="text-align: left;">என்பதிலும் உறுதியாகவே இருக்கிறாள் </div><div style="text-align: left;">என் புருஷன் சம்பாதித்தது அனைத்தும் </div><div style="text-align: left;">எனக்குதான்...</div><div style="text-align: left;">கொடுப்பதிலும் என் முடிவுதான் </div><div style="text-align: left;">அன்பாகப் பேசுகிறவர்களிடம் அன்பாகவே </div><div style="text-align: left;">காயப்படுத்துகிறவர்களிடம் பதிலும் காயமாகவே </div><div style="text-align: left;">எழுதவும் படிக்கவும் தெரியாதவள்தான்</div><div style="text-align: left;">கைரேகை வைப்பதில்கூட பெருமைதான் அவளுக்கு </div><div style="text-align: left;">ஆனாலும் அவளின் உலகம் </div><div style="text-align: left;">மிக சுருங்கியது என்றாலும் அதிகாலையில் எழுவது </div><div style="text-align: left;">வெள்ளி செவ்வாய் வீடலசி விளக்கேற்றுவது </div><div style="text-align: left;">கோயிலுக்குச் செல்வது </div><div style="text-align: left;">எல்லாவற்றிலும் மாறுவதேயில்லை </div><div style="text-align: left;">மாற்றிக்கொள்ளவும் தயாராகவில்லை </div><div style="text-align: left;">அவளின் பிள்ளைகள் நாங்கள்தான் </div><div style="text-align: left;">புயற்காற்றில் அலையும் பொருட்களாய்</div><div style="text-align: left;">குணம் மாற்றி கொள்கை மாற்றி இயல்பு மாற்றி</div><div style="text-align: left;">வாழ்கிறோம் என்கிறோம் </div><div style="text-align: left;">வாழ்வின் அலைகழிப்பில் ஒவ்வொரு நொடியும் </div><div style="text-align: left;">அதிர்வுகளோடு... </div><div style="text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: left;"> </div><div style="text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: left;"><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6295139333198717136-7182394387566582746?l=thanjavur-harani.blogspot.com' alt='' /></div>ஹ ர ணிhttp://www.blogger.com/profile/14084187413714388808noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-6295139333198717136.post-54641489482093197382012-01-28T22:23:00.001+05:302012-01-30T15:28:01.362+05:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-CukcK4XsqbY/TyQn02uIAtI/AAAAAAAAAlE/JGmgZWZQpLY/s1600/download.jpe" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/-CukcK4XsqbY/TyQn02uIAtI/AAAAAAAAAlE/JGmgZWZQpLY/s1600/download.jpe" /></a></div><div style="text-align: left;">எப்போதும் சாகலாம் </div><div style="text-align: left;">எப்போதும் வாழலாம் </div><div style="text-align: left;">கிடைத்ததை உண்ணலாம் </div><div style="text-align: left;">ஓடி ஒளிந்து திரியலாம் </div><div style="text-align: left;">யாரிட்ட வாழ்க்கை</div><div style="text-align: left;">யாரிட்ட உணவு </div><div style="text-align: left;">யாரிட்ட சாவு </div><div style="text-align: left;">என்றறியாமல் பெட்டிகள்தோறும்</div><div style="text-align: left;">ரயிலிலே அலையும் கரப்புகளிடம் </div><div style="text-align: left;">கற்றுக்கொள்ளவும் நிறையவே... </div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6295139333198717136-5464148948209319738?l=thanjavur-harani.blogspot.com' alt='' /></div>ஹ ர ணிhttp://www.blogger.com/profile/14084187413714388808noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-6295139333198717136.post-10795521368281904452012-01-27T20:00:00.000+05:302012-01-27T20:00:40.983+05:30பேருந்து (நாவல்)<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><br /><br /> இரண்டாம் அத்தியாயம் - நடைப்பயணம்<br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-RpIgNHWqtkw/TyK0mWjCu9I/AAAAAAAAAk0/AOWpaqYKjDA/s1600/Rabbit_Alarm_Clock_v0.jpg_200x200.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://4.bp.blogspot.com/-RpIgNHWqtkw/TyK0mWjCu9I/AAAAAAAAAk0/AOWpaqYKjDA/s1600/Rabbit_Alarm_Clock_v0.jpg_200x200.jpg" /></a></div><br /> முயல்குட்டியைப் போல வடிவமைக்கப்பட்ட சின்னஞ்சிறிய கடிகாரம் அது. தவழும் குழந்தை காலை விரித்து நீட்டிக்கொண்டு முதுகுப் பக்கத்தைக் காட்டிக்கொண்டிருப்பது போல அது தலைமாட்டின் பாயில் அமர்ந்திருந்தது. சரியாக அலாரம் வைத்த நேரத்திற்கு விட்டுவிட்டு ஒலித்தது. நன்றாக இறுக்கிப் பிடித்திருந்த துர்க்கத்தை ஒரு துக்க தினம்போல ஒதுக்கிவிட்டு கண்களைப் பிரிக்க பிரித்த கண்களுக்குள் இருள் வந்து படர்ந்தது. லேசான இருளில் வெள்ளைநிறம் கொண்ட அந்த அலாரக் கடிகாரம் தெரிந்தது. ஒலித்துகொண்டேயிருந்தது. இடது கையால் அதன் தலைமீது இருந்த குமிழை அழுத்தி அதன் அழைப்பை நிறுத்திவிட்டு மணியைப் பார்த்தேன். மணி 5.30. இன்னும் அரைமணிநேரத்தில் குளித்துவிட்டு வெள்ளைக் குதிரையைப் பிடிக்கவேண்டும். நடக்கிற காரியமா. அடடா இப்படித் துர்ங்கிவிட்டோமே என்கிற கோபம் யார் மீதோ எழுந்து பொங்கியது.<br /><br /> இன்று திங்கட்கிழமை. எப்போதுமே திங்கட்கிழமை மட்டுமே பிடிக்காத கிழமையாக மாறிக்கொண்டிருந்தது. காரணம் அதற்கு முந்தைய சனிக்கிழமையும் ஞாயிற்றுக்கிழமையும் தந்த அளவிடமுடியாத சுகங்கள். வெள்ளிக்கிழமை இரவு படுக்கும்போது மனம் முழுக்க நிம்மதியாக இருக்கும். மறுநாள் சனிக்கிழமை விருப்பம் போல எழுந்திருக்கலாம். அதேபோன்றுதான் சனிக்கிழமை எவ்வளவு நேரம் விழித்திருந்து எதை செய்தாலும் கவலையில்லை. எத்தனை மணிக்கு உறங்கச்சென்றாலும் பயமில்லை. மனக்குழப்பமில்லை. மறுநாள் ஞாயிற்றுக்கிழமை நமக்கானது. நம்முடைய கட்டளைக்குக் கட்டுப்படும் கிழமையது, இந்த இரண்டு நாட்களுக்கு நாம்தான் ராஜா நமதாட்சிதான் என்னும்போது கிடைக்கும மகிழ்ச்சி இருக்கிறதே அதை எழுதுவதற்கு சொற்களில்லை. திங்கட்கிழமை தொட்ங்கி வெள்ளிக்கிழமை வரை தினமும் அதிகாலை எழுந்து பேருந்தைப் பிடிக்க விரைபவர்களுக்குத்தான் இந்த இருநாட்களின் தரிசனம் புரிய வரும்.<br /><br /> ஞாயிற்றுக்கிழமை இரவு கவிழ்ந்ததுமே மனதிற்குள் சோகம் வந்துவிடும். நாளையிலிருந்து ஐந்து நாட்களுக்கு ஓடவேண்டுமே என்று. திங்கட்கிழமை மட்டுமே அப்படித்தோணும். அப்புறம் மறுநாள் பழகிவிடும்.<br /><br /> இது வரமா? சாபமா? என்று புரியவில்லை. அதைப்பற்றிச் சிந்திக்கவும் நேரமும் இல்லை என்பதுதான் சரி. பரபரவென்று குளித்துமுடித்து கிளம்பி வருகையில் வாசலில் நீர்தெளித்து கோலமிட்டுவிட்டு வந்து மனைவி தந்த காபியை அருந்தும்போது உதடுகள் அவசரப்பட்டன.<br /> <br /> வேற பஸ் இல்லியா,,, வெள்ளைக் குதிரையிலதான் போகணுமா? எந்த தேசத்து மகாராஜாவா போட்டிருக்கு,,? என்று விளையர்ட்டாகப் பேசி சிரித்தாள். நாற்காலியில் உட்கார்ந்து காபியை மௌனமாக அருந்தினேன்.<br /><br /> மணி ஆறாகிவிட்டிருந்தது. இன்னும் 10 நிமிடங்கள் இருக்கின்றன. பையனை எழுப்பி தம்பி கொஞ்சம் பஸ்ஸ்டாப் வரை வந்து விட்டுட்டு வாயேன்.<br /> சரிப்பா என்று உடன் எழுந்து கிளம்பி வண்டியை எடுத்து தயாராக நின்றான்.<br /> எத்தனை முறை கூப்பிட்டாலும் எத்தனை மணிக்கு எழுப்பினாலும் முகம் சுளிக்காதவன்,<br /><br /> வண்டியில் உட்கார்ந்துகொண்டு கிளம்பி மீனாட்சியம்மன் கோயில் அருகே வந்து விநாயகரை வணங்கிவிட்டுத் திரும்பும்போது வெள்ளைக் குதிரை தாண்டிப்போவது தெரிந்தது.<br /><br /> நிறுத்துங்க..நிறுத்துங்க...ஜெயக்குமார் என்று கத்திக்கொண்டே ஓடும்போது அது நிற்கவில்லை. கிருஷ்ணன் கோயிலைத் தாண்டிவிட்டது.<br /><br /> ஜெயக்குமார் ஏன் நிறுத்தவில்லை. ஒருவேளை கரந்தை நிறுத்தத்தில் பார்த்துவிட்டு வரவில்லை என்று போயிருக்கக்கூடும். அப்படியும் மீனாட்சியம்மன் கோயில்வரை மெதுவாகத்தான் பாண்டியன் ஓட்டுவார்.<br /><br /> என்ன வாயிற்று.? இன்னிக்கு தாமதம்தான். அடுத்த பேருந்து எதுவரும் என்று தெரியாது.<br /><br /> சரி வர்ங்கப்பா.. பஸ்ஸ்டாப்பிற்குப் போய்விடலாம். அப்புறம் அடுத்த பஸ்ஸையும் விட்டுடப்போறீங்க.. என்றான் பையன்.<br /><br /> அதுவும் சரிதான்.<br /> <br /> பஸ்ஸ்டாப்பில் விட்டுவிட்டு போய்விட்டான் பையன்.<br /><br /> வேறு பேருந்து வருமா? அது நேரடியாக சிதம்பரம் போகுமா? வெள்ளைக் குதிரைபோல வேகம் இருக்குமா? ஏன் ஜெயக்குமார் நிறுத்தவில்லை, கண்ணாடி வழியாக பாண்டியன் பார்த்தாலும் நிறுத்துவாரே,,,<br /><br /> அதிகாலையில் மனசு நிலை மாறிவிட்டது. சின்ன விஷயத்திற்குக் கன்னாபின்னவென்று யோசிக்க ஆரம்பித்துவிட்டேன்.<br /><br /> என்ன சார் எங்கே ? என்ற குரலைக் கேட்டுத் திரும்பினேன். நண்பர் ஒருத்தர். பக்கத்து தெரு,<br /><br /> வணக்கம். சிதம்பரம் போவணும், பாய்ண்ட் டூ பாய்ண்ட் பஸ்ஸை விட்டுட்டேன் என்றேன்.<br /><br /> அவ்வளவுதானா? விடுங்க சார்,, அடுத்து 6.20க்கு கடலுர்ர் வண்டி இருக்குல்லே,, அதுவும் பாய்ண்ட் டூ பாய்ண்ட் தான்,, கண்டக்டர் நம்ப நாராயணன்தான்... கிருஷ்ணன்கோயில்தெருவுல குடியிருக்காரு...<br /><br /> மனசுக்குப் பால் வார்த்தது போலிருந்தது. இருந்தாலும் மனம் வெள்ளைக்குதிரையை ஒருமுறை சுற்றி மீண்டது.<br /><br /> சொன்னபடி மஞ்சள் நிறத்தில் ஒரு பேருந்து வந்தது. கடலுர்ர் என்று தெளிவாகப் பெயர்ப்பலகை இருந்தது. படியில் நின்றபடி கண்டக்ட்ர் என் நண்பரைப் பார்த்து சார் வணக்கம்.. வாங்க...என்றபடி விசிலை வாயில் வைத்து ஊசினார். வண்டி நின்றது.<br /><br /> இருவரும் ஏறினோம்.<br /><br /> நாராயணன் என்னையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். சிதம்பரம் என்று டிக்கட் கேட்டேன்.<br /><br /> மாயவரத்துலே 10 நிமிஷம் நிக்கும் பரவாயில்லை.. இது மாயவரத்துக்கு 8.00 மணிக்குப் போயிடும். அங்க டைம் 8.18 என்றார்.<br /><br /> பரவாயில்லை கொடுங்க என்றேன். நாராயணனை ரொம்பப் பழகியது போலத் தெரிந்தது. கேட்கத் தயக்கமாக இருந்தது.<br /><br /> டிக்கட் போட்டுவிட்டு வந்து பானட்டில் உட்கார்ந்தார் நாராயணன். சின்ன வயது. என்னைப் பார்த்து அண்ணே என்னைத் தெரியலியா? என்றார்,<br /><br /> நானும் அதான் யோசிக்கிறேன்.. எங்கேயோ பார்த்த மாதிரி இருக்கு. சாரும் சொன்னாரு கிருஷ்ணன் கோயில் பக்கம்னு... என்றேன் இழுத்தபடி,<br /><br /> உங்க அம்மா வீட்டுக்குப் பக்கத்துலேதான் குடியிருந்தோம்.. எங்க அண்ணன்கூட கோயில் பூசாரி... ராமலிங்கம்னு...<br /><br /> நினைவுக்கு வந்துவிட்டது. ஆமாம். ஆமாம். என்றேன் உடன் அவசரமாய்.<br /><br /> எங்கள் உரையாடலைக் கேட்டபடி சமயங்களில் திரும்பியபடியும் டிரைவர் வண்டி ஓட்டிக்கொண்டிருந்தார். சுருள் முடி. ஏறிய நெற்றி. நல்ல சிவப்பு. சிரித்த முகம். பாண்டியனைப் போல இல்லை. ஒவ்வொரு மனிதரும் ஒவ்வொரு மாதிரிதானே?<br /><br /> கலகலவென்று நாராயணன் பேச ஆரம்பித்துவிட்டான்.<br /><br /> நான் செவ்வாய் வியாழன் சனி வருவேண்ணே... வந்துடுங்க... என்றான்.<br /> ஜெயக்குமார் பற்றி பேச்சு வந்தது.<br /><br /> என்ன ஆச்சு இன்னிக்கு வண்டி மாத்தலியா ஜெயக்குமார் என்றேன்.<br /><br /> பழைய கேஸ் ஒண்ணு.. செங்கிப்பட்டிக்கிட்ட ஒரு ஆட்டோவுல மோதிட்டாங்க.. இன்னிக்கு இயரிங் அதுக்கு. கோர்ட்டுக்கு போயிருக்காங்க.. வேற ஆள் மாத்தி போவுது சிதம்பரம். டிப்போவுல நம்ப வண்டிய கழுவும்போது பார்த்தேன் என்றான் நாராயணன்.<br /><br /> சற்று நிம்மதியா இருந்தது. வெள்ளைக் குதிரை நிற்காமல் போனது சரிதான் என்று.<br /><br /> டிரைவரை அறிமுகம் செய்து வைத்தான் நாராயணன். சேகரு.. அண்ணே எங்க ஏரியாதான். அவங்க வீட்டுக்குப் பக்கத்துலதான் நாங்க குடியிருந்தோம்..<br /><br /> வணக்கம் சார் என்றர்ர். உங்களைச் சந்தித்ததில் மகிழ்ச்சி சார். நாராயணனுக்கு உலகம் முழுக்க பிரெண்ட்ஸ் சார்... நல்லா கலகலப்பா பழகுவாரு..எனக்கு சரியான ஜோடி கண்டக்டர் சார்.. என்றார்.<br /><br /> விடுங்க சேகர்.<br /><br /> கும்பகோணத்தில் இறங்கி டீ சாப்பிட்டோம். நான் காசு கொடுக்கப் போக நாராயணன் தடுத்து நீங்க சும்மாயிருங்கண்ணே.. முதமுதல்ல நம்ப வண்டில வர்றீங்க.. நான்தான் கொடுப்பேன்.. கொடுத்தான்.<br />டீ குடித்ததும் நான் டைம் வாங்கிட்டு வரேன். வண்டில இருங்க.<br /> <br /> மாயவரத்தில் வண்டியை நிறுத்திவிட்டு டிரைவர் சேகர் இறங்கினார். நான்கு டயர்களையும் காற்று இருக்கிறதா என்று தட்டிப் பார்த்துவிட்டு என்னைப் பார்த்து வாங்க சார்.. பத்து நிமிஷம் இருக்கு.. டீ சாப்பிடலாம்.. என்றார்..<br /><br /> இப்பத்தானே கும்பகோணத்துல சாப்பிட்டோம்?<br /><br /> எங்களுக்கு கடலுர்ர் போறவரைக்கும் டீதான் சார்.. நாங்க காலை சாப்பாடு பதினோரு மணிக்குத்தான் கடலுர்ர் போயித்தான். வாங்க சாப்பிடலாம்.<br /><br /> இறங்கினோம். நாராயணன் வாங்க அந்தக் கடைக்குப் போகலாம் அங்க கொஞ்சமா நல்லா போடுவான். நம்ப வாடிக்கை கடை. இவர்களைப் பார்த்ததும் டீக்கடைக்காரர் தம்பி டீய போடு என்றார்.<br /><br /> டீக்கிளாஸில் அரைக்கிளாஸ்தான் டீ இருந்தது. வாங்கி குடித்தேன். வித்தியாசமாக இருந்தது.<br /><br /> அண்ணே இது பூஸ்ட் டீண்ணே என்றான்.<br /><br /> ஒரு ஸ்பூன டீத்துர்ள் ஒரு ஸ்பூன் பூஸ்ட் வித்தியாசமான கலவை என்றாலும் அந்த டீ ரொம்பப் பிடித்திருந்தது.<br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-ClnF0gl7-sM/TyKs4fHXnNI/AAAAAAAAAkU/yQQydg92Bxg/s1600/yellow+busq.jpe" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" src="http://1.bp.blogspot.com/-ClnF0gl7-sM/TyKs4fHXnNI/AAAAAAAAAkU/yQQydg92Bxg/s320/yellow+busq.jpe" width="320" /></a></div><br /> மாயவரம் எடுத்து சிதம்பரம் சாலையில் வண்டிபோகும்போது சாலையின் இடது பக்கம் கூட்டம் கூட்டமாகப் போய்க்கொண்டிருந்தார்கள். ஆண்கள். பெண்கள்.குழந்தைகள். வயதானவர்கள். நடுத்தர வயது..சிறுவயது இப்படி.. எல்லோரும் மஞ்சள் ஆடை அணிந்திருந்தார்கள். கழுத்தில் உத்திராட்ச மாலை போட்டிருந்தார்கள். தோள்களில் மஞ்சள் பை இருந்தது. ஒவ்வொருவர் கையிலும் ஒரு மெலிந்த கோல் இருந்தது. பெரும்பாலும் அது மூங்கிலால் ஆன போல். அதன் நுனியில் வேப்பிலையை சிவப்பு நுர்லால் கட்டியிருந்தார்கள். நெற்றியில் பட்டையாக விபூதி பூசியிருந்தார்கள். பெண்கள் விபூதிப் பட்டையோடு ஒருரூபாய் அளவுக்கு குங்குமம் இட்டிருந்தார்கள்.<br /><br /> கைகளில் கோல் எடுத்துக்கொண்டு போனது இதுவரை பார்த்தது இல்லை. இந்தப் பக்கம் வந்திருந்தால்தானே தெரியும்.<br /><br /> என்ன நாராயணன் இது? என்றேன்.<br /><br /> இது கார்த்திகை மாசம் நடக்கும்ணேன். ரோட்டைஅடைச்சி போவாங்க. வைத்தீஸ்வரன் கோயிலுக்கு நடந்தே வருவாங்க.. பெரும்பாலும் காரைக்குடிப்பக்கம் இருந்துஅதிகம் வருவாங்க. வரும்போது பாத யாத்திரை. போகும்போது பஸ்ல போயிடுவாங்க. அந்தக் காலத்துல விளக்குக் கிடையாது.. அங்கங்கே தங்குவாங்க.. பாம்பு..பூச்சிக்கிட்டர்ந்து தப்பிக்க கையில கோல் எடுத்திட்டு வந்தாங்க.. அதையே சடங்காக்கிட்டாங்க.. கோயில்ல வச்சிக் கும்பிட்டு எடுத்திட்டு போவாங்க.. அடுத்த வருஷம் மறக்காம எடுத்திட்டு வருவாங்க.. அது மட்டுமில்லண்ணே.. வைத்தியநாதசுவாமிய விட இங்க முருகனுக்குத்தான் அதிகம் செல்வாக்கு. இது செவ்வாய்த்தலம். இந்தக் கோல் முருகனோட தண்டம் மாதிரி.. எல்லாம் ஐதீகம்ணே..<br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-uD52wRwqLYY/TyK05qFOm9I/AAAAAAAAAk8/eRfgD4mGCXY/s1600/image+(1).jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://4.bp.blogspot.com/-uD52wRwqLYY/TyK05qFOm9I/AAAAAAAAAk8/eRfgD4mGCXY/s1600/image+(1).jpg" /></a></div><br /> டிரைவர் தொடர்ந்து ஒலிஎழுப்பிக்கொண்டே போனார். யாரும் ஒதுங்குவதாகத் தெரியவில்லை. வைத்தீஸ்வரன் கோயில் பஸ்ஸ்டாப்பில் நின்று பின் கிளம்பி சன்னதி நோக்கிப்போய் நின்றது. சிலர் இறங்கினார்கள். சிலர் ஏறினார்கள்.<br /> <br /> சீர்காழி.. கொள்ளிடம்.. சிதம்பரம்தான் நிக்கும்.... வழியிலே நிக்காது. நாராயணன் கத்தினான்.<br /><br /> வைத்தீஸ்வரன் கோயில் சன்னதியில் இறைவனைக் கையெடுத்துக் கும்பிட்டேன். எங்கிருந்தோ பல நாள்கள் நடந்து பாத யாத்திரையாக வருகிறார்கள். எல்லோரையும் காக்கிற இந்த வைத்தியநாத சுவாமிக்கு கனகராஜன் மீது மட்டும என்ன கோபம்? அவனுக்கு ஏன் இப்படியொரு தாங்கமுடியாத தண்டனையைக் கொடுத்தார்? சன்னிதியைப் பார்த்து கையெடுத்துக் கும்பிட்டபடி கேட்டேன். அவர் பதில் பேசவில்லை.<br /><br /> நாராயணன் விசில் ஊத வண்டி சன்னிதியை விட்டுக் கிளம்பி வளைவில் திரும்பி இருளர்கள் குடியிருப்பைத் தாண்டிப் பறந்தது.<br /><br /> (பேருந்து ஓடும்)<br /><br /> <br /><br /> <br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6295139333198717136-1079552136828190445?l=thanjavur-harani.blogspot.com' alt='' /></div>ஹ ர ணிhttp://www.blogger.com/profile/14084187413714388808noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-6295139333198717136.post-9769548738572202222012-01-26T17:47:00.000+05:302012-01-26T17:47:12.605+05:30கடைசிவரைக்குமான கேள்வி....<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-MOd0xv4CpqI/TyFEIyDUFFI/AAAAAAAAAkM/b_AH9gFwSks/s1600/question-mark-5+%25281%2529.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://4.bp.blogspot.com/-MOd0xv4CpqI/TyFEIyDUFFI/AAAAAAAAAkM/b_AH9gFwSks/s320/question-mark-5+%25281%2529.jpg" width="250" /></a></div><br /><br /> இருபதாண்டுகளாக சுமந்து<br /> கொண்டிருக்கிறேன்...<br /><br /> காலம் சருகைக் கிள்ளியெறிவதுபோல<br /> எனது பருவத்தின் ஒவ்வொரு நொடியையும்<br /> கிள்ளியெறிந்தார்கள் சுடுசொற்களால்...<br /><br /> முகம் பார்க்கிற திசையெங்கும் முகத்தில்<br /> வேதனை சேற்றள்ளிப் பூசினார்கள்...<br /><br /> எதற்கும் பதில்பேசமுடியாத<br /> ஊமையாகவே நானிருந்தேன் பேச்சிருந்தும்<br /> பேச சொல்லிருந்தும்..சொல்லுதிர்க்க இடமிருந்தும்...<br /> <br /> ஆளுக்கொரு வாழ்வில்<br /> அப்பா என்றழைக்கிற உரிமையை<br /> அவரும் பறித்தார் நீயும் பறித்தாய்...<br /><br /> பொறுமைசாலி என்கிறார்கள்<br /> பிள்ளைப்பூச்சி என்கிறார்கள்<br /> சுரணையற்றவன் என்கிறார்கள்<br /> பரவாயில்லை பிழைச்சிக்குவான் என்கிறார்கள்<br /> வலியற்றவன் வலிமையற்றவன் என்கிறார்கள்<br /><br /> நாவில் கரையும் பதார்த்தங்களின் உருவறியாத<br /> சுவையைப்போல எனதன்பை எனக்குள்ளே<br /> கரைத்துக்கொண்டிருக்கிறேன்...<br /><br /> எனக்கென்று ஒரு வாழ்க்கை<br /> எனக்கென்று ஒரு பாதை<br /> எனக்கென்று ஒரு தீர்வு<br /> எனக்கென்று ஒரு இருப்பு<br /><br /> இல்லாமல் போய்விடவில்லை<br /> மரத்தை வச்சவன் தண்ணி ஊத்துவான்<br /> என்பதற்கு ஒரு சான்றைப் போலிருக்கும்<br /><br /> நான் ஒரேயொரு கேள்வியைத்தான்<br /> கேட்கிறேன்<br /><br /> என்னைவிட ,,,,, சாகும்வரை உன்மேல்<br /> வைத்திருக்கும் அன்பைவிட,,,, பெற்ற<br /> பிளளையைவிட,,,,<br /><br /> காமம் பெரிதா அம்மா?<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6295139333198717136-976954873857220222?l=thanjavur-harani.blogspot.com' alt='' /></div>ஹ ர ணிhttp://www.blogger.com/profile/14084187413714388808noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-6295139333198717136.post-28146076961147017332012-01-25T22:44:00.000+05:302012-01-25T22:44:05.576+05:30வாசிப்பும் வாசமும்<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-ps8Hoa3_cPw/TyA4R2NMUEI/AAAAAAAAAkE/Kacwqy4jxVw/s1600/flowerdarj+violet.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://1.bp.blogspot.com/-ps8Hoa3_cPw/TyA4R2NMUEI/AAAAAAAAAkE/Kacwqy4jxVw/s320/flowerdarj+violet.jpg" width="256" /></a></div><br /> வாசிப்பு என்பது இன்பம். சிலவற்றை வாசிக்கும்போது அது பேரின்பமாக இதயத்தில் தங்கி வாழ்கிறது. தமிழ் இலக்கியப் பரப்பு பரந்து பட்டது. அதன் விரிந்த பரப்பில் வாசிக்கும் ஒவ்வொன்றும் ஒவ்வொரு சுவை. ஒவ்வொரு உணர்வு. ஒவ்வொரு இன்பம். <br /><br /> தக்கை இராமாயணம் என்று ஒன்று அதில் குரு வணக்கமாக ஒரு பாடல். சாதாரண சொற்கள். எளிமையான பொருள் புலப்பாடு. மனதில் நிற்கும் அது.<br /><br /> கணபதியும் என்குருவும்<br /> கனவிலேயும் நான் மறவேன்<br /> சொல்லிவைத்த வாத்தியாரைச்<br /> சொப்பனத்தும் நான் மறவேன்<br /> நான் ஒரு நாள் மறந்தாலும்<br /> நாவொரு நாள் மறப்பதில்லை<br /> நெஞ்சமொருநாள் மறந்தாலும்<br /> நினைவொருநாள் மறப்பதில்லை..<br /><br /> நான் மறந்தாலும் நா(நாக்கு) மறப்பதில்லை..நெஞ்சம் மறந்தாலும் நினைவு மறப்பதில்லை.. பொருள் விளக்கமின்றி அனுபவிக்கலாம்.<br /><br /> அடுத்து குணங்குடி மஸதான் சாகிபவர்கள் பாடல்கள். கீர்த்தனை, தோத்திரப்பா, கண்ணிகள், நான்மணிமாலை எனும் பலவகை பா வகைகளில் அசத்தியவர் அவர். இவரின் பராபரக்கண்ணி படிக்கப்படிக்கச் சுவைகூட்டுபவை. எளிதாகப் படிப்பதற்காக நான் சொல்பிரித்திருக்கிறேன்.<br /><br /> வேத மறைபொருளை வேதாந்த உட்கருவை<br /> ஓதி உனை அறிந்தார் உண்டோ பராபரமே....<br /><br /> தேடக் கிடையாத திரவியமே தென்கடலே<br /> ஈடு உனக்கும் உண்டோ இறையே பராபரமே,,,,<br /><br /> சோற்றுப் பொதியைச் சுமந்தே திரிந்து அலைந்தே<br /> ஆற்றாமல் நின்று களைத்து அழுதேன் பராபரமே,,,<br /><br /> எத்தனை நாள் குற்றம் எதிர்த்து அடிமை செய்தாலும்<br /> அத்தனையும் நீ பொறுப்பது அழகே பராபரமே,,,,,,<br /><br /> காயாமல் காய்த்துக் கனிநது சொரிவதற்கு<br /> மாயமாய்ப் பூத்த மலரே பராபரமே,,,<br /><br /> மாளா மயக்கறுத்து மனக் கறையைத் தான் தழுவு<br /> ஆளாக்கிக் கொள்வாய் என்னையே பராபரமே,,,<br /><br /><br />இப்படிப் பல கண்ணிகளில் வாழ்வின் மேன்மையை இறைவனிடம் வேண்டி எளிமையாகப் பாடிப்போகிறார்.<br /><br /> நாலாயிரத் திவ்யப் பிரபந்தத்தில் பத்தாம் பத்தாக வருவது (ஐந்தாம் திருவாய்மொழி) பாடல்கள் நாராயணன் புகழ் பாடினாலும் அவை நாராயணனைக் குறித்த ஹைக்கூ...கவிதைகள்... அத்தனையும் குறும்பா வடிவம். ஆனாலும் அவ்ற்றின் சொற்களும் உண்ர்த்தும் பொருளும் மிகமிக வலிமையானவை. சான்றுக்கு சில பார்க்கலாம்.<br /><br /> கண்ணன் கழல்இணை<br /> நண்ணும் மனமுடையிர்<br /> எண்ணும் திருநாமம்<br /> திண்ணம் நாராயணமோ,,,<br /><br /> தானே உலகு எல்லாம்<br /> தானே படைத்து இடத்து<br /> தானே உண்டு உமிழ்ந்து<br /> தானே ஆள்வானே,,,,,<br /><br /> மேயான் வேங்கடம்<br /> காயா மலர்வண்ணன்<br /> பேயார் முலைஉண்ட<br /> வாயர்ன் மாதவனே<br /><br />எத்தனை அழகும் ஆழமும் ரசனையும் சுவையுமானவை இவை, சுவைக்கலாம். இன்னொரு வாய்ப்பில் வாசித்து நம்மை வாசம் பண்ண வைக்கும் பாடல்களைப் பகிர்ந்துகொள்வேன்.<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6295139333198717136-2814607696114701733?l=thanjavur-harani.blogspot.com' alt='' /></div>ஹ ர ணிhttp://www.blogger.com/profile/14084187413714388808noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-6295139333198717136.post-89636475309584090452012-01-23T22:57:00.000+05:302012-01-23T22:57:52.162+05:30வடை ( நாடகம்)<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-wfeLyhzfWJw/Tx2YiQPpd_I/AAAAAAAAAj0/eTKJ53CEPZk/s1600/vadai.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/-wfeLyhzfWJw/Tx2YiQPpd_I/AAAAAAAAAj0/eTKJ53CEPZk/s1600/vadai.jpg" /></a></div><br /><br /> <br /><br /> காட்சி - ஒன்று<br /><br /> (அது நகரமும் சாராத கிராமமும் சாராத ஊர். அந்த ஊரின் கடைத்தெரு - அதில் வரிசையாக டீக்கடைகள். அதில் ஒரு கடையில் இரு நண்பர்கள் டீ சாப்பிட்டுக்கொண்டிருக்கிறார்கள்)<br /><br /> கோபால் - அண்ணாச்சி ரெண்டு டீ போடுங்க. என்ன ராகவா ஏதும்<br /> முன்னேற்றம் உண்டா?<br /><br /> ராகவன் - இல்லை கோபால். வெறுப்பா இருக்கு. இந்த வாரம் மட்டும் பத்து அப்ளிகேஷன் போட்டாச்சு. எல்லாம் கிணத்துலே போட்ட கல்லாயிருக்கு.. வீட்டுலேயும் காசு கேக்கமுடியல்லே.. உன்கிடடே எவ்வளவுதான் கேக்கறது?<br /><br /> கோபால் - எதுக்கு வருத்தப்படறே? என்னால முடியுது செய்யறேன். நாம அப்படி பழகலே... காலச்சூழல் எனக்கு முன்னால வேலை கிடைச்சிடுச்சி..அவ்வளவுதான்.. ஆனா என்ன பண்றது ராகவன். சாண் ஏறுனா முழம் சறுக்குது...என் ராசி போலருக்கு...காரியம் காரியம்னு சம்பாதிக்கற காசெல்லாம் போயிடும்போல இருக்க.. எவனர்ச்சும் செத்தா போதும் எங்கம்மா படுத்தறபாடு... தாங்கமுடியல்லே.. அவனுக்கு வேட்டி எடு இவளுக்கு புடவை எடுன்னு..ஏண்ட வேலைக்குப் போனோம்னு இருக்கு..<br /><br /> இந்தாங்க தம்பி டீ .... (இருவரும் வாங்கிக்கொண்டு சாப்பிடுகிறார்கள். அப்போது எதிர்வரிசையில் ஒரு கடையிலிருந்து ஒரு நடுத்தர வயது மனிதர் இவர்களைப் பார்த்து சைகை செய்கிறார்..<br /><br /> ராகவன் - கோபால் உங்கப்பாதான் உன்னை கூப்பிடறாங்க பாரு..<br /> கோபால் திரும்பி அவரைப் பார்த்து இருங்க வரேன் என்று சாடை காட்டிவிட்டு டீக்கடைகாரரிடம்<br /> கோபால் - அண்ணாச்சி ரெண்டு மெது வடையும் டீயும் அப்பாவுக்கு கொடுத்துவிடுங்க.. இந்தாங்க காசு..<br /> டீக்கடைகாரர் ஒரு பையனிடம் இரண்டு வடைகளை மடித்துக்கொடுத்துவிட்டு டீயையும் கொடுக்கிறார். எடுத்துப்போகிறான்.<br /><br /> ராகவன் - உங்கப்பா கொஞ்சம் இளைச்சிருக்காங்க கோபால்..<br /><br /> கோபர்ல் - ஆமாம்..ரிட்டயர்டு ஆகிட்டாங்க.. ரிட்டயர்டு ஆனபிறகு சுகர் வந்துடுச்சி ஆனா கண்ட்ரோலாக இருக்காங்க..சுகர்னா பசி பொறுக்காது..அதான் காலையிலே வெறும் வயிறா இருக்க வேண்டாம்னு இப்படி வடையும் டீயும் சாப்பிடுவாங்க.. வாங்கிக்கொடுத்துடுவேன்..<br /><br /> சாலையைக் கடந்து கோபாலின் அப்பா இவனை நோக்கி வருகிறார்.<br /><br /> ராகவன் - வாங்க அப்பா... நல்லாயிருக்கீங்களா?<br /><br /> கோபாலின் அப்பா - நல்லாயிருக்கேன் தம்பி.. நீங்க நல்லாயிருக்கீங்களா? என்று கேட்டுவிட்டு கோபால் பக்கம் திரும்பி... பணம் இருந்தா 20 ரூபா கொடேன்..<br /><br /> கோபால் எடுத்துக் கொடுக்கிறான். வாங்கிக்கொண்டு திரும்பிப் போகிறார்.<br /><br /> இருவரும் டீக்கடை விட்டு வெளியே வந்து நடக்கிறார்கள்.<br /><br /> கோபால் - சரி ராகவா கிளம்பறேன். பேப்பர் வாங்கிட்டு பால் வாங்கிட்டுப் போறேன்.. நாளைக்குப் பார்க்கலாம்.. மனச தளரவிடாதே..<br /><br /> ராகவன் - சரி பார்க்கலாம். நான் இப்படியே கிளை நுர்லகம் போயிட்டு வரேன்..<br /><br /> இருவரும் எதிரெதிர் திசைகளில் பிரிகிறார்கள்.<br /><br /> <br /> காட்சி 2 கோபாலின் வீடு<br /><br /> ரஞ்சனி - ஏங்க பனி ரொம்ப குளிரா இருக்குது,, பால குடுங்க.. புள்ளங்க டீ கேக்குது..இந்தப் பால்காரன் எட்டுமணிக்குத்தான் வரான்..<br /><br /> கோபால் - இந்தா...ராகவன்கிட்ட பேசிக்கிட்டிருந்தேன். அப்பா வந்தாங்க. எல்லாம் டீ சாப்பிட்டோம்.<br /><br /> ரஞ்சனி - பணம் கேட்டிருப்பாங்களே?<br /><br /> கோபால் - ஆமாம். கொடுத்தேன். பசி தாங்க மர்ட்டாங்கன்னு வடையும் டீயும் சாப்பிட்டாங்க..<br /><br /> ரஞ்சனி - அப்புறம் எதுக்கு பணம் வேற?<br /><br /> கோபால் - ஏதாச்சும் செலவு இருக்கும்,<br /><br /> ரஞ்சனி - வயித்துக்கு தின்னா பரவாயில்ல,, வாங்கி லாட்டரி சீட்டு கிழிக்கிறாங்க.. அத விடமுடியல்லே,,, பேசாம அந்த டீக்கடையிலே மொத்தமா பணத்த கொடுத்துடுங்க..அவங்க எதுகேட்டாலும் கொடுக்கச் சொல்லுங்க.. பணமா கொடுக்காதீங்க.. கஷடப்பட்டு சம்பாதிக்கற இப்படி கொண்டுபோய் லாட்டரிசீட்டுலே விடறாங்க..ஒரு நாளைக்கு 100 ரூபாய்க்கு மேல செலவழிக்கிறாங்க.. அதுமட்டுமில்லே,,, காசு இல்லன்னா கடன்வேற வாங்கறாங்களாம்...<br /><br /> கோபர்ல் - நீ சொல்றது நல்ல ஐடியா.. அப்படியே பணம் கொடுத்துடறேன்,,<br /><br /> <br /> காட்சி மூன்று<br /><br /> (அதே கடைத்தெரு கோபாலும் அவ்ன் அப்பாவும்)<br /><br /> கோபர்ல் - டீ சாப்பிடுங்கப்பா...<br /><br /> அப்பா- சாப்பிடறேன்.<br /><br /> கோபால் - அண்ணாச்சி மெதுவடையும் டீயும் கொடுங்க..<br /><br /> (சாப்பிடுகிறார். சாப்பிட்டுககொண்டிருக்கும்போதே,,)<br /> <br /> அப்பா.. - கோபர்ல் ஒரு ஐம்பது இருந்தா கொடு.. பென்ஷன் வாங்கி கொடுக்கறேன்..<br /> <br /> கோபால் - என்கிட்ட இல்லப்பா...நீங்க தினமும் இங்க அண்ணாச்சி கடையிலே வடையும் டீயும் சாப்பிடுங்க.. மூணு வேளையும் சாப்பிடுங்க.. நான் பணம் கொடுத்துடறேன்.. உடம்பு இளைச்சிருக்கீங்க.. உடம்ப பாத்துக்கங்கப்பா,,<br /><br /> அப்பா - வேண்டாம்.. நீ தினமும் எனக்கு 20 ரூபா கொடுத்துடு...<br /><br /> கோபால் - வேண்டாம்பா.. எதுக்குப்பா லாட்டரி சீட்டு கிழிக்கிறீங்க?<br /><br /> அப்பா... எவன் சொன்னான்.. எந்த நாயி சொன்னா... உன் பணம் வேண்டாம்...<br /><br /> கோபமாய் டீக்கிளாசை வைத்துவிட்டுப் போகிறார்.<br /><br /> கோபால் - அண்ணாச்சி இந்தாங்க பணம் இத அட்வான்சா வச்சுக்கங்க.. எங்கப்பா வந்து எது கேட்டாலும் கொடுங்க.. கணக்கு வச்சிக்கங்க.. நான் மாசா மாசம் தரேன்..<br /><br /> சரி தம்பி..<br /><br /> மறுநாள் காலை<br /><br /> டீ சாப்பிடுறீங்களாப்பா?<br /><br /> வேண்டாம்.<br /><br /> பசியோட இருக்காதீங்கப்பா.. வடை சூடா இருக்கு... சாப்பிடுறீங்களா<br /><br /> வேண்டாம்னா விடு.. பணம் இருந்தா கொடு...<br /><br /> நான் பணம் எடுத்திட்டு வரல்லப்பா..<br /><br /><br /> (இந்த மாறாத உரையாடல்களோடு நாட்கள் ஓடுகின்றன)<br /><br /><br /> காட்சி மூன்று<br /><br /> (கோபாலின் அப்பா வீடு... நடுக்கூடத்தில் கோபாலின் அப்பா போட்டோ வைக்கப்பட்டு அதன் கீழாக வடையும் டீயும் வைக்கப்பட்டுள்ளது. மாலையிடப்ப்ட்டுள்ளது. வாழைப்பழத்தில் செருக்ப்பட்ட ஊதுபத்தியிலிருந்து வாசம் வீடெங்கும் பரவுகிறது. கோபாலின் அம்மா அழுதுகொண்டிருக்கிறாள். நாலைந்து உறவினர்கள் பக்கத்தில் அமர்ந்திருக்கிறார்கள்.)<br /><br /> அம்மா... இப்படி சட்டுன உசிர விடும்னு நினைக்கலியே.. இப்படி என்ன தவிக்கவிட்டுட்டு போயிடிச்சே...<br /><br /> அக்கா - அப்பாவுக்கு சுகர் ஏறினது தெரியாமப் போயிடிச்சி..<br /><br /> உறவினர் - ஏன் கவனிக்கலியா..மாமா ரொம்ப கவனமா இருப்பாங்களே,,,<br /><br /> அக்கா - கோபால்தான் எப்பவும் சுகர் மாத்திரைக்குப் பணம் கொடுப்பான். இந்தத் தடவையும் வாங்கியிருக்காங்க.. ஆனா ஒரு மாத்திரையைக் கூட சாப்பிடலே..அதான் கோளாறாயிடிச்சி..<br /><br /> உறவினர் 2 அப்படியா,,, ஆனா என்கிட்ட ரொம்ப புலம்புவாரு,,, யாரும் கொடுத்து உதவலேன்னு...<br /><br /> அம்மா,,, அத்தனை கோடி சம்பாதிச்சி.. எல்லாத்தையும் ஆளாக்கிவச்ச.. எல்லாம் நன்றி மறந்துடீச்சி,,,<br /><br /> (கோபாலைப் பார்த்தபடி மூக்கை உறிஞ்சி அழுதாள் அம்மா)<br /><br /> கோபர்ல் எதுவும் பேசாமல் உட்கார்ந்திருந்தான். ரஞ்சனி சுவரோரம் சாய்ந்து உட்கார்ந்திருந்தாள்.<br /><br /> அம்மா.. காலையிலே கடைத்தெருவுக்கு போவாங்க.. ஒரு வடையும் டீயும் சாப்பிடுவாங்க.. அப்புறம்தான் எல்லாமும்.. அதையும் விட்டுடுச்சி.. அதுக்கு என்ன விசனமோ,,<br /><br /> உறவினர்... - ஏன் சாப்பிடுறதில்லே,,,<br /><br /> அம்மா ,- சின்ன விஷயம்னாகூட பெரிசா நினைச்சி விசனப்படுவாங்க..<br />யாருக்கு என்ன பிடிக்கும்னு பாத்து பாத்து செய்வாங்க.. ஆனா அதுக்கு செய்யறதுக்கு ஆள் இல்லே...<br /><br /> உறவினர் 2 - எல்லாருக்கும் கல்யாணம் செஞ்சாச்சு.. கடனும் கிடையாது,,, பென்ஷன் அப்புறம் என்ன கவலை?<br /><br /> அம்மா... அதுக்கு ஆயிரம் கவலைங்க...கோபாலு எப்பப் பார்த்தாலும் டீ சாப்பிடுறீங்களா? வடை சாப்பிடுறீங்களாப்பான்னு கேப்பானாம்,, அத சொல்லி புலம்பியிருக்காங்க..<br /><br /> கோபால் நிமிர்ந்து அம்மாவைப் பார்த்தான்..<br /><br /> அம்மா... ஒரு பெத்த அப்பனுக்கு சாப்பிடுங்கன்னு கையிலே கொடுக்காம சாப்பிடுறீங்களான்னு கேக்கறான்.. என்னத்த சொல்றது,, அதான் வேண்டாம்னு சாப்பிடறதில்லேன்னு... புலம்பியிருக்காங்க..<br /><br /> அக்கா... எங்கப்பா ரொம்ப ரோஷக்காரங்க...<br /><br /> கோபால் அதிர்ந்துபோன்ர்ன். எதுவும் பேசத்தோணாமல். ரஞ்சனி அவனைப் பார்க்கிறர்ள்.. எல்லோரும் கோபாலைப் பார்க்கிறர்ர்கள். கோபால் அப்பா போட்டோவைப் பார்க்கிறர்ன்.<br /><br /> (நிறைந்தது.)<br /> <br /><br /><br /> <br /><br /><br /><br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6295139333198717136-8963647530958409045?l=thanjavur-harani.blogspot.com' alt='' /></div>ஹ ர ணிhttp://www.blogger.com/profile/14084187413714388808noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-6295139333198717136.post-20860035409136907542012-01-22T21:23:00.000+05:302012-01-22T21:23:14.672+05:30சில பகிர்வுகள்<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /><br /> ஒவ்வொரு பயணத்தின்போதும் சில அனுபவங்கள் கிடைக்கின்றன. இதில் பலர் அறிந்த செய்திகளாகவும் அல்லது சிலர் கண்டதை நான் பார்க்கவும் அனுபவிக்கமுடியாமல் விடுபட்டவைகளாகவும் இருக்கும். இருப்பினும் இவற்றின் பதிவு என்பது அவசியமானது என்பதை உணர்ந்திருக்கிற நிலையில் இவற்றைப் பகிர்ந்துகொள்வதில் தவறில்லை.<br /><br /> இம்முறை கள்ளக்குறிச்சி பயணம். தஞ்சையிலிருந்து அரியலுர்ர் பெரம்பலுர்ர் வழியாகக் கள்ளக்குறிச்சி செல்லலாம். இன்னொரு வழி பெரம்பலுர்ரிலிருந்து ஆத்துர்ர் வழியாகக் கள்ளக்குறிச்சி செல்லலம். பிறிதொரு வழி பெரம்பலுர்ர் நாலுரோட்டில் இறங்கி சென்னை செல்லும் பேருந்தில் ஏறி உளுந்துர்ர்பேட்டை இறங்கி அங்கிருந்து கள்ளக்குறிச்சி செல்லாம்.<br /><br /> மரபுசார்ந்த பழக்கவழக்கங்களோடு கள்ளக்குறிச்சி இருக்கிறது. இடையிடையே உயர்ந்திருக்கிற கட்டிடங்கள் நாகரிக வாழ்வை நினைவூட்டினாலும். தெருக்கள் இரண்டு பேருந்துகள் செல்லுகிற அளவுக்கு அகலமாக உள்ளன. குறுகிய இடமாக இருந்தாலும் அதற்குள் மூன்று மாடிகள் என வீடுகளை அமைத்து குடியிருக்கிறார்கள். ஒவ்வொரு வீட்டின் முகப்பும் மிக அழகாக உள்ளது.<br /><br /> பார்க்கவேண்டிய இடங்களாக சில கோயில்கள் உள்ளது. தெருவிற்குள் உள்ளது ஒன்று பெருமாள் கோயில் அதனையடுத்து இரண்டு தெருக்கள் தள்ளி சிவன் கோயில். அப்புறம் சொர்ணபுரீஸ்வரர் கோயில் என்று ஒன்று.<br /><br /> ஒரு கயிற்றை வட்டமாகத் தரையில் போட்டது போல பெருமாள் கோயிலில் நடுவில் இடம்விட்டு வட்டமாக நிற்கிறார்கள். அர்ச்சகர் நடுவில் வந்து எல்லோருக்கும் சந்தனம்...குங்குமம் கொடுக்கிறார். அப்புறம் பெருமாள் கிரீடத்தை தலையில் வைத்து ஆசிர்வதிக்கிறார். அப்புறம் கோயில் உட்புறம் அமைந்துள்ள பிரகாரத்தின் வழியாக வரிசையாக வரும்போது சுண்டல் தருகிறார் ஒருஅர்ச்சகர். இந்தக் கோயிலின் உள்ளே வழக்கமாக உள்ள கடவுளர்களோடு ஐயப்பன்கோயிலும் அமைந்துள்ளது.<br /><br /> சிவன்கோயில் வழக்கம்போல அமைக்கப்பட்டுள்ளது. ஆனால் இக்கோயில்களை தில்லைக்கோயில் என்று அழைப்பதாகக் குறிப்பிடுகிறார்கள். இவற்றுக்கான சான்றுகளைத் தேடிக்கொண்டிருக்கிறேன்.<br /><br /> கள்ளக்குறிச்சியிலிருந்து 2 மணிநேரப் பயணத்தில் கல்விராயன் மலை என்று உள்ளது. இது வெள்ளிங்கிரி மலைபோன்றது. மலைமேல்தான் பேருந்து செல்லும் என்றார்கள். நானும் சக நண்பர்களும் செல்லும்போது இருட்டிவிட்டது. எனவே பார்க்கமுடியாத வருத்தத்துடன் திரும்பி வந்துவிட்டோம். அவசியம் அடுத்தமுறை போகும்போது இதுபற்றி எழுதவேண்டும்.<br /><br /> 0000000000000000000000000000<br /><br /> <br /> 2012 என்று ஒரு படம் பார்த்தபோது மனசு கணத்துப்போனது. உலகம் அழியுமா? அழியாதா? என்பது விவாதத்திற்குரியதாகிறது. இருப்பினும் இந்தப் படம் மனதிற்குள் சில அசைவுகளை ஏற்படுத்துகிறது. கொஞ்சம் பயமாகவும் இருக்கிறது. உண்மையில் உலகின் அழிவை எதிர்கொள்ளும்போது எப்படியிருக்கும் என்று கற்பனை செய்யமுடியவில்லை. ஒவ்வொரு நிமிடத்தையும் ஒவ்வொரு கடுகளவு உணர்வையும் இந்தப் படம் பார்ப்பவ்ரின் உடல் அணுக்களில் ஆழமாக செருகுகிறது. உணரவேண்டிய படம்.<br /><br /><br /> 0000000000000000000000000000000<br /><br /><br /><br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6295139333198717136-2086003540913690754?l=thanjavur-harani.blogspot.com' alt='' /></div>ஹ ர ணிhttp://www.blogger.com/profile/14084187413714388808noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-6295139333198717136.post-75246187126386016202012-01-20T12:57:00.001+05:302012-02-05T19:29:33.737+05:30பேருந்து (நாவல்)<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-rPruLwOdlSc/TxkU7zgMkGI/AAAAAAAAAjk/hZRZsJXcD3g/s1600/bus1.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/-rPruLwOdlSc/TxkU7zgMkGI/AAAAAAAAAjk/hZRZsJXcD3g/s1600/bus1.jpg" /></a></div><br /><br /> வணக்கம், நான் பதினைந்து ஆண்டுகளாகத் தஞ்சையிலிருந்து சிதம்பரம் வரை பேருந்துகளிலும் புகைவண்டிக்ளிலும் பயணித்துக் கொண்டிருக்கிறேன்.<br /><br /> இப்படிப் பேருந்தில் பயணித்ததில் போகப்போகப் பழக்கமானவர்கள் பலபேர். அவர்களில் சிலரே மனதைக் கவர்ந்தவர்கள். அவர்களோடு பிணைந்த என்னுடைய தினசரி வாழ்வையும் இணைத்துதான் இந்த பேருந்து நாவலை யோசித்தேன். இந்நாவலை எழுதத்தொடங்கி ஆறுமாதங்கள் ஆகிவிட்டன. பாதிதான் முடிந்திருக்கிறது. தொடர்ந்துகொண்டிருக்கிறது.<br /><br /> இதற்கிடையில் இந்நாவலை உங்களோடு பகிர்ந்துகொள்ளலாம் என்றாலும் கொஞ்சம் தயக்கமிருந்தது. இணையத்தில் வலைப்பக்கத்தில் ஒரு நாவலை வாசிக்கிற அளவுக்கு பொறுமையிருக்குமா என்று. இருப்பினும் துணிவோம் என்று துணிந்ததுதான் இப்பதிவை. வாரமொருமுறை ஒரு அத்தியாயமாக இதனை எழுதலாம் என்று. உங்கள் கருத்துக்கள் எதுவாயினும் பகிர்ந்துகொள்ளுங்கள் அது நாவலாக முழுமைபெறும்போது தனித்துவம் அடையும்.<br /><br /> வாசிக்கப்போகும் அனைவருக்கும் நன்றிகள்.<br /><br /><br /> 00000<br /><br /> முதல் அத்தியாயம் - வெள்ளைக்குதிரை<br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-9E3ZJ4n1h48/TxkW4jOJG-I/AAAAAAAAAjs/e0AD49k7dqI/s1600/whitebusttc.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="218" src="http://4.bp.blogspot.com/-9E3ZJ4n1h48/TxkW4jOJG-I/AAAAAAAAAjs/e0AD49k7dqI/s320/whitebusttc.jpg" width="320" /></a></div><br /> அன்று வெள்ளிக்கிழமை.<br /><br /> பிறந்தது முதல் 30 ஆண்டுகள் வரை எந்த ஊருக்கும் தொடர்பயணம் மேற்கொண்டது இல்லை.<br /><br /> மனதிற்குள் கல்லுர்ரி ஆசிரியனாகவேண்டும் என்கிற கனவு சுடராய் எரிந்துகொண்டிருந்தது கண்ணாடிக்குள் ஏற்றிவைத்ததுபோல அசையாமல்.<br /><br /> அதன் இதமான வெப்பம் இதயத்தின் கனவுகளை உறங்கவிடாமல் செய்துகொண்டிருந்தது,<br /><br /> நினைத்ததுபோலவே ஒரு தமிழாசிரியர் பணி அமைந்தது,<br /><br /> மானிடவ்ர்க்கென்று பேச்சுப்படின் வாழ்கில்லேன் என்ற ஆண்டாளின் வைராக்கியமாய் எப்படியும் கல்லுர்ரிப் பணிக்கு சென்று தீரவேண்டும் என்கிற முனைப்பில் வெற்றிகண்டது ஒரு போரை எதிர்கொண்டு வெற்றிபெற்றதைபோல உணர்வை எனக்குள் ஏற்படுத்தியது,<br /><br /> தஞ்சாவூரிலிருந்து சிதம்பரம் பேருந்தில் 4 மணிநேரப் பயணம். மிகமிக அலுப்பூட்டும் பயணம்.<br /><br /> வேறு வழியில்லை. கிடைத்தது கிடைக்கவேண்டுமென்றால் சில துன்பங்களைச் சகித்துக்கொள்ளவேண்டிய நிர்ப்பந்தத்தையும் ஏற்கத்தான் வேண்டும், ஏற்றுக்கொண்டேன்.<br /><br /> காலையில் எல்லோரும் கண்உறஙகும் சுகமான பொழுதில் கண்களில் இருந்து துர்க்கத்தைப் பிய்த்து எறிந்து சடசடவென உடலில் குளிர்ந்த நீரை ஊற்றி அவசரஅவசரமாய் கிளம்பி பேருந்து நிறுத்தத்திற்கு வரவேண்டும். 6.10 க்கு அந்தப் பேருந்து வரும் என்றார்கள். பாய்ண்ட டூ பாய்ண்ட் பேருந்து அது. குறிப்பிட்ட நிறுத்தங்கள்தான். நன்றாக விரைவாக செல்லும் என்று ஏற்கெனவே பயணிக்கும் நண்பர்கள் சொல்லியிருந்தார்கள். 6.10க்கு ஏறினால் கண்டிப்பாக 9.20க்கு சிதம்பரம் பேருந்துநிலையம் சென்றுவிடும்.<br /><br /> அகலமான வெள்ளை நிறப் பேருந்து அது. பார்க்க அழகாக இருக்கும். நீரோடை போன்ற எழுத்துக்களில் அதன் முகப்பில் வொயிட் உறார்ஸ் (வெள்ளைக் குதிரை) என்ற எழுத்துக்கள் அச்சிடப்பட்டிருந்தன. பெயர் வைத்தவர்கள் ரசனையான ஆளாக இருக்கவேண்டும்.<br /><br /> காலையில் சிலீரென்ற காற்று முகத்தில் அறைய முன்புறம் வைத்தியநாதன் பேட்டை செல்கிற நகரப்பேருந்து வர துர்ரமாய் வெள்ளைக் குதிரையின் முகம் தெரிந்தது.<br /><br /> நகரப்பேருந்தைக் கடக்கமுயல்கையில் ஓடிச்சென்று கைகாண்பிக்க சற்று துர்ரமாய் போய் கணேசபவன் ஹோட்டல் அருகில் சிறு சப்தமுடன் பிரேக்கை அழுத்த நின்றது. ஓடிப்போய் ஏறினேன்.<br /><br /> எங்க சார் போகணும்? கண்டக்டர் படியிலேயே நிறுத்திக் கேட்டார்.<br /><br /> சிதம்பரம் போகணும்.<br /><br /> வாங்க உள்ளே<br /><br /> உள்ளே போனேன், எங்கும் இடம் இல்லை. கண்டக்டர் இருக்கையைத் தவிர. டிக்கெட்டை வாங்கிக்கொண்டதும் கண்டக்டர் சொன்னார், சார் போய் என் சீட்டுலே உக்காருங்க. கண்டக்டர் முகத்தைப் பார்த்தேன். நீண்ட நாள் பழகிய முகம்போலத் தோணியது, அவருக்கு நன்றி<br />சொல்லிவிட்டு இருக்கையில் அமர்ந்தேன். டிரைவர் இளம் வயதினராக இருந்தார். முகத்தில் எள்ளும் கொள்ளும் வெடித்ததுபோல இறுக்கமான முகம், நேராக சாலையைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தது, கைகள் ஸ்டியரிங்கை அழுந்தப் பிடித்துக் கொண்டிருந்தது,<br /><br /> நான் தயக்கமுடன் முகத்தை எதிரே போகும் சாலையைப் பார்த்தபடி திருப்பி வைத்துக்கொண்டேன்,<br /><br /> வண்டி ஓரே சீரான வேகத்தில் அதேசமயம் குலுங்கல் இல்லாமல் அழகாக ஓடியது மனதுக்கு இதமாக இருந்தது,<br /><br /> கும்பகோணம் பேருந்து நிலையத்திற்குள் புகுந்து சிதம்பரம் பேருந்துகள் செல்லும் கட்டையில் நின்றது, வண்டியை நிறுத்திவிட்டு டிரைவர் இறங்கினார், கண்டக்டரும் இறங்கினார், டிரைவர் ஒவ்வொரு டயராகத் தட்டி காற்று போதுமானதாக இருக்கிறதா என்று பார்த்துக்கொண்டு வாப்பா என்று கண்டக்டரைப் பார்த்து கூப்பிட கண்டக்ட்ர் என் பக்கம் திரும்பி சார்,,,வாங்க டீ சாப்பிடலாம், 7.25க்குத்தான் டயம்போட்டிருக்கு,<br />,<br /> நான் இறங்கிப்போனேன்,<br /><br /> எங்க சார் வேலை பாக்கறீங்க?<br /><br /> சொன்னேன்,<br /><br /> நானும் தஞ்சாவூருதான், மேலவீதியில இருக்கேன் சார், நீங்க?<br /><br /> நான் கரந்தை என்றேன்,<br /><br /> தினமும் போவீங்களா?<br /><br /> ஆமா?<br /><br /> நம்ப வண்டி ரெகுலர்தான், நான் திங்கள் புதன் வெள்ளி வருவேன் சார், எதிர்பக்கம் டிரைவர் கண்டக்டரும் நம்ப ஆளுங்கதான், சொல்லி வச்சிடறேன்,<br /><br /> டீக்கு நான் காசு கொடுத்தேன்,<br /><br /> சார்,, விடுங்க நான் கொடுக்கறேன்,<br /><br /> பரவாயில்ல நான் கொடுக்கறேன், கொடுத்து மீதி சில்லறை வாங்கினேன்,<br /><br /> டிரைவர் பேர் பாண்டியன், கண்டக்டர் பேர் ஜெயக்குமார் என்று அறிமுகம் நடந்தது, டிரைவரின் முகத்தில் இறுக்கம் லேசாகக் குறைந்ததுபோல இருந்தது,<br /><br /> மறுபடியும் வண்டி எடுத்து சிதம்பரம் சாலையில் திரும்பியது, திருபுவனம் தாண்டி திருவிடைமருதுர்ர் வளைவில் திரும்பியபோது வெடிவெடித்ததுபோல ஒரு சப்தம் கேட்டது, கூடவே ம்மா,,, என்ற குரலும்,<br /><br /> துர்க்கிவாரிப்போட்டது எனக்கு, பாண்டியன் வண்டியை சட்டென்று நிறுத்தினார், துர்ரத்தில் வயல்களிலிருந்து அருகிருந்த வீடுகளிலிருந்து ஆண்களும் பெண்களுமாக ஓடிவருவது மேலும் அதிர்வை உண்டாக்கியது,<br /><br /> (பேருந்து ஓடும்)<br /> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6295139333198717136-7524618712638601620?l=thanjavur-harani.blogspot.com' alt='' /></div>ஹ ர ணிhttp://www.blogger.com/profile/14084187413714388808noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-6295139333198717136.post-53387299984187965662012-01-19T23:40:00.000+05:302012-01-19T23:40:53.920+05:30தேநீர்க் கவிதைகள்<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-97ccSYtu0xo/TxhYIRbBURI/AAAAAAAAAik/6-ufYuFXWqs/s1600/teamaster.gif" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://4.bp.blogspot.com/-97ccSYtu0xo/TxhYIRbBURI/AAAAAAAAAik/6-ufYuFXWqs/s1600/teamaster.gif" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-frNIMQuTCKA/TxhYTDQa_lI/AAAAAAAAAis/fV-e-HruzBU/s1600/hotcoffee.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="242" src="http://2.bp.blogspot.com/-frNIMQuTCKA/TxhYTDQa_lI/AAAAAAAAAis/fV-e-HruzBU/s320/hotcoffee.jpg" width="320" /></a></div><br /><br /> ஒன்று<br /><br /> வேலையற்ற முந்தைய<br /> வரலாற்றின் பக்கங்களில்<br /> தேநீருக்குத்தான் இடம்...<br /><br /> ஒவ்வொரு நண்பனுக்காகக்<br /> காத்திருக்கும ஒவ்வொரு<br /><br /><br /><br /> தருணத்திலும்<br /> ஒவ்வொரு தேநீர்...<br /><br /> ஒரு நாளின் தனிமையைத் தணித்தது<br /> காசில்லாத வறுமையை அணைத்தது<br /> வேலை கிடைத்துவிடும்<br /> நம்பிக்கையை சூடேற்றி வைத்தது<br /> யாருமற்ற தருணங்களில்<br /> தேநீரோடு உதடுகள் பேசியதை<br /> உள்வாங்கி இதயம் பேசியவை ஏராளம்...<br /><br /> வாழ்வை வெல்வது குறித்து<br /> தேநீரோடுதான் பேசினோம்...<br /> ஒரு நாளின் முபபது தேநீர் குடித்து<br /> முப்பது ஞானம் பகிர்ந்தோம்....<br /><br /> இப்போது தேநீர் குடிக்கும்போதெல்லாம்<br /> அந்த வரலாற்றின் சூட்டை<br /> உதடுகள் இதயத்திடம் சொல்லிக்<br /> கொண்டுதான் நாளை கழிக்கிறது...<br /><br /> 00000<br /> 000<br /> 0<br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-msYjXHgmqXs/TxhYy7UlpnI/AAAAAAAAAi0/E4DrwSOkj_k/s1600/twotea+cups.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="244" src="http://4.bp.blogspot.com/-msYjXHgmqXs/TxhYy7UlpnI/AAAAAAAAAi0/E4DrwSOkj_k/s320/twotea+cups.jpg" width="320" /></a></div><br /> இரண்டு<br /><br /> <br /> தேநீர்க் குடித்து பழகிய நாளில்<br /> அப்போதெல்லாம் 25 காசுதான் தேநீர்<br /> அதுவுமில்லாமல் இருந்த நாளில்தான்<br /> நண்பன் அழைத்தான் தேநீர்குடிக்க<br /> குடித்ததும் சொன்னான்<br /> யாருக்காவது தினமும் டீ வாஙகிக்குடித்து<br /> தொலைக்கவேண்டியுள்ளது<br /> என்ற நண்பனின் அவமானத்தை<br /> இன்றுவரை சுமந்திருக்கிறேன்<br /> தேநீர் குடிக்கும் தருணங்கள்தோறும்...<br /><br /> 000000<br /> 000<br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-jlHEoZOv4v0/Txhb45VKsII/AAAAAAAAAjU/SbkT3XebxT0/s1600/teamaster+1.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://4.bp.blogspot.com/-jlHEoZOv4v0/Txhb45VKsII/AAAAAAAAAjU/SbkT3XebxT0/s320/teamaster+1.jpg" width="219" /></a></div><br /> மூன்று<br /><br /><br /> நாயர் கடையில்<br /> அப்பம் அல்லது மெதுவடை<br /> (சிறுவெங்காயம் மிதக்கும் மெதுவடை)<br /> அப்புறம் தேநீர்..<br /> அந்தச் சுவை இன்றும்<br /> நினைத்தாலே இனிக்கிறது<br /> பேருந்து செல்லும் சாலையோரம்<br /> கடை வைத்திருந்த நாயர்<br /> இந்த பொழப்பு போதும் பிழைக்கமுடியவில்லை<br /> என்று கேரளத்திற்குத் திரும்பிபோன<br /> பிறகும்கூட...<br /><br /> 000000<br /> 000<br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-Ho7WvoKzDwE/TxhcAzbF1QI/AAAAAAAAAjc/Umuiei2OL8k/s1600/teastal+pict.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/-Ho7WvoKzDwE/TxhcAzbF1QI/AAAAAAAAAjc/Umuiei2OL8k/s1600/teastal+pict.jpg" /></a></div><br /> நான்கு...<br /><br /> ஒவ்வொரு கடையில் ஒவ்வொரு தேநீர் ரகம்<br /> எப்போதும் கூட்டம் முண்டும் கடையில்தான்<br /> அருந்தவேண்டும்.. அவன்தான் துர்ளை மாற்றுவான்,,<br /><br /><br /><br /> ராஜாங்கத்துக் கடையில்<br /> ஆள் பார்த்து துர்ள் மாற்றுவார்<br /> சர்க்கரை துர்க்கலாக இருக்கும்..<br /> கூடுதலாக இலங்கை வானொலி....<br /><br /> சாந்தி டீ சென்டரில்<br /> டேப்ரிக்கார்டர் உண்டு அல்லது<br /> சின்ன ஆம்ப்ளிபயர்<br /> வைரமுத்து பாடல்கள் நேயர் விருப்பமாய்<br /> கூடவே 50 கிராம் பக்கோடா அல்லது வறுத்த<br /> பொட்டுக்கடலை<br /> சாப்பிடவேண்டும்,,<br /> டிகாசன் அதிகமாக இருக்கும்,, கொஞ்சம் கசப்பும்,,<br /> சமயங்களில் வெள்ளையாக பால் டீ,,,<br /><br /> திருவள்ளுவர் பேருந்துநிலையத்தில்<br /> கண்ணாடிக்குவளையை வெந்நீரில் கழுவி<br /> கொஞ்சமாக தேநீர்,,,நாக்கு சுவைக்கலையும் ர்,,,<br /><br /> ரயிலடி அருகே மசால் டீ கிடைக்கும்<br /> வெங்காய பஜ்ஜி அல்லது மசால் வடையுடன்,,<br /><br /> அம்மா போட்டால் 100 பாலில்<br /> பத்துபேருக்கு கலர் வெந்நீர் தேநீர் ஆனால்<br /> அதில அம்மாவின் அதட்டலும் கூடவே பாசமும்,,,<br /><br /> வகைக்கொன்றாய் குடித்தாலும்<br /> வழியற்றுத் திரிந்த நாளில் அதுதான்<br /> வாழவழிகாட்டும் குலதெய்வம்போல...<br /><br /> 000000<br /> 0000<br /><br /> ஆயிரம் பேச்சுக்களிடையே<br /> போஸ்டல் ஆர்டருக்குக் கிடைக்கும்<br /> காசில் போஸ்டர் ஆர்டர் போக<br /> மிச்சமுள்ளதைக் கொடுத்து மிச்சம்<br /> கொடுக்கவேண்டியதைக் கடனாக<br /> அறிவித்துக் குடித்த தேநீர்<br /> வாழச் சொன்னதும் பசுமரத்தாணியாய்...<br /><br /> 00000<br /> 000<br /><br /> தேநீர் ஒவ்வொரு கோப்பையும்<br /> ஒவ்வொரு வேலையைச் செய்யும்...<br /><br /> தண்டமாய் சுத்துறே உருப்படப்போறதில்லை<br /> என்று வசவு வாங்கி சாப்பிடாமல் கோபித்திருக்கும்<br /> பல பேருக்கு அதுதான் பலவேளைகளில் பசியடக்கும்<br /> மந்திர நீர்...<br /><br /> வங்கி வாசலில் மேஸ்திரிக்காய் காத்திருக்கும்<br /> பெண் சித்தாள்களின் வேலையற்ற நாள்களில்<br /> சுருக்குப்பையில் உயிர்ப்பிக்கும் நாலணாக்கள்<br /> அன்றைய கூலியாய் அவதாரமெடுத்து தணிக்கும்,,,<br /><br /> அது என்னமோ டிபன் சாப்பிட்டவுடன்<br /> டீ குடிச்சாதான் நிம்மதியென்று<br /> குடித்து வைக்கும் கண்ணாடிக் குவளையில்<br /> பாதிக்குமேலிருக்கும் தேநீர் பலரையும்<br /> பரிதவிக்க வைக்கும் காட்சியுமுண்டு<br /> கடைத்தெரு டீக்கடைகளில்,,,<br /><br /> சிமெண்ட் கலவையிலும்<br /> செங்கல் சுமப்பிலும்<br /> வேர்வை வழிய வழிய<br /> எப்ப டீயும் பலகாரமும் வரும்<br /> என்று காத்திருந்து வரும் தேநீர்<br /> தேவாமிர்தமாய் சாகா வரம்தரும்<br /> இரவு உலைகொதித்து வயிறடங்கும்வரை...<br /><br /> அசிங்கப்படுகையில்<br /> அவமானப்படுகையில்<br /> ஏக்கமுறுகையில்<br /> தோற்றுப்போய் தவிக்கையில்<br /> எமனுக்கு யாரையேனும்<br /> சொந்தத்தைத் துர்க்கிக்கொடுக்கையில்<br /> உயிருக்குப் போராடும் உறவுக்காகக்<br /> காத்திருக்கும் மருத்துவமனை மரத்தடிகளில்<br /> சாலையில் சிதைந்து போஸ்ட்மார்ட்டத்திற்காக<br /> காத்திருக்கும் கொடுமைகளில்<br /> தேநீர்தான் எல்லாவற்றையும் ஏற்று<br /> எல்லாவற்றையும் ஆறுதல்படுத்தும்<br /> அமைதிப்படுத்தும் தான் கரைந்துபோய்....<br /><br /> 0000<br /> 00<br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-kuaT5t_visE/TxhZZL9-WaI/AAAAAAAAAjE/HrIqnrdgFus/s1600/blacktea+pic1.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://4.bp.blogspot.com/-kuaT5t_visE/TxhZZL9-WaI/AAAAAAAAAjE/HrIqnrdgFus/s1600/blacktea+pic1.jpg" /></a></div><br /> ஐந்து<br /><br /><br /> சூடும் சுவையுமாய்<br /> கலப்பும் கசப்புமாய்<br /> இருக்கிறது தேநீர் எப்போதும்<br /> வாழ்க்கையும <br /><br /> 0000<br /> 000<br /><br /> ஆறு<br /><br /> அப்பாவுக்கு கேட்காமலேயே<br /> தேநீர் கிடைக்கும்...<br /> அம்மாவுக்கு நினைத்தபோதெல்லாம்<br /> பாலில்லாத தேநீர்...<br /> அக்காவுக்கு ஒதுங்கிய நாளில்<br /> பால் டீ<br /> கொல்லையில் பாட்டிக்கு<br /> டிகாசன் டீ<br /> அவரவர்க்கு விருப்பப்படி<br /> டீ கிடைக்கும்<br /> எப்போதும் கிடைப்பதில்லை<br /> தேநீர் வேலைதேடுபவனுக்கு<br /> தேநீரின் சூடு தவிர,,,<br /><br /> 00000<br /> 000<br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-cp1jbj_xjyI/TxhZJWDrI7I/AAAAAAAAAi8/HhliXfKbsEg/s1600/herbal+tea.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/-cp1jbj_xjyI/TxhZJWDrI7I/AAAAAAAAAi8/HhliXfKbsEg/s1600/herbal+tea.jpg" /></a></div> <br /> ஏழு<br /><br /> அப்போது<br /> ஒரே தேநீர்<br /> ஒரே வாழ்க்கை<br /><br /> இப்போது<br /> இஞ்சி டீ<br /> ஏலக்காய் டீ<br /> லெமன் டீ<br /> பிளாக் டீ<br /> மூலிகை டீ<br /> பூஸ்ட் டீ<br /> மசால் டீ<br /><br /> வகைவகையா தேநீர்<br /> வகைவகையா வாழ்க்கை<br /><br /> <br /><br /> <br /><br /><br /> தேநீர்க்கவிதைகள் தொடரும்,,,,<br /> <br /> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6295139333198717136-5338729998418796566?l=thanjavur-harani.blogspot.com' alt='' /></div>ஹ ர ணிhttp://www.blogger.com/profile/14084187413714388808noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-6295139333198717136.post-50169680354110808212012-01-18T21:38:00.000+05:302012-01-18T21:38:21.583+05:30இருவர்<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-ZDVJk-9xzw0/TxbsiRuIexI/AAAAAAAAAiU/EJk1R-6QQwE/s1600/vannadasan.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/-ZDVJk-9xzw0/TxbsiRuIexI/AAAAAAAAAiU/EJk1R-6QQwE/s1600/vannadasan.jpg" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/--rJIYomhHCk/Txbsm9UNYrI/AAAAAAAAAic/5IyYmzmC5gQ/s1600/vannanilavan.jpe" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/--rJIYomhHCk/Txbsm9UNYrI/AAAAAAAAAic/5IyYmzmC5gQ/s1600/vannanilavan.jpe" /></a></div><br /><br /> அம்புலிமாமா, முத்து காமிக்ஸ், எனத் தொடங்கிய எழுத்துலகில் தஞ்சை ப்ரகாஷின் தரிசனம் கிடைத்தபின் நவீன இலக்கியப்பக்கம் - தரமான இலக்கியப் பக்கம் - உண்மையான இலக்கியப் பக்கம் என்னுடைய பயணம் திசைமாறியது. அப்போது அவர் வாசிக்கச் சொன்ன பட்டியல் மிக நீண்டது. இருப்பினும் நானும் நண்பன் மதுமிதாவும் தேடித்தேடி வாசித்தோம். மணிக்கணக்கில் பேசி களிப்புற்றும் அவை தீராத பக்கங்கள்..<br /><br /> இன்றைக்கு ஓரளவு எனக்கிருக்கும் அடையாளத்திற்கு நான் வாசித்த முன்னவர்கள்தான் முழுமுதல் காரணம்.<br /><br /><br /> அவர்களுள் இருப்பவர்கள்தான்<br /><br /> மதிப்புமிகு கல்யாண்ஜி என்றழைக்கப்படும் வண்ணதாசனும்..<br /> மதிப்புமிகு வண்ண நிலவனும்..<br /><br /> இருவருக்கும் விருது வழங்கப்பட்டிருக்கிறது. தமிழ் படைப்புலகம் பெருமைகொள்ளத்தக்க நிகழ்வு மட்டுமல்ல. படைப்புலகம் விமோசனம் பெற்றதுபோலவும் எனவும் சொல்லலாம்.<br /><br /> இன்றைக்கும் அவர்களின் எழுத்து மனக்கண்ணில் சுடராய் எரிந்துகொண்டிருக்கிறது..<br /><br /> கல்யாண்ஜியின் கவிதைகளையும்... வண்ணதாசனின் சிறுகதைகளையும் மனசு புதையல்போல சேமித்து வைத்திருக்கிறது..<br /><br /> கடல்புரத்தில் தொடங்கி...ரெயினிஸ் ஐயர் தெருவில் வளர்ந்து போய்க்கொண்டிருந்த வண்ணநிலவன் இன்றைக்கும் ஒரு பிரமிப்பின் பிரமிப்புதான் எனக்கு.<br /><br /> அவர்களுக்கான விருது தாமதமாக வழங்கப்பட்டிருந்தாலும்.. இப்போதாவது தரமறிந்த பான்மைக்குப் பாராட்டுக்கள்.<br /><br /> எப்போதும் இந்த படைப்பாளிகள் விருதுகளைத் துரத்தியதில்லை. படைப்புக்களில் ஒருபோதும் துர்ர்ந்துபோவதுமில்லை...<br /><br /> இவர்களுக்காக இந்தத் தனிப்பதிவு..<br /><br /> ஓரளவுக்கு நான் எழுதியிருக்கிற எனது படைப்புக்களை இவர்களுக்கு சமர்ப்பித்து தலை வணங்குகிறேன்...<br /><br /> வண்ணதாசன்<br /><br /> வண்ணநிலவன்<br /><br /><br /> தமிழ்ப் படைப்புலகின் வண்ணப்பக்கங்கள். வசீகரப் பக்கங்கள். வளமான பக்கங்கள். மதிப்புறு பக்கங்கள். மாண்புறு பக்கங்கள்.<br /><br /> வாசியுங்கள் அவசியம் இவர்களை.<br /><br /><br /><br /> 0000000000000000000<br /><br /><br /> ஆளுமை என்பது<br /> ஆள்வது அல்ல<br /> ஆளப்படுவது...<br /><br /> கடல் ஒருபோதும்<br /> தன்னைக் கடலென்று<br /> அறிவித்தது இல்லை..<br /><br /> வான் ஒருபோதும்<br /> தன்னை வானென்று<br /> அறிவித்தது இல்லை...<br /><br /> ஆளுமைகளும்<br /> இப்படித்தான்....<br /><br /> 000000<br /><br /><br /> ஒரு சிறுசுள்ளியை<br /> நாம் அலட்சியப்படுத்துகிறோம்<br /> உதறி எறிகிறோம்..<br /> ஒரு பறவைதான்<br /> அதில் ஒரு கூட்டை<br /> வடிவமைக்கிறது...<br /><br /><br /> நாம் உதறுகிறோம்<br /> அவர்கள் கூடமைக்கிறார்கள்...<br /><br /> 00000</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6295139333198717136-5016968035411080821?l=thanjavur-harani.blogspot.com' alt='' /></div>ஹ ர ணிhttp://www.blogger.com/profile/14084187413714388808noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-6295139333198717136.post-17639743355036726112012-01-17T19:30:00.000+05:302012-01-17T19:30:18.456+05:30வாசிக்கலாம்...<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-yjKRRHfqD00/TxV-sLBeBkI/AAAAAAAAAiM/-9mhnWJfv6g/s1600/palm-leaf.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://1.bp.blogspot.com/-yjKRRHfqD00/TxV-sLBeBkI/AAAAAAAAAiM/-9mhnWJfv6g/s320/palm-leaf.jpg" width="320" /></a></div><br /> நீதிச்சார அனுபவத் திரட்டு என்று ஒரு புத்தகம். சுவடியில் வாழ்ந்து கொண்டிருந்த இது புத்தக வடிவில் அச்சாகியிருக்கிறது.<br /><br /> தமிழகத்தின் அரசினர் கீழ்த்திசைச் சுவடிகள் நுர்லகம் மற்றும் ஆய்வு மைய வெளியீடாக வந்துள்ளது. பதிப்பித்த ஆண்டு. 2002.<br /><br /> கி.பி.1788 இல் நாகை சத்தியஞானி என்ற புலவரால் செய்யுள் வடிவில் இயற்றப்பட்ட நீதிப்பனுவர் இது. மானிடர் இயல்பு நீதி இயல்பு எனும் இரு பிரிவுகளாகப் பாடப்பட்டுள்ளது.<br /><br /> எளிமையான சொற்கள். எளிமையாக செய்தியைச் சொல்லுகிறது. ஒருமுறை படிக்கலாம்.<br /><br /> சான்றாக ஒரு பாடல்<br /><br /> - உடன்தனில் பிணியணுகா வகைநீக்கி<br /> மந்தமா முண்டுயுமே நீக்கி<br /> படிறுசினந் துயிநீக்கிப் பருதிவரு<br /> முனமைந்து நாழிகையி லெழுந்து<br /> முடிவுநிறை கல்வியருண் நிறையாசான்<br /> தனையணுகி முற்றமுயல் வோர்க்குக்<br /> கடல்போலுங் கல்வி வருங் கருத்தில்லா<br /> தவர்களுநற் கருத்தினரா லாரே...<br /><br /> பாடலின் பொருள்<br /><br /> கடல்போலக் கல்வி பெருக ஆசிரியர் தரும் உத்திகளே இப் பாடலின் பொருளாகும்.<br /><br /> அவை<br /><br /> 1, நோய் வராமல் பாதுகாத்துக்கொள்ளுங்கள்.<br /> 2, பெருந்தீனியை நிறுத்துங்கள்.<br /> 3. பொய் பேசாதீர்கள்.<br /> 4. கோபத்தை ஒழியுங்கள்.<br /> 5. சூரியன் உதிப்பதற்கு 5 நாழிகை முன்பே எழுந்துவிடுங்கள்.<br /> 6. நன்கு கற்ற ஆசிரியரை அணுகிக் கற்றுக் கொள்ளுங்கள்.<br /><br /> எவ்வளவு எளிமையான உத்திகள் பாருங்கள்.<br /><br /> எத்தனை ஆண்டுகளுக்கு முன்பு? ஆச்சர்யமாக இல்லை?<br /><br /> அனுபவிக்கலாம்.. மேல் விளக்கம் புரிதலுக்காக.<br /><br /><br /> நல்ல உடல்திறம் இருந்தால்தான் கற்க முடியும்.<br /> பொய் கூறும் நெஞ்சத்தில் உண்மைக்கல்வி ஏறாது. ஏறினாலும்<br /> அதனால் பயன் இல்லை.<br /> வயிறு நிறையத் தீனி தின்பவன் மந்தமாவான். சிந்தை மந்தமானால்<br /> கல்வி ஏறாது.<br /><br /><br /> படிறு - பொய்... நாழிகை 24 நிமிட நேரம்.<br /> <br /> இன்னொரு வாசிப்பில் சந்திக்கலாம்.<br /> <br /> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6295139333198717136-1763974335503672611?l=thanjavur-harani.blogspot.com' alt='' /></div>ஹ ர ணிhttp://www.blogger.com/profile/14084187413714388808noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-6295139333198717136.post-12952028055864904852012-01-16T22:03:00.001+05:302012-01-16T22:03:15.535+05:30ரௌத்தரம் பழகு...<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-hkyjRtLADEg/TxRREf9djfI/AAAAAAAAAiE/CrAMhsD6oQQ/s1600/crying-woman.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://4.bp.blogspot.com/-hkyjRtLADEg/TxRREf9djfI/AAAAAAAAAiE/CrAMhsD6oQQ/s320/crying-woman.jpg" width="238" /></a></div> <br /> மணி பன்னிரண்டைக் கடந்திருந்த இரவில் அந்தத் தெருவில் கிட்டத்தட்ட எல்லா வீடுகளும் நல்ல உறக்கத்திலிருந்தன. ஒருசில வீடுகளில் விளக்கு எரிந்துகொண்டிருந்தது. இரவு பணியை முடித்துவிட்டு வருபவர்கள் சாப்பிடும் சாப்பாட்டு வேளையது. பேச்சும் சாப்பாடுமாக சப்தம் தெருவில் மிதந்து கிடந்தது. இது எதுவும் இல்லாமல் தேவகியின் வீட்டில் விளக்கு எரிந்துகொண்டிருந்தது. சன்னல்கள் அடைக்கப்பட்டிருந்தன. வாசல்கதவும் அடைக்கப்பட்டிருந்தது. அவளும் அவளின் 7 வயது பிள்ளையும் விழித்துக்கிடந்தார்கள்.<br /><br /> அப்பா எப்போ வருவாங்கம்மா?<br /> வருவாங்க.. ஒற்றைச் சொல்லில் பதில் சொன்னாள்.<br /> ஏம்மா தினமும் இப்படி வர்றாங்க..<br /> உங்கப்பா கிட்டயே கேளு..<br /> என் பிரெண்ட்ஸ் எல்லாரும் என்னை விளையாட்டுக்கு சேத்துக்க மாட்டேங்குறாங்கம்மா..போடா உங்கப்பா ரவுடி..பொறுக்கி..குடிக்கிறாரு உன்னோட சேரக்கூடாதுன்னு.. விரட்டியடிக்கிறாங்கம்மா..<br /> ஆமாம் அப்படித்தான் செய்வாங்க..<br /> ஏம்மா?<br /> ஆமா உங்கப்பாதான் வெட்டிச் சண்டைக்குப் போறாரே...<br /> அப்பாகிட்ட நீ சண்டை போடும்மா,,<br /> உங்கப்பா பொறுக்கி கேக்கமாட்டான்...<br /> நான் கேக்கறம்மா..<br /> நல்லா கேளு...<br /><br /> அவன் சிறிய பிள்ளை அவன் மனதைக் கொட்டிவிட்டான். பெற்றவள் அதற்குப் பதில் சொல்ல இருக்கிறாள். தேவகி யாரிடம் கொட்டமுடியும். ராமலிங்கம் திருந்துவதாக இல்லை.<br /> தெருவிலுள்ள எல்லா வீடுகளிலும் கடன் வாங்கியாயிற்று. நாடார் வெளிப்படையாகத் திட்டுகிறான். பழைய பாக்கிய கொடுத்துட்டு சாமான் வாங்குன்னு.. பால்காரன் ஒருமாதிரியா சிரிச்சுட்டு பால் கொடுததிட்டுப்போறர்ன்.. வீட்டுக்காரம்மா தெளிவாக சொல்லிவிட்டாள்..சீக்கிரம் வீட்டைக் காலிப்பண்ணிடுங்க... உன் புருஷன் எல்லாத்தையும் அடிச்சு வம்புக்கிழுக்கற மாதிரி என்கிட்ட செயய முடியாது.. நான் போலிசுக்குப் போயிடுவேன்...எங்க வீட்டுக்குன்னு ஒரு கௌரவம் மானம் இருக்கு.. காசுக்காக பொறுக்கிய குடிவச்சியர்ன்னு போறவங்க வர்றவங்க எல்லாம் கேக்கறாங்க.. நல்ல பொம்பளக்கி ஒரு சூடு ஒரு சொல்...காலி பண்ணிடு...ஒவ்வொருத்தனுக்கும் நாளைக்கி நான் பதில்சொல்ல முடியாது..<br /><br /> எல்லா அவமானங்களையும் தினமும் சந்திக்கிறாள். யாரிடமும் சொல்ல முடியவில்லை. அழுதுஅழுது கண்ணீரும் இல்லை கண்களில். வறண்டு விட்டது. வயிறு கேட்கவில்லை. பிள்ளைக்காவது சாப்பிட எதாவது வேணுமே...பார்த்து பார்த்து யாரிடம் கடன்வாங்கவில்லை என்று அலசி கடன் வாங்குகிறாள்..அதற்க ஆயிரம் கெஞ்சுகெஞ்சுகிறாள்.. பிச்சைதான் கேட்கவில்லை..<br /><br /> வாசல் கதவு தட்டும் சப்தம் கேட்டது.<br /> எழுந்துபோய் திறந்தாள்.<br /> ராமலிங்கத்தைத் துர்க்கிக்கொண்டு உள்ளே வந்தார்கள். வெளியே ஆட்டோ ஓடிக்கொண்டிருந்தது.<br /> வராதேன்னா கேக்கமாட்டேங்குறான்.. எங்க மானம் போவுது.. நாங்களும் குடிக்கிறோம்.. ஆனா அளவா..எங்ககிட்ட இருக்கற காசுக்கு கௌரவமா குடிக்கிறோம்.. உம்புருஷன் மானம் ரோஷமே கிடையாது.. குடிக்கறதுன்னா எதுவும் செய்வான்போலிருக்கு.. பழகுன தோஷத்துக்குக் கொண்டு வந்திருக்கோம்... சாக்கடையிலே விழுந்து கிடந்தான்.. பாத்துக்க.<br /> இன்னும் சொல்ல முடியாத வார்த்தைகளில் திட்டிவிட்டுபோனார்கள்.<br /> உடலெங்கும் சாக்கடைத் தண்ணீர்.. நாற்றம் குடலைப் புடுங்கியது. மெல்ல அவன் உடைகளைக் கழற்றினாள். பிள்ளையிடம் கொடுத்தான். அவன் முகம் சுளித்தபடி எடுத்துக்கொண்டுபோய் பாத்ரூமில் போட்டான். சட்டை கழற்றும்போது முனகினான். பையில் கையைவிட்டுப் பார்த்தாள். வெறுமையாக இருந்தது. நாலைந்து பீடிகள்..ஒரு கசங்கிய பத்து ரூபாய்த்தாள்..அப்புறம் சின்ன தீப்பெட்டி...<br /> அப்பா...அப்பா.. என்று எழுப்பினான் பிள்ளை.<br /> உங்கப்பன் எழுந்திரிக்கமாட்டான். போய் படு..காலையிலே பேசலாம்.<br /> காலையிலே பேசுவாராம்மா...<br /> மகனின் முகத்தைப் பார்த்தாள்..போய்ப் படுத்து துர்ங்கு..<br /> காலையில் எட்டுமணிக்குமேல் ராமலிங்கம் எழுந்தான்.<br /> எழுந்து ஒரு பீடியைப் பற்றவைத்துக்கொண்டான். ஏய் டீ கொடு..<br /> பையன் வந்தான்.<br /> என்னடா?<br /> அப்பா...என்னை யாரும் விளையாட்டுக்கு சேத்துக்க மாட்டேங்குறாங்க..சங்கரு அவன் அப்பாவோட போய் கரும்புக்கட்டு வாங்கிட்டு வராம்பா..அவங்க காசு கொடுத்து வாங்கறானாம்..நீ சண்டை போட்டு காசு கொடுக்கமா வாங்கிட்டு வருவியாம்.. நீ ரவுடியாம்.. எல்லாரும் பொறுக்கிப்புள்ளன்னு விரட்டறாங்கப்பா...நீ வந்து காசு கொடுத்து கரும்பு வாஙகிட்டு வரலாம்பா..வர்றியா..<br /> வரேன்..போலாம்.. தேவகி கொண்டு வந்து டீயைக் கொடுத்தாள்.<br /> இதெல்லாம் உன் வேலையாடி? என்றான்.<br /> எனக்கு வேறு வேலையில்ல பாரு...உன் யோக்கியதை அப்படி.. வீட்டுக்காரம்மா காலிபண்ணலேன்னா போலிசுக்கு போவேங்கறாங்க..எல்லார்கிட்டயும் கடன் வாங்கியாச்சு....நாளும் கெழமையும் அசிங்கப்பட்றேன்... உனக்கு குடிச்சா போதும்..நல்ல குடும்பத்துலே பொறந்திட்டோம்னு பொறுமையா இருக்கேன்.. புள்ள வேற இருக்கான். அவனுக்கா எல்லாம் பொறுத்துபோறேன்.. வேற யாரும் உன்கிட்ட குடும்பம் நடத்தமாட்டா...<br /> ஏன் நடத்தறே? உங்கப்பன் வீட்டுக்குபோயேண்டி.. யார் குறுக்கே நீட்டி தடுத்தா?<br /> எதுக்கு? எனக்கும் என் பிள்ளைக்கும் ஒரு வழிய காட்டு.. இல்லேன்னா இப்படியே இருக்கமாட்டேன்...<br /> என்னடி செய்வே?<br /> எதுவும் செய்வேன்.<br /> என்னடி இன்னிக்கு பேச்சு ஒரு மாதிரியா போவுது..<br /> இனிமே பொறுக்கமுடியாதுன்னுதான்..<br /> பொறுக்கமுடியாதா,,,என் குணம் தெரியுமில்லே..,<br /> என் குணம் உனக்கு தெரியாதுன்னு நினைக்கிறேன்.. என்றாள் தேவகி அழுத்தமாக.<br /> என்னடி செய்வே? என்றான் மறுபடியும்.<br /> எதுக்கும் எல்லை இருக்கு. உன்ன மாத்திக்கணும்.. இப்படியே செஞ்சா..ஒரு பிடிசோறுபோதும் உன் கதைய முடிக்க...சத்தம்போடாம கலந்து வச்சி கதையை முடிச்சிடுவேன்.. நாலு வீட்டுலே பத்து பாத்திரம் தேச்சு நானும் என் பிள்ளையும் நிம்மதியா இருப்போம்.<br /> உடம்பு ஒருமுறை ராமலிங்கத்திற்கு துர்க்கிப்போட்டது. அவள் கொடுத்து குடித்த காலி டீ தம்ளரை ஒருமுறை பார்த்துக்கொண்டு..தொண்டையைத் தடவினான் அவசரமாய்..திரும்பி பிள்ளையைப் பார்த்தான் பயமுடன். ...அதே பயத்துடன் தேவகியையும் பார்த்தான்.<br /> முகத்தில் சலனமின்றி தெளிவாய் இருந்தாள் தேவகி.<br /> <br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6295139333198717136-1295202805586490485?l=thanjavur-harani.blogspot.com' alt='' /></div>ஹ ர ணிhttp://www.blogger.com/profile/14084187413714388808noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-6295139333198717136.post-57435548378946113682012-01-15T20:11:00.000+05:302012-01-15T20:11:08.964+05:30மனமே எல்லை.. (சிறுகதை)<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-p9NRGX4Gax0/TxLlS1trN6I/AAAAAAAAAh8/kMXg3U6oWvk/s1600/Shiva_lingam.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="211" src="http://1.bp.blogspot.com/-p9NRGX4Gax0/TxLlS1trN6I/AAAAAAAAAh8/kMXg3U6oWvk/s320/Shiva_lingam.jpg" width="320" /></a></div><br /><br /><br /> இன்றோடு பதினைந்து நாட்களாகிவிட்டன. சங்கரன் தவறாது வருகிறார். நாளை வாருங்கள் என சொல்லி நாட்களை நகர்த்திக்கொண்டு இருக்கிறேன்.<br /><br /> பக்கத்தில் ஓடிக்கொண்டிருக்கிறது மணிமுத்தாறு. அதனருகில் ஒரு சிவன் ஆலயம். கிட்டத்தட்ட 5000 ஆண்டு பழமையானது. பக்கத்தில் பெரிய குளம். அதில் கம்பளம் விரித்ததுபோல அல்லிகள் மலர்ந்து கிடக்கும் அழகைக் கண்டு ரசித்திருக்கிறோம். இறங்கி அல்லி பறித்தும் வந்திருக்கிறோம். படிக்கட்டுகளில் அல்லிகளை விலக்கி துணி வெளுப்பவர்கள் துணிகள் துவைக்கும் சப்தமும் அதற்கேற்ப அவர்கள் வாயிலிலிருந்து வரும் ஒலியும் கேட்க இனிமையாக இருக்கும். கரைகளில் இரு நடப்பட்ட குச்சிகளில் கட்டப்பட்ட கயிறுகளில் தோய்த்து நீலம் போடப்பட்ட வேட்டிகள் பளீரென்று சூரிய ஒளியில் மின்னியபடி காயும்.<br /><br /> இப்போது ஒருசிலரின் முயற்சியால் அந்த ஆலயம் புதுப்பிக்கப்படுகிறது. பணியிலிருந்து ஓய்வுபெற்ற சிலர் தங்களது பென்ஷன் தொகையையும் பலரிடம் வசூலித்தும் இத் திருப்பணியை மேற்கொள்கிறார்கள். இதற்கான தொடக்கத்தை முனைப்பாக்கியவர்தான் சங்கரன். என்னிடம் இதுபற்றி பேசி ஏதாவது ஒரு செலவை ஏற்றுக்கொள்ளுங்கள் என்றார். நானும் குறைந்த தொகையாக சொல்லி செய்கிறேன் என்றேன். உடனே அவர்கள் கோயிலுக்கென்று பெரிய மணி நாச்சியார்கோயிலில் ஆர்டர் கொடுத்திருக்கிறோம். நான்குபேர் பங்கில் உன்னுடையது ஒன்று என்றார் சங்கரன். சரியென்றேன்.<br /><br /> ஆனால் இயல்பில் சங்கரன் கொஞ்சம் கை சுத்தம் இல்லாதவர். ஓயாமல் பேசுவார். தேவையில்லாத கதைகள் சொல்லுவார். கைசுத்தமும் வாய் சுத்தமும் இல்லாதவர். சிவனின் பெயரைச் சொல்லிக் கேட்பதால் ஒன்றும் சொல்லமுடியவில்லை. நம்பவும் முடியவில்லை. நம்பாமலும் இருக்கமுடியவில்லை.<br /><br /> என் மனைவி சொன்னாள.. இது இறைவன் காரியம் கொடுத்துவிடுங்கள். அவர் தவறு செய்தால் சிவன் பார்த்துக்கொள்வார். என்று அது எனக்கு சரியாகப் பட்டது.<br /><br /> சங்கரன் அன்று காலை வந்தார். உடன் பணத்தை எடுத்துக் கொடுத்தேன்.<br /> அவராகச் சொன்னார்.<br /><br /> முருகன்..இதற்கு ரசீது எல்லாம் கிடையாது. கொடுக்க முடியாது. அறநிலையத்துறை ஒத்துக்கொள்ளாது. உண்டியல் வைக்கவும்கூடாது. எனவேதான் நோட்டில் மட்டும் குறித்து வைப்போம். வாங்கிக் கட்டும் மணியிலும் பெயர் இருக்காது.<br /><br /> பரவாயில்லை என்றேன். வாங்கிக்கொண்டு போனார். போகும்போது சொன்னார். ஒரு முறை கோயிலுக்கு வா முருகா...<br /><br /> அன்று சனிக்கிழமை.<br /><br /> சங்கரன் சொன்ன கோயிலுக்குப் போகலாம் என்று முடிவெடுத்துப் போனேன். வீட்டிலிருந்து ஒருகிலோமீட்டர் தொலைவுதான்.<br /><br /> கோயிலில் எலக்ட்ரிசியன்கள் வேலை பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்கள். சங்கரனும் இன்னும் இருவரும் இருந்தார்கள். நான் போனேன். வா..வா..முருகா.. நீ வந்தது ரொம்ப மகிழ்ச்சி என்றார். நான் கோயிலைச் சுற்றி வணங்கிவிட்டு உள்ளே உட்கார்ந்தேன். அப்போது ஒரு வயதான பெண் சுமார் 65 வயதிருக்கலாம். முகமெங்கும் வேர்வைத்துளிகள். எண்ணெய் வழியும் முகம். நரையோடிய தலை. மெலிந்த கைகளில் நரம்புகள் புடைத்து கிடந்தன. கையில் ஒரு சிறிய சொம்பு இருந்தது. வந்து சங்கரனிடம்.. ஐயா இந்தாங்க என்று பால்சொம்பை நீட்டினாள். சங்கரன் வாங்கிக்கொண்டு சொன்னார்... முருகா இவங்க எதிரில புறம்போக்குல குடிசை போட்டு இங்க 30 வருஷமா இருக்காங்க..ரெண்டு மாடு வச்சி கறந்து பால்வியாபாரம். . நான் இந்த கோயில் வேலை ஆரம்பிச்சதும்.. தினமும் 200 பால் அபிஷேகத்துக்குன்னு கொடுத்துடுவாங்க... என்றார்.<br /><br /> அந்தப் பெண்மணி தரையில் என் எதிரே உட்கார்ந்தாள். ஒரு மஞ்சள் பை வைத்திருந்தாள். அதை சங்கரனிடம் நீட்டினாள். ஐயா.. இதுல கொஞ்சம் பணம் இருக்கு.. எண்ணிக்கொடுங்க என்றாள். சங்கரன் அதை தரையில் கொட்ட அதில் ஐந்து ரூபாய்கள்..பத்து ரூபாய்கள்..ஐம்பது ரூபாய்கள்.. நுர்று ரூபாய்கள்.. சில்லறை காசுகள்....ஒரு ரூபாய்..இரண்டு ருபாய்..ஐந்து ரூபாய்... என.. சஙகரன் அதை எண்ணியபடியே முருகா..நீயும் எண்ணு என்றார். நானும் எண்ண ஆரம்பித்தேன்..<br /><br /> மொத்தம் 5675 ரூபாய் இருந்தது. எண்ணி சஙக்ரன் அவளிடம் கொடுக்கப்போகையில்...அவள் அவர் கையைத் தடுத்து.. ஐயா.. என்னால முடிஞ்சது..கோயிலுக்கு வச்சுக்கங்க என்றாள். என் மனதுக்குள் அதிர்வு வந்தது.<br />சங்கரன் கேட்டார் இவ்வளவு பணம்... என்று தயங்கினார்..<br /> அவள் சொன்னாள்.<br /><br /> பால் விக்கற காசுல தினமும் ஐந்து ரூவா எடுத்து வச்சிட்டு வந்தேன். ஒரு அய்யாயிரம் கொடுத்திடலாம்னு நினைச்சேன்.. முடியல்ல. மூவாயிரம் தான் சேந்துச்சி.. போனவாரம் கன்னுக்குட்டி செத்துப்போச்சின்னு நினைச்சேன்.. ஐயா..ஒரு டாக்டர அனுப்பிச்சிங்க..அது பிழைச்சிக்கிடிச்சி.. எல்லாம் அவனோட சொத்துன்னு அந்த கன்னுக்குட்டிய வித்துட்டேன்..ரெண்டாயிரம் கிடச்சிடிச்சி...செத்துபோயிருந்தா நஷ்டம்தானே,,,<br />பொழச்சது அவன் செயல்தானே..அதானல அந்தக் காசயும் போட்டேன்.. அய்யாயிரம் தாண்டிடிச்சு இப்பத்தான் மனசு நிம்மதியா இருக்கு... என்றபடி வரேன் ஐயா.. மாட்டுக்கு தீனி வைக்கணும்..<br /><br /> எழுந்து மீண்டும் கருப்பக்கிரகம் பார்த்து கைகளை உயர்த்தி ஒரு கும்பிடு போட்டுவிட்டு வெளியேறிப்போனாள்..<br /><br /> நம்பிக்கைத்தான் எதற்கும் அடிப்படை என்பதை அவள் உணர்த்திவிட்டுப்போனாள். மனசுக்குள் அந்த அதிர்வு அதிர்ந்துகொண்டேயிருந்தது. எழுந்து சங்கரனிடம் சொல்லிவிட்டு மனத்தெளிவோடு சிவனை வணங்கிவிட்டு வெளியே வந்தேன்.<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6295139333198717136-5743554837894611368?l=thanjavur-harani.blogspot.com' alt='' /></div>ஹ ர ணிhttp://www.blogger.com/profile/14084187413714388808noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-6295139333198717136.post-64392783459067327472012-01-14T23:08:00.000+05:302012-01-14T23:08:34.470+05:30குறும்(பு) கவிதைகள்....<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-0WlUFgUc03k/TxG2omirSSI/AAAAAAAAAhc/_-Jp2JnYCFk/s1600/baby1.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="256" src="http://1.bp.blogspot.com/-0WlUFgUc03k/TxG2omirSSI/AAAAAAAAAhc/_-Jp2JnYCFk/s320/baby1.jpg" width="320" /></a></div><br class="Apple-interchange-newline" /><br /><br /> நீயும் அழகு<br /> நானும் அழகு...<br /><br /> நீ மலர்ந்த பூ<br /> நான் வளர்ந்த பூ.....<br /><br /> நீயும் நானும்<br /> மதிப்பிற்குரியவர்கள்<br /> மிதிப்பிற்குரியவர்களல்ல...<br />.<br /> அஞ்சாதே<br /><br /> நீயும் மேன்மை<br /> நானும் மேன்மை....<br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-2d2zF8XTNOc/TxG3vPvHgWI/AAAAAAAAAhk/X-pCoK_aIcY/s1600/baby2.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://3.bp.blogspot.com/-2d2zF8XTNOc/TxG3vPvHgWI/AAAAAAAAAhk/X-pCoK_aIcY/s320/baby2.jpg" width="210" /></a></div> <br /><br /> அணு உடைந்தாலும்<br /> ஆனந்தமில்லை...<br /><br /> அணை உடைத்தாலும்<br /> ஆனந்தமில்லை...<br /><br /> அன்பு உடைந்தால்தான்<br /> ஆனந்தம்<br /> பேரானந்தம்...<br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-y7DFWkZD_gE/TxG4nzocYJI/AAAAAAAAAhs/jUqC6FKWzW8/s1600/baby3.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" src="http://4.bp.blogspot.com/-y7DFWkZD_gE/TxG4nzocYJI/AAAAAAAAAhs/jUqC6FKWzW8/s320/baby3.jpg" width="320" /></a></div> <br /><br /> யாருடைய<br /> வினை?<br /><br /> யாருடைய<br /> குற்றம்?<br /><br /> யாருடைய<br /> சாபம்?<br /><br /> பாதை சரியானால்<br /> பயணம் சரியாகும்.....<br /><br /><br /><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-hs7Kjyl3iS4/TxG61gvt2iI/AAAAAAAAAh0/UeBpuI3rSZc/s1600/baby4.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="213" src="http://1.bp.blogspot.com/-hs7Kjyl3iS4/TxG61gvt2iI/AAAAAAAAAh0/UeBpuI3rSZc/s320/baby4.jpg" width="320" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;"><br /></td></tr></tbody></table> தலை வணங்கி<div> தமிழை நேசி...</div><div> </div><div> தன்மானம்</div><div> காத்து நில்.... </div><div><br /></div><div> ஆனந்த வாழ்க்கை</div><div> அன்பின் வரம்...</div><div><br /></div><div><br /></div><div>இன்னொன்று...</div><div><br /></div><div> ஐயோ....</div><div><br /></div><div> எல்லாரும் வந்து</div><div> நம்பள</div><div> பார்க்கிறாங்கடா.....</div><div><br /></div><div> பொங்கல் வாழ்த்துக்கள்</div><div> போய் கரும்பு தின்னுங்க....</div><div> </div><div><br /></div><div><br /></div><div> </div><div><div><div><br /><br /> <br /> </div></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6295139333198717136-6439278345906732747?l=thanjavur-harani.blogspot.com' alt='' /></div>ஹ ர ணிhttp://www.blogger.com/profile/14084187413714388808noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-6295139333198717136.post-47021128867148108772012-01-13T22:46:00.000+05:302012-01-13T22:46:29.651+05:30தமிழின்பம்...<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-FU6xV3wQr1A/TxBl0YzbTUI/AAAAAAAAAhU/99ocROXUrco/s1600/silver_eye_-birds+3.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="213" src="http://1.bp.blogspot.com/-FU6xV3wQr1A/TxBl0YzbTUI/AAAAAAAAAhU/99ocROXUrco/s320/silver_eye_-birds+3.jpg" width="320" /></a></div><br /><br /> தமிழின் இலக்கியங்களில பல கனிச்சுவைகள நிறைந்து கிடக்கின்றன. இவற்றின் ஈடற்ற சுவைக்குக் காரணம். சொல்வளம்.<br />ஒரு மொழியின் நிலைபேற்றிற்கும் இறவாத் தன்மைக்கும் அழியாப்<br />புகழிற்கும் அம்மொழியின் நிரம்பிய சொல்வளமே காரணம். எனவே அவற்றின்<br />சொல்வளச் சுவையை பருகிமகிழலாம்.<br /><br /> சில சொற்களை அடையாளப்படுத்தலாம். இவற்றை நீங்கள் படித்து சுவைக்கலாம். மறந்தும்போகலாம். ஆனாலும் இதன் சுவை என்றைக்காவது நினைக்கும்போது சுவைக்கும். தமிழ்ச்சுவை என்றைக்கும் சுவைக்கும்.<br /><br /> இவற்றில் பல வகைகள் உண்டு. அவற்றில் அன்றைக்குப் புழங்கிய சில சொற்களுக்கான பொருள்களை மட்டும் முதல் வகையாக சுவைக்கலாம்.<br /><br /> ஏரின் வாழ்நர்=உழவர் (ஏரைத் தொழிலாகக் கொண்டு<br /> பிழைப்பவர்)<br /><br /> கவைமுட்கருவி=அங்குசம்<br /> ( கவை போன்று வளைந்தும்<br /> நுனியில் முள்ளை உடையதும்<br /> ஆன கருவி)<br /><br /> வெண்கல் = உப்பு<br /><br /> அவிழ்பதம்= சோறு<br /><br /> கழிகலமகளிர்=விதவை (அணிகலன்களை நீக்கிய<br /> மகளிர்)<br /><br /> அறுகாற்பறவை/=வண்டு (ஆறு கால்களையுடையது)<br /><br /> <br /> நேர்வாய்க்கட்டளை= சன்னல்<br /><br /> உரிமை மைந்தர் = கணவர்<br /><br /> மனை முதலோள்= மனைவி (வீட்டிற்கு முதல்வள்)<br /><br /> குளிர்= நண்டு<br /><br /> அணங்கு=பேய் (பெண் என்பது இன்றைய பொருள்) <br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div> சுவையும் வகையும் தொடரும்.<br /> <br /> <br /> <br /> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6295139333198717136-4702112886714810877?l=thanjavur-harani.blogspot.com' alt='' /></div>ஹ ர ணிhttp://www.blogger.com/profile/14084187413714388808noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-6295139333198717136.post-76713137618953304942012-01-12T11:49:00.000+05:302012-01-12T11:49:12.207+05:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br />\ஒரு கனவு கொல்கிறது<br />ஒரு கனவு காயப்படுத்துகிறது<br />ஒரு கனவு ஆனந்தப்படுத்துகிறது<br />ஒரு கனவு நம்பிக்கையூட்டுகிறது<br />ஒரு கனவு எதிர்பார்க்க வைக்கிறது<br />ஒரு கனவு திறக்கிறது<br />ஒரு கனவு மூடிவைக்கிறது<br />ஒரு கனவு நிராசையாகிறது<br />ஒரு கனவு பேராசையாகிறது<br />ஒரு கனவு அலைக்கழிக்கிறது<br />ஒரு கனவு நிம்மதியாக்குகிறது<br />ஒரு கனவு கனவாகவே இருக்கிறது<br />ஒரு கனவு பயமூட்டுகிறது<br />ஒரு கனவு பதட்டப்படவைக்கிறது<br />ஒரு கனவு தைரியப்படுத்துகிறது<br />ஒரு கனவு குழந்தையைப்போல<br />ஒரு கனவு அப்பாவைப்போல<br />ஒரு கனவு அம்மாவைப்போல<br />ஒரு கனவு அக்காவைப்போல<br />ஒரு கனவு நட்பைப்போல<br />ஒரு கனவு காதலைப்போல<br />ஒவ்வொரு நாளும் ஒவ்வொரு<br />கனவு ஒவ்வொருவிதமாய்<br />ஒரே மனதுதான் ஒரே மனதுதான்<br />ஒரே கனவுதான் என்று உணர்த்தினாலும்<br />ஒரு கனவுதான் உறுதிசெய்யவேண்டும்...\\</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6295139333198717136-7671313761895330494?l=thanjavur-harani.blogspot.com' alt='' /></div>ஹ ர ணிhttp://www.blogger.com/profile/14084187413714388808noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-6295139333198717136.post-25748609480682272572012-01-11T22:50:00.003+05:302012-01-12T11:51:56.872+05:30முயல்குட்டி கவிதைகள்....<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /><br /><div class="MsoNormal"> பூமியின்மேல் விழுந்த</div><br /> சூரிய சூட்டைத் தணிக்கிறது<br /> ஒரு குழந்தையின் நிழல்....<br /><br /> 00000<br /><br /> வளையல் அணியும் சிறுமி<br /> வளைகிறதா<br /> வளைக்கப்படுகிறதா?<br /><br /> 0000<br /><br /> ஒரு குழந்தையை<br /> மொழிபெயர்த்தேன்<br /> வாழாத வாழ்க்கை<br /> கிடைத்தது...<br /><br /> ஒரு கடலை<br /> மொழிபெயர்த்தேன்<br /> ஆழத்தின் அறிவு<br /> கிடைத்தது...<br /><br /> ஆகாயத்தை<br /> மொழிபெயர்த்தேன்<br /> மௌனத்தின் வரம்<br /> கிடைத்தது...<br /><br /> பூமியை<br /> மொழிபெயர்த்தேன்.<br /> அழியாத நம்பிக்கை<br /> கிடைத்தது...<br /><br /> ஒரு மனிதனை<br /> மொழிபெயர்த்தேன்<br /> என்னைத் தேடும்<br /> தகவல் கிடைத்தது...<br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-rVN4nV1p-Xo/Tw3EXX2wRBI/AAAAAAAAAhE/6V0Mzr0pa0Q/s1600/white+lily+flower.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://4.bp.blogspot.com/-rVN4nV1p-Xo/Tw3EXX2wRBI/AAAAAAAAAhE/6V0Mzr0pa0Q/s320/white+lily+flower.jpg" width="320" /></a></div> 00000<br /><br /><br /><div class="MsoNormal"><b><span style="font-family: RGB_0304;"><br /><o:p></o:p></span></b></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: RGB_0304;"><b><br /></b></span></div><br /> <br /> <br /> <br /><br /> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6295139333198717136-2574860948068227257?l=thanjavur-harani.blogspot.com' alt='' /></div>ஹ ர ணிhttp://www.blogger.com/profile/14084187413714388808noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-6295139333198717136.post-9981798745725217512012-01-10T19:32:00.001+05:302012-01-10T19:32:37.400+05:30பயணம்<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /> <br /> அண்ணாமலை அரசரின் கருணைத் திறத்தால் ஒவ்வொரு ஊருக்கும் சென்று அஞ்சல் வழியில் வகுப்புகள் எடுக்கும் வாய்ப்பில் அந்தந்த ஊரிலுள்ள சிறுசிறு கோயில்களைத் தரிசிப்பது கரும்புத் தின்ன கூலிபோல கிடைத்த வாய்ப்பாகும்.<br /><br /> இம்முறை தேனீ செல்லும் வாய்ப்பில் சனிக்கிழமை மாலையில் தேனியிலிருந்து அரைமணிநேரப் பேருந்து பயணத்தில் (அல்லது ஆட்டோ எனில் 100 ரூபாய்) குச்சனுர்ர் எனும் இடத்தில் ஒரு சனீஸ்வரர் கோயில் உள்ளது. இது மிகவும் பிரசித்தமான கோயிலாகும். தானே சுயம்புவாய் தோன்றிய கோயில் என்று அர்ச்சனை செய்யும் வயதான அர்ச்சகர் அதன் வரலாற்றைக் குறிப்பிட்டு சொன்னார். கிட்டத்தட்ட 10000 ஆண்டுகள் பழமையானது என்றும் சுவடிச் சான்று மூலம் 17 ஆம் நுர்ற்றாண்டைச் சேர்ந்தது என்றும் சொல்கிறார். பல முக்கிய அரசியல் தலைவர்கள் நாட்டின் தலைவர்கள் இக்கோயிலுக்கு வந்துசென்ற நிகழ்வையும் சொன்னார்.<br /><br /> பொதுவாக சனிஸ்வரர் கோயிலுக்கு செல்பவர்கள் அர்ச்சனை செய்ததும் எதனையும் எடுத்துச் செல்லக்கூடாது என்பார்கள். ஆனால் இக் கோயிலில் எல்லாவற்றையும் எடுத்துச் செல்லலாம் எந்தக் கெடுதலும் இல்லை என்றும் சொன்னார். இக்கோயிலுக்கு இஸ்லாமியர்களும் கிறித்தவர்களும் என பிற மதத்தவர்களும் வந்து வணங்கிச்செல்வதும் சிறப்பானது. இஸ்லாமியர்கள் இந்த சனீஸ்வரனை அப்துல்காதர் என்று பெயரிட்டு அழைப்பதாகவும் சொன்னார்.<br /><br /> கோயிலில் அர்ச்சனை தட்டோடு பொறி, உப்பு, மண் உருவிலான காகம், கருப்புத்துணி, அப்புறம் வழக்கமான தேங்காய் பூ பழம் போன்றவை. பொறியைப் பிரித்து மனக்குறையை நீக்கு என்று அதற்குரிய இடத்தில் கொட்டச் சொல்கிறார்கள். உப்பு பரிகாரத் தீர்வாக அதற்குரிய தொட்டியில் கொட்டச் சொல்கிறார்கள். காக்காய் உருவத்தை தலையை ஒன்பது முறை சுற்றி காக்கைபோல குடும்பம் ஒற்றுமையாக இருக்கவேண்டும் என்றும் வாக்கில் நல்ல சொல் வரவேண்டும் என்றும் வேண்டி காக்கா மண்டபத்தில் அதனைப் போட்டுவிடவேண்டும் அதன் பின்னர் அர்ச்சனை நடக்கிறது.<br /><br /> கோயிலுக்குப் பக்கத்திலேயே அழகான வாய்க்கால் ஓடுகிறது குளித்துவிட்டு வழிபடவும் அல்லது கை. கால்களைச் சுத்தம் செய்துகொண்டு வழிபடவும் என.<br /><br /> சிறிய கோயில் என்றாலும் சிறப்பாக இருக்கிறது.மும்மூர்த்திகள் வழிபட்ட தலம் என்றும் குறிப்பு உள்ளது. இக்கோயில் பற்றி கோயிலில் இருந்த குறைவான நேரத்தில் சேகரித்த செய்திகள் இன்னும் சேகரித்துக்கொண்டிருக்கிறேன்<br /><br /> ஒருமுறை போய்வரலாம்.<br /><br /> திருச்சி திண்டுக்கல் தேனி என்று பேருந்து பயணம் மேற்கொள்ளலாம்.<br /><br /> தேனியில் மேலும் பார்க்கவேண்டிய இடங்கள்.<br /><br /> 1, தேனியிலிருந்து குமுளி வழியாக 61 கி.மீட்டரில் தேக்கடி.<br /><br /> 2, தேனியிலிருந்து 30 கி.மீட்டர் தொலைவில் குச்சனுர்ர் சனீஸ்வரர்<br /> கோயில். - அருகிலேயே உள்ள குருகோயில்.<br /><br /> 3. தேனியிலிருந்து 25 கி.மீட்டரில் சின்னமனுர்ர் என்ற இடத்தில்<br /> இறங்கி அங்கிருந்து 5 கி.மீட்டர் சென்று தெற்கு காளஉறஸ்தி<br /> எனப்படும் (சின்ன திருப்பதி) தலத்தையும் சிறப்பாக வழிபடலாம்.<br /><br /> 4. குச்சனுர்ர் அருகில் சிவகாமியம்மன் கோயில் உள்ளது.<br /><br /> 5. தேனியிலிருந்து 30 கி.மீட்டர் தொலைவில் வீரபாண்டி எனும்<br /> இடத்தில் ஆற்றின் கரையில் கௌமாரியம்மன் கோயில்<br /> அமைந்துள்ளது.<br /><br /> தேனியிலிருந்து இரு வழிகள் வழியாக குச்சனுர்ர் செல்லலாம். ஒன்று சின்னமனுர்ர் சென்று அங்கிருந்து ஆட்டோவில் செல்லாம். இன்னொன்று தேனியிலிருந்து நேரடியாக குச்சனுர்ர் கோயில் அருகில் இறங்கிக்கொள்ளலாம். பேருந்து வசதி உள்ளது. குமுளி. கம்பம் வழியாக செல்லும் பேருந்துகளில் பயணிக்கலாம்.<br /><br /> இரண்டாவது பயணம்<br /><br /> தேனீ . கோயம்புத்துர்ர் சென்று அங்கிருந்து சேலம் வழியாக சின்ன சேலம் வந்து தலைவாசல் எனும் ஊரில் இறங்கி கூகையூர் எனும் ஊருக்கும் செல்லும் வழியில் பல கிராமங்கள் உள்ளன. இவற்றில் அருகருகே சில கிலோமீட்டர் தொலைவுகளில் பஞ்சபூதத் தலங்கள் உள்ளன. இவையும் குறிப்பாக வழிபாடு செய்யவேண்டிய வரலாற்றுத்தலங்கள். இவை ஒவ்வொன்றையும் பற்றி தனித்தனியாக எழுதுகிறேன். </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6295139333198717136-998179874572521751?l=thanjavur-harani.blogspot.com' alt='' /></div>ஹ ர ணிhttp://www.blogger.com/profile/14084187413714388808noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-6295139333198717136.post-22213368872671901152012-01-10T03:14:00.000+05:302012-01-10T03:14:38.672+05:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /><br /><br /> கடந்த சில தினங்களாக<br /> இடுகையில் ஏற்பட்ட<br /> பல்வேறு தொழில்நுட்பச்<br /> சிக்கல்கள் காரணமாகப்<br /> பலருக்கும் ஏற்பட்ட<br /> இன்னல்களுக்குப் பொறுப்பேற்று<br /> மன்னிக்க வேண்டுகிறேன்...<br /><br /><br /> எனக்காக இடுகையைச சரியான<br /> மொழியில் மீண்டும் பதிவிட்டுக் காட்டிய<br /> கீதா அவர்களுக்கு<br /> நான் என்றென்றும் நன்றி கடப்பாடுடையேன்..<br /> மிகுந்த நன்றிகள் கீதா...<br /><br /><br /> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6295139333198717136-2221336887267190115?l=thanjavur-harani.blogspot.com' alt='' /></div>ஹ ர ணிhttp://www.blogger.com/profile/14084187413714388808noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6295139333198717136.post-47209222495484782002012-01-09T20:57:00.000+05:302012-01-09T20:57:12.699+05:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-0k9ra8lIYOc/TwsHHbjRnGI/AAAAAAAAAg8/JEyE1-68tig/s1600/wolf_20.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" src="http://3.bp.blogspot.com/-0k9ra8lIYOc/TwsHHbjRnGI/AAAAAAAAAg8/JEyE1-68tig/s320/wolf_20.jpg" width="320" /></a></div><br />நிறைய அதிர்ச்சிகள்<br />கிடைக்கின்றன...<br />சாதிசந்தையில் ஒரு கவிஞன்<br />தன் கவிதைகளை எதையெடுத்தாலும்<br />என்று கூவி விற்கிறான்...<br />இலக்கியக்கூட்டங்களில் சாதிய நரிகளின்<br />ஊளைகள் காற்றைக் கிழிக்கின்றன...<br />விளைமாதர்களைவிடக் கேவலமாய்<br />சாதியைப் புணர்கிறார்கள்...<br />எல்லாப் போராட்டங்களிலும்<br />வென்றெடுப்போம் என்கிறார்கள்<br />பன்றிகளின் தொங்கும் வயிறுகளைப்போல<br />வயிற்றை நிரப்பியபடி கூடுவோமென்று<br />புணர்ச்சிக்களையும் நாய்களைப்போல<br />எச்சில்வழியும் நாக்குகளைப் புரட்டியபடி... <span> </span> <span> </span> <br /> <span> </span><br /> <span> </span><span> </span> <span> </span> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6295139333198717136-4720922249548478200?l=thanjavur-harani.blogspot.com' alt='' /></div>ஹ ர ணிhttp://www.blogger.com/profile/14084187413714388808noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-6295139333198717136.post-194269053727913432012-01-08T21:01:00.001+05:302012-01-10T03:10:03.592+05:30யாரிடமேனும்....<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div>யாரிடமேனும்<br />எதையேனும்<br />எப்படியேனும்<br />பேசிவிடத் துடிக்குது<br />மனசு<br />யாரும்<br />எதையேனும்<br />எப்படியேனும்<br />வெறுப்புக் காட்டும்<br />தருணத்திலும்..</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6295139333198717136-19426905372791343?l=thanjavur-harani.blogspot.com' alt='' /></div>ஹ ர ணிhttp://www.blogger.com/profile/14084187413714388808noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-6295139333198717136.post-36913014879393730522012-01-07T21:43:00.001+05:302012-01-08T21:17:56.036+05:30தொலைக்க சில பொம்மைகள்...<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-U_H-vjz9PkQ/Twm6U6JFjGI/AAAAAAAAAgs/TWuJcSPGELg/s1600/toy.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="247" src="http://1.bp.blogspot.com/-U_H-vjz9PkQ/Twm6U6JFjGI/AAAAAAAAAgs/TWuJcSPGELg/s320/toy.jpg" width="320" /></a></div><br /><div class="MsoNormal"><div style="text-align: left;"><span style="font-family: RGB_0304;">ஒரு குழந்தையின் பொம்மை </span></div><div style="text-align: left;"><span style="font-family: RGB_0304;">தொலைந்துவிட்டது</span></div><div style="text-align: left;"><span style="font-family: RGB_0304;">என்ன பொம்மையென்று</span></div><div style="text-align: left;"><span style="font-family: RGB_0304;">சொல்லத்தெரியவில்லை.</span></div><div style="text-align: left;"><span style="font-family: RGB_0304;">ஆனால் அழுகிறது தொலைந்த </span></div><div style="text-align: left;"><span style="font-family: RGB_0304;">பொம்மைதான் வேண்டுமென்று </span></div><div style="text-align: left;"><span style="font-family: RGB_0304;">பிடிவாதத்துடன் </span></div><div style="text-align: left;"><span style="font-family: RGB_0304;">தொலைந்த பொம்மையைத் தேடுவதிலும் </span></div><div style="text-align: left;"><span style="font-family: RGB_0304;">குழந்தையை சமாதனப்படுத்துவது எளிதென்று </span></div><div style="text-align: left;"><span style="font-family: RGB_0304;">ஒரு யோசனை சொல்லப்படுகிறது </span></div><div style="text-align: left;"><span style="font-family: RGB_0304;">அது சரியாகாது பிடிவாதத்திடம்</span></div><div style="text-align: left;"><span style="font-family: RGB_0304;">என்று சொன்னால் உங்களைபோல்தான்</span></div><div style="text-align: left;"><span style="font-family: RGB_0304;">பிள்ளையும் பிறந்திருக்கிறது என்கிறார்கள்.</span></div><div style="text-align: left;"><span style="font-family: RGB_0304;">எதை தொலைப்பது ? எதை தேடுவது ?</span></div><div style="text-align: left;"><span style="font-family: RGB_0304;">இந்த தொலைந்தும் தேடும் வாழ்க்கையில்</span></div><div style="text-align: left;"><span style="font-family: RGB_0304;"> </span></div><div style="text-align: left;"><span style="font-family: RGB_0304;"> </span></div><div style="text-align: left;"><br /></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6295139333198717136-3691301487939373052?l=thanjavur-harani.blogspot.com' alt='' /></div>ஹ ர ணிhttp://www.blogger.com/profile/14084187413714388808noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-6295139333198717136.post-54693633468325292952012-01-07T09:30:00.003+05:302012-01-08T21:40:22.844+05:30நிர்பந்தம்<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-nrN4kU7qaCY/Twm_0MXWipI/AAAAAAAAAg0/E8RvsTnYTto/s1600/sad_man.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/-nrN4kU7qaCY/Twm_0MXWipI/AAAAAAAAAg0/E8RvsTnYTto/s1600/sad_man.jpg" /></a></div><div style="text-align: left;">இம்சையாகவே இருக்கிறது </div><div style="text-align: left;">இயலாமையிலும் சங்கடத்த