குறுங்கதை… 4

                            கடமையாளன் 

                                                            ஹரணி 

                 இனி டாக்டர்கள் முடியாது என்று சொல்லிவிட்டார்கள். இது முதல் அட்டாக் என்றாலும் கடுமையான அட்டாக். சங்கரன் பிழைப்பது மிகச் சிரமம் என்று சொல்லிவிட்டார்கள். இன்னும் நினைவு திரும்பாமல் கிடக்கிறார்.

                 அருகில் மனைவியும் மகனும் மட்டுமே மாறி இருக்கிறார்கள். வேறு சொந்தங்கள் யாரையும் வரவேண்டாம் என்று சொல்லிவிட்டார்கள்.

                   ஏம்மா என்று கேட்டான் மகன்.

                   வேண்டாம்.. இது தொற்றுக் காலமாக இருக்கிறது. அதுவும் நாம இருக்கிறது மருத்துவமனையில். யாரும் வந்து பார்த்து ஏதாவது ஆயிடிச்சின்னா அவங்களுக்கும் துன்பம் நமக்கும் துன்பம். உங்களாலதான் வந்துடுச்சின்னு சட்டுன்னு சொல்லிடுவாங்கள். காலம் முழுக்கச் சொல்லுவாங்க வேண்டாம் நம்மோட நோய்க்கு நாமளே வழி பாத்துக்கலாம்.

                   அதற்கு மேல் மகன் பேசவில்லை.

                   சங்கரன் குடும்பம் அப்படித்தான். யாருக்கும் துன்பம் கொடுக்காத குடும்பம். முடிந்தவரை சங்கரனே எல்லாவற்றையும் பார்ப்பார். அலுவலகத்திலும் அப்படித்தான் இழுத்துப்போட்டு செய்வார்.

                   நல்லா காக்காப் புடிக்கிற ஆளு சங்கரன்.

                   காரியக்காரன் நல்ல பேரு எடுக்கறானாம்.

                  முன்னாடி பிரமோசன் கொடுத்துடுவாங்களாம்.

                   இது எல்லாம் ஒரு பொழப்பு.

                   அவவன் வேலய பாத்துட்டுப் போவ வேண்டியது தானே? இவனுங்க மாதிரி ஆளுங்களால அடுத்தவங்களுக்குத்தான் தொந்திரவு..சே..

                   வாயுள்ளவர்கள் எல்லாம் பேசிக் களித்தார்கள்.

                 பக்கத்துச்சீட்டு சாமி நாராயணன் கேட்டார். சங்கரா அவா என்னப் பேசறாங்கன்னு கேட்டியோல்லியோ.. என்றார்.

                 கேட்டுக்கிட்டுதான் இருக்கேன் சாமி.

                  உனக்கெல்லாம் கோவமே வராதாடா அம்பி..

                  சாமி.. கோபப்படறதுக்கு இதுல என்ன இருக்கு. எங்கப்பாவுக்கு இதே பேருதான். வலிய வலியப் போய் வேலை செய்வார். சொல்லுவாரு.. சங்கரா.. நமக்கு ஒரு வாழ்க்கை அமைஞ்சிருக்கு. அத நடத்தறதுக்கு ஒரு வேல அமைஞ்சிருக்கும். வாழ்க்கையை எப்படி ரசித்து வாழறமோ அதுமாதிரி அதுக்குக் காரணமான வேலயயும் ரசித்து செய்யணும். நமக்குப் புடிச்சமான சாப்பாட்டை யார் சொன்னாலும் கேப்பமா? எப்படி அனுபவிச்சிச் சாப்பிடமாட்டோம். அதுமாதிரிதான்.. ஒவ்வொரு நாளும் வேலயப் பெண்டிங் வைக்காம முடிச்சிட்டு வீட்டுக்குக் கிளம்பி வா எத்தனை நிம்மதியா தூக்கம் வரும். நாம ஒரு பைல் எழுதறோம்னா அதுல எத்தனை பேரு வாழ்க்கை இருக்கு.. அதப் பாதிச்சிடக்கூடாது சங்கரா.. மனுசங்களுக்காக எதையும் செய்யக்கூடாது நம்ப மனசாட்சிக்காகச் செய்யணும். அவரோட புள்ள சாமி நான்.. சொல்லிட்டுப் போகட்டும்.

      சங்கரனைப் பெருமையாகப் பார்த்தார் சாமி நாராயணன்.

              இப்போது எல்லாம் மறந்து அல்லது நினைத்துக்கொண்டு படுத்துக் கிடக்கிறாரா என்று தெரியவில்லை. தூங்குவதுபோலத்தான் இருந்தார்.

                 அன்று வெள்ளிக்கிழமை. அதிகாலை 3 மணிக்கு சங்கரன் உயிர் போய்விட்டது.

                 வீட்டிற்கு எடுத்து வந்தார்கள்.

                 சங்கரனின் மகன் உறவுகளுக்கு எல்லாம் தகவல் தெரிவிக்க ஆரம்பித்தான். அந்தத் தகவல் இதுதான்.

                அன்புள்ள…

                         என் தந்தையார் மு.சங்கரன் அவர்கள் இறந்து போய்விட்டார்கள். இன்று காரியங்கள் நடக்கவுள்ளன. அன்புகூர்ந்து யாரும் வரவேண்டாம். இது கொரோனாக் காலம். என் அப்பா உயிருடன் இருக்கும்போது யாரோ இறந்த மரணம் குறித்துப் பேசும்போது சொன்னவை இது. அவரவர்கள் வீட்டிலேயே இருங்கள். தொற்றுப் பரவ என் அப்பா மரணம் காரணமாக இருக்கக்கூடாது. கடைசிவரை யாருக்கும் தொந்தரவு தராமல் அப்பா இறந்தார் என்றுதான் நாங்கள் சொல்ல விரும்புகிறோம். என் அப்பாவின் மீதான் உங்கள் அன்பை நீங்கள் விடும் கண்ணீர்த்துளிகளில் தெரிவியுங்கள். கைப்பேசியில் ஆறுதலைக் கூறுங்கள். அக்கம் பக்கம் இருக்கும் ஒருசிலரைக் கொண்டு அப்பாவின் காரியங்களை முடிக்கிறோம்.  நன்றி வணக்கம். இப்படிக்கு மு.சங்கரனின் மகன்.

            கைப்பேசியில் தட்டச்சிட்டு அம்மாவிடம் காண்பித்தான். அவள் பெருமிதமாக மகனைப் பார்த்தபடி அனுப்பு என்று கண்களால் சம்மதம் சொன்னாள். சங்கரனின் மகன் அனுப்ப ஆரம்பித்தான்.

                                 00000                  

            

என்னமோ நடக்குது.. குறுந்தொடர் 8

குறுந்தொடர்  

              என்னமோ நடக்குது…

                                    அத்தியாயம் 8

 000

            துப்பாக்கியால் சுடும் சப்தம் கேட்டவுடனேயே திறந்த கேட்டைக் கூட மூடாமல் அப்படியே திரும்பி ஓடினார் ராகவன். சற்று தூரம் தாண்டி ஓட்டத்தை நிறுத்திக்கொண்டு நடக்க ஆரம்பித்தார். நெஞ்சம் முழுக்கப் படபடப்பு குதிரையாய் ஓடியது. மாட்டிக்கொண்டு விட்டோம் என்பதுவே அவரை நிலைகுலைய வைத்தது. மிச்சமிருக்கும் வாழ்க்கை முழுக்க சிறையில் என்ற நினைவு வந்து அவரைத் தேளாய் கொட்டியது. மனைவி, மகன், உறவுகள் எல்லாம் தன்னைக் கேவலமாக எண்ணி ஒதுக்கும்.  யாருமற்ற அனாதையாய் காலம்போன கடைசியில் சாகப்போகிறோம் அதுவும் குற்றவாளியாய் சிறையில். அவர் தப்பான உறவுக்கு ஆசைப்பட்டதுதான் செய்த குற்றமே தவிர. காயத்ரியைக் கொன்றது அவருக்குத் தெரியாது. அதுவும் விளையாட்டாய் தட்டப்போக உயிர்போகும் என்று நினைக்கவேயில்லை. காயத்ரியின் குடும்பம் தன்னை என்ன நினைக்கும்? காயத்ரியைக் கொன்றவர்கள் மிரட்டுகிறார்கள். அவர்கள் உண்மையைச் சொல்லிவிட்டால் தண்டனை நிச்சயமாகிவிடும். நடக்க முடியவில்லை. மெயின் ரோட்டிற்கு வந்தபோது தலைசுற்றியது. ஏற்கெனவே பிரசர் இருக்கு. கண்கள் லேசாய் இருண்டன. பக்கத்தில் பார்த்தார் ஒரு டீக்கடை தெரிந்தது. வேகமாய் நடந்து அப்படியே டீக்கடையில் போடப்பட்டிருந்த ஸ்டூல் ஒன்றில் அமர்ந்து பையில் இருந்த பிரசர் மாத்திரையை அவச7ரமாக எடுத்து டீக்கடைக்காரனிடம்.. தம்பி சீக்கிரம் தண்ணி கொடு என்று வாங்கி மாத்திரையை விழுங்கினார். கண்களைச் சுற்றிச்சூழ்ந்த மேகங்கள் விலகின. ஆனால் படபடப்பு நீங்கவில்லை.

             என்ன சார் ? உடம்பு சரியில்லியா டீ போடவா

             கொடுப்பா.. சர்க்கரை வேண்டாம்.

             டீயைக் குடித்தார். சற்று அமைதியாக இருந்தது. டீக்குக் காசைக் கொடுத்துவிட்டு நடந்தார். நாளை அவள் கொலைசெய்யப்பட்ட சம்பவம் செய்தித்தாளில் வரும்போது தன்வீடு என்னவாகும்?

            முதன்முதலாக தன் இலட்சியமாகக் கட்டிய வீடு அவருக்கு அந்நியமாகிப்போனதோடு அதுவே சிறைச்சாலையாக உணர ஆரம்பித்தார். உப்புத் தின்றவர் தண்ணீர் குடிக்கவேண்டும். ஆனால் ராகவன் உப்புக்கடலை அல்லவா குடித்திருக்கிறார்.

            ஆம் தவறான காம உறவு உப்புக்கடல்தான்.

000

            அந்தப் பங்களாவில் துப்பாக்கி வெடிப்பதற்குச் சற்றுமுன் நிகழ்ந்த உரையாடல்கள்.

             எவ்வளவு கஷ்டப்பட்டேன் தெரியுமா? அதுக்காகத்தான் நாள் முழுக்க நேரங்காலம் பார்க்காமல் உழைச்சேன். இன்னிக்கு கோடிக்கணக்கில் செல்வம் இருக்கும். ஆனா வாழ்க்கை இல்ல. அன்னிக்கு வறுமையால என் வாழ்க்கை தள்ளாடுனிச்சி. இன்னிக்கு உன்னால தூர்ந்துபோவப்போவுது..  நம்பிக்கைதானடி வாழ்க்கை. ஆம்பள வீட்டவிட்டு வெளியே போறான்னா வீட்டுலே உள்ள பொம்பள நமக்காக இருக்கா.. அவளோட துக்கம் மகிழ்ச்சி எல்லாமும் நம்மோடதான்.. அவ பாத்துக்குவா.. புள்ளங்களப் பாத்துக்குவா குடும்பத்த பாத்துக்குவான்னு நம்பித்தானே போறோம்.. நாள் முழுக்க உழைச்சி ராத்திரி வந்து பொம்பள முகத்துல முழிக்கும்போது எத்தனை நிம்மதியா இருக்கு.. நாள் முழுக்க உழைக்கறதுக்கு அர்த்தம் இருக்கும். கேவலம் உடம்புக்காக இப்படியொரு காரியத்த பண்ணிட்டியே அடங்காத எதுவும் நிலைக்காது. அழிஞ்சிடும். அது மத்தவங்களயும் அழிச்சிடும்.. நான் என்னடி குறை வச்சேன்?  நமக்குப் பிறந்த புள்ளங்கள நினைக்கலியே… என்ன குறைச்சல் உனக்கு? பணம், பங்களா.. எல்லாம் சம்பாதிச்சு வச்சிருக்கேன்.. இன்னும் நாலு தலைமுறைக்குக் குறையாக சேத்திருக்கேன்.. நான் செத்துப்போயிட்டாக்கூட நீ கையேந்தாம மகராணி மாதிரி இருக்கலாமே.. அப்படியொரு ஆசை உனக்கு இருக்குன்னா நான் செத்தப்பிறவு எப்படியோ போயிருக்கலாம்.. நான் உயிரோட இருக்கும்போதே.. அந்தக் காயத்ரி சொன்னப்பா செத்துப்போயிட்டேண்டி.. உனக்கு தண்டனை கெடச்சாகணும்.. விடமாட்டேன் உனக்குத் தண்டனை கொடுக்கமா விடமாட்டேன்…

          ஓடிப்போய் அவன் கால்களில் விழுந்து கதறினாள்.. மன்னிச்சிடுங்க.. மன்னிச்சிடுங்க.. என்று கெஞ்சினாள்.

            அவன் கேட்கவில்லை.

           உன்ன மன்னிக்க முடியாது.. நல்லா கேட்டுக்க உனக்குத் தண்டனை கொடுத்துடடுத்தான் போவேன்..  ஆனா உன்ன துப்பாக்கியால சுடமாட்டேன் உன்ன கொல்லமாட்டேன்.. உன்ன தவிர யாரையும் நான் பாக்கலே பொண்டாட்டியா.. அப்படி உன்னை நேசிச்சேன்.. அதுல மண்ண அள்ளிப்போட்டுட்டே.. இனி உன்னோட நான் வாழமாட்டேன்.. உன்னக் கொல்லமாட்டேன்.. நான் சாகப்போறேன்.. காலம் முழுக்க ஒரு நல்லவன சாகடிச்சிட்டோம்னு உனக்கு நினப்பு வரும.. இன்னொருத்தன் நினைப்புல இருக்கிறவளுக்கு எப்படி வரும்னு நினைக்கலாம்.. நாளக்கி நான் செத்தபிறகு பிள்ளைகள் வருவாங்க.. உன்னைக் கேள்வி கேப்பாங்க.. பதில் சொல்லும்போது நினைப்பு வரும்.. அதான் உனக்குத் தண்டனை… அடிப்பாவி உன்னோட எப்படிஎல்லாம் வாழணும்னு புள்ளங்களுக்கு எப்படி எல்லாம் வாழ்க்கை அமைச்சுக் கொடுக்கணும்னு நினைச்சேன்.. அத்தனையையும் நெருப்பு வச்சி கொளுத்திட்டியேடி.. நான் என்னடி தப்பு பண்ணேன்.. என்று அழுதபடி அறைக்குள் ஓடித் தாழிட்டுக்கொண்டான்.

                சற்று நேரத்தில் துப்பாக்கி வெடித்தது.

                அய்யோ.. அய்யோ.. இப்படி பண்ணிட்டேனே… என்று தாழிட்ட கதவிற்கு முன் அமர்ந்து கதறினாள். அப்படியே தெருவுக்கு ஓடி தெருவில் கத்தினாள்.

                 சற்று நேரத்தில் தெரு கூடிவிட்டது.

                 யாரோ போலிசுக்குப் போன் செய்தார்கள்.

                 போலிஸ் வந்து கதவை உடைத்தார்கள். வாய்க்குள் வைத்து சுட்டுக்கொண்டு முகம் சிதைந்து இறந்துபோயிருந்தான். எல்லா காரியங்களும் நடந்து உடல் போஸ்ட் மார்ட்டம் போனது. அவளை விசாரணை செய்தார்கள். அவன் சுட்டுக்கொண்ட அறையில் ஒரு கடிதம் கிடைத்தது.

                  என் வாழ்க்கையில் நடக்கக்கூடாத தவறு நேர்ந்துவிட்டது. அதற்கு நானே பொறுப்பு. இதனை அறிந்துகொண்ட என் அலுவலகத்தில் வேலை பார்க்கும் காயத்ரியை நான்தான் ஆள் ஏற்பாடு செய்து கொன்றேன். என் குடும்பக் கௌரவம் மானம் போய்விடக்கூடாதே என்று. என் மனைவியைப் பிரிவதில் வேதனை அடைகிறேன். இப்படிக்கு என்று எழுதிக் கையொப்பமிட்டிருந்தான்.

             மனைவிமேல் கொண்ட அன்பினால் அவளைக் கொலைக் குற்றத்திலிருந்தும் அவன் காப்பாற்றியிருந்தான்.

                 மறுநாள் செய்தித்தாளில் செய்தி நிறைய படங்களுடன் வெளிவந்திருந்தது. பிரபல தொழிலதிபர் தன்னைத் தானே சுட்டுக்கொண்டு தற்கொலை. காயத்ரி எனும் இளம்பெண்ணை கொன்ற வழக்கில் திருப்பம். மனைவி கதறல். போலிஸ் விசாரணை நடைபெறுகிறது.

                0000

            ராகவன் தலை குனிந்து அமர்ந்திருந்தவர் நிமிர்ந்தார். என்ன இது? அவளின் கணவன் பழியைத் தன்மீது போட்டுக்கொண்டு போயிருக்கிறான். அப்போ அவள் நிரபராதி. கடவுளே தன்னையும் பாதிக்காது. நிம்மதியடைந்தார்.

             பார்த்தியா.. இதுதான் நாளைக்கு உனக்கும் கதி.. என்று கோபி கத்தினான்.

               ஒழுங்கா வேலய பாத்துக்கிட்டுப் போடா…

               இவர் அவள் வீட்டுக்குப் போனதைப் பார்த்த சாட்சி இல்லை. அவளுக்கும் இவருக்குமான உறவுகுறித்து நிருபிப்பார் யாருமில்லை. கடவுள் மட்டுமே சாட்சி.

              அவளை விசாரணை முடித்து அனுப்பிவிட்டார்கள். சற்றே நிம்மதி அடைந்தாலும் பிள்ளைகளுக்கு செய்தி அனுப்ப அவர்கள் உடன் விமானத்தில் வந்து சேர்ந்தார்கள். வயதுக்கு வந்த மகன் மற்றும் மகள். எல்லாக் காரியங்களையும் முடித்தார்கள். உடன் எங்களுக்கு வேலையிருக்கிறது என்று மறுபடியும் விமானத்தில் பறந்துபோனார்கள்.

             அவரின் விதி முடிந்துவிட்டது. நாங்கள் வாழவேண்டுமே என்கிற அயல் நாட்டின் தத்துவார்த்தங்களுடன்  பின்னிப் பிணைந்தவர்கள்.

              இப்போது இவள் தனிமரமாக நின்றாள். கிட்டத்தட்ட எல்லாம் இருந்தும் அநாதைதான்.

              யாரோ செய்த வினைக்கு யாரோ பலி ஆகிவிட்டார்கள்.

              கடவுள் ஏன் இப்படி செய்கிறார்?

              உண்மையாய் மனைவியை நேசிப்பவன் வாழக்கூடாதா இவ்வுலகில்?

               கணவனுக்குத் துரோகம் செய்பவர்கள் உள்ளம்தான் முக்கியம் காமம் அல்ல என்று ஏன் உணர மறுக்கிறார்கள்?

            விதி எனும் கயிற்றில் வித்தியாச நிறங்கொண்ட மனிதர்களை ஏன் கடவுள் ஒன்றாகக் கோர்த்து மாலையாக்கி விளையாடுகிறார்? அதை ஏன் நல்லவர்கள் மேல் சூடிப்பார்க்கிறார்?

கடவுள் அப்படிப்பட்டவரா? நல்ல மனிதர்களுக்குத் தீங்கிழைப்பவரா கடவுள்? 

                                                     

                                                          (இன்னும் நடக்கும்)

              

        

                                மாண்புடை மாதரசி பெருங்கோப்பெண்டு

                    (இலக்கிய நாடகம்)

முன் குறிப்பு

           ஒல்லையூர் வென்று மீட்டுத்  தந்த பூதப்பாண்டியன் எனும் அரசனின் மனைவி பெருங்கோப்பெண்டு. போரில் அரசன் இறந்தபின்பு பெருங்கோப்பெண்டும் உயிர்துறக்கிறாள். இதுதான் நாடகத்தின் மையச் சுருக்கம். இலக்கியச் சுவைக்காக சில கற்பனை பாத்திரங்களும் காட்சிகளும் இதில் சேர்க்கப்பட்டுள்ளன. புறநானூற்றில் உள்ள முக்கியப் பாடல்களுள் இப் பாடலும் ஒன்று.

                        காட்சி ஒன்று

            இடம் – பேராலவாயர் எனும் புலவனின் இல்லம்.

            மாந்தர்கள் – பேராலவாயர், அவரின் மனைவி மற்றும் சிலர்

    பேராலவாயர் தன் இல்லத்தின் முன்றிலில் போடப்பட்டுள்ள அழகான வடிவமைக்கப்பட்ட உயரமான ஆசனத்தில் அமர்ந்திருக்கிறார். வலது காலைக் குத்துக்காலிட்டும் இடது காலைத் தொங்கவிட்டும் குத்துக்காலிட்ட காலின் முழங்கால் பகுதியில் வலது கையை முட்டுக்கொடுத்து நெற்றியை நாகம் படமெடுத்ததுபோல ஐந்துவிரல்களையும் மடக்கி அதன் மேல் வைத்துப் பெருங்கவலை தோய்ந்த முகத்துடன் தலை குனிந்தமர்ந்திருக்கிறார்.

           அப்போது அவரின் இல்லாள் வருகிறாள். கையில் வெள்ளிக் குவளையில் பால் எடுத்து வருகிறார் . பேராலவாயர் அருந்துவதற்காக. அவளுக்கு முன்னால் அந்தப் பாலின் மணம் கமழ்ந்து மிதந்து பேராலவாயர் நாசிகளில் படர்ந்து படபடக்கிறது. நிமிர்கிறார்.

இல்லாள் – மதுரை பேராலவாயர் என்றால் மாநகரே கைகூப்பி 

             வணங்கும் புலவர் பெருமான. வானம் விழுந்துவிடுமோ 

              வையகம் தாழ்ந்து அழியுமோ என்பதுபோல 

             இத்தனை விசனத்தை வரைவதேன் ஐயா..

பேராலவாயர் -   என்னருமை  இல்லக் கிழத்தியே.. விசனம்தான்.. 

          கூடவே பெருங்கவலையும் பூத்துக் கிடக்கிறேன். பாகனுக்குக் 

          கட்டுப்படாத வேழம் போல மனம் அலைகிறது.. 

          அடக்க முடியாமல்  தவிக்கிறேன்..

இல்லான் -    நீங்கள் இத்தனை துயர்பூத்த முகத்தைக் கொண்டிருப்பது

               என்னைக் கலக்கமுற வைக்கிறது. இந்தாருங்கள் இந்தப்

               பாலை அருந்துங்கள்.. படபடக்கும் மனத்தைச் சற்றே

               ஆறுதல் படுத்துங்கள்..

பேராலவாயர் – வேண்டாம். பாலின் சுவை அறிந்து அருந்து நிலையை

               நான் மறந்திருக்கிறேன். மனம் எதனையும் அருந்தவோ

               அணியவோ மறுக்கிறது. பெருங்கவலை என்னைக்

               கொன்றுவிடுமோ என்றும் அஞ்சுகிறேன்..

இல்லாள் – (பதட்டமுடன் பால் குவளையை அருகில் தரையில் 

        வைத்து)  என்ன இது அமங்கலச் சொல்லை அஞ்சாமல் 

         கொட்டுகிறீர் சற்றே இதழ்களை மூடுங்கள்.. சொல்லுங்கள்.. 

         ஏன் இப்படி ஒருநாளுமில்லாத திருநாளாய் அவலச்சொற்கள் 

          உங்கள் உள்ளம் உடைந்து அணிவகுகின்றன..

பேராலவாயர் – (இல்லாளை ஒருமுறைக் கூர்ந்து பார்க்கிறார்)

               என் ஐயன்.. தலைவன்.. பாண்டிய நாட்டின் இறைவன்..

               பூதப்பாண்டியன் மறைந்துபோனான்.. அந்த வேதனையே

            நாடெங்கும் ஒவ்வொரு உயிரின் உள்ளும் அணைக்கமுடியா

               அனலாய்ப் பற்றி எரிந்துகொண்டிருக்கிறது. அது இன்னும்

            அணைய வில்லை.. அதற்குள் மாதரசி.. பெருங்கோப்பெண்டு

               உயிர்துறக்க உறுதிபூண்டுவிட்டாள்.. அய்யோ நான் என்

               செய்வேன்.. அரசியே அன்னையே என்று விளித்தால்

               அமுதுண்டீரா என்று அன்பொழுகப் கேட்பார்.. அவரின்

               முடிவு என்னைக் கொல்லாமல் கொன்று சிதைக்க

              முயல்கிறது.. அந்த விசனம்தான்..

        அப்போது வீதியில் பெரிய களிறுகள் உலர் விறகுகளைச் சுமந்து போகின்றன.. அந்தக் காட்சியைக் கண்டதும் பேராலவாயர் வாய்விட்டுக் கதறுகிறார்.. கண்ணீர் கண்களை நிறைத்துத் தளும்பி கன்னங்களில் நதியாகிறது.

         

       பேராலவாயர் – அய்யோ.. இதோ மதக் களிறுகள் உலர்

                     விறகெடுத்துப் போகின்றனவே.. உறுதியாகிவிட்டதே..

                      ‘அன்னையே இனி உங்களை என்று காண்பேன்..?

       இல்லாள் சற்றே ஓடிப்போய் பார்க்கிறாள். அரசியார் பெருங்கோப்பெண்டு தீப்பாய்வதற்கான மூட்டப்படுவதற்கான எரிவிறகுகள் அவை. யானைகள்தாம் எடுத்துச்செல்லும். இல்லாள் மனம் குலைவுடன் விரைந்து திரும்பி வருகையில் பேராலவாயர் கண்ணீர் பெருகும் கண்களுடன் பாடத் தொடங்குகிறார்.

         யானை தந்த முளிமர விறகின்

         கானவர் பொத்திய ஞெலிதீ விளக்கத்து

         மடமான் பெருநிரை வைகுதுயிர் எடுப்பி

         மந்தி சீக்கும் அணங்குடை முன்றிலில்

         பேரஞர்க் கண்ணள் பெருங்காடு நோக்கித்

         தெருமரும் அம்ம தானேதன் கொழுநன்

         முழவுகண் துயிலாக் கடியுடை வியனகர்ச்

         சிறுநனி தமியள் ஆயினும்

         இன்னுயிர் நடுங்குந்தன் இளமைபுறங் கொடுத்தே

பாடலில் நடுக்கம் தெரிகிறது. சொற்கள் ஒவ்வொன்றும் துயரக் கங்குகளைச் சிந்துகிறது. இல்லாள் பாடும் பேராலவாயரைக் கண்டு அவளும் கண்ணீர் விடுகிறாள். பக்கத்தில் உள்ள பால்குவளையில் ஆடை படிந்து அதில் சிறுபூச்சிகள் விழுந்து துடித்துக்கொண்டிருக்கின்றன.

                                    000000                 ( துயர் பரவும்)

குறுங்கதை 2

குறுங்கதை  2.

                       மாஸ்க்… முகவுறை…

           நாளுக்கு நாள் தொற்று அதிகரித்துக்கொண்டுதான் இருக்கிறது என்றாலும் அதற்கிணையாகவும் அதனைத் தாண்டியும் குணமாகித் திரும்புகிறவர்கள்எண்ணிக்கையும் இருக்கிறது என்பதுதான் ஆறுதல்.

           இந்த தொற்றுக் காலத்தில் திருவள்ளுவர் நகர் கவுன்சிலர் நாகராஜன் தன்னால் முடிந்ததை செய்துகொண்டேயிருக்கிறார்.

             கூடுதலாகத் தன் பெண்ணுக்குச் சேமித்து வைத்திருந்த கல்யாணப் பணத்தை எடுத்தும் செலவிட்டுள்ளார். அதற்கு எல்லோரும் பாராட்டும் தெரிவித்திருந்தார்கள்.

             எதிர்ப்பு இல்லையென்றாலும் அவரின் மனைவி சற்றே வருததமடைந்திருந்தாள்.

             ஏதாச்சும் வரன் வந்துட்டா என்ன பண்ணுவீங்க? என்றாள்.

             கவலைப்படாத நல்லபடியா முடிச்சிடலாம். ஒரு பிரச்சினையும் இல்ல.

             இல்லங்க வச்சிருந்த பணத்தை கொரோனாவுக்காகச் செலவழிச்சிட்டிங்க.. அதான் கேட்டேன்.

             ஓரளவுக்கு மகளுக்கு வேண்டிய நகைகள் இருக்கு. சீர்வரிசை, மண்டபம், சாப்பாடு இதுமாதிரி செலவுகளுக்குத்தான் பணம் வேணும். இதுல மண்டபச் செலவு இல்ல. செய்யக்கூடாதுன்னு அரசு உத்திரவு. சாப்பாட்டுச் செலவும் ரொம்பக் குறைஞ்சிடும். அதிகக் கூட்டம் போடக்-கூடாது. சீர் வரிசை மட்டுந்தான்.. பார்த்துக்கலாம்.. எங்காச்சும் கடன் வாங்கிக்கலாம். அல்லது தவணை முறையிலே சீர்வரிசை சாமானுங்கள் வாங்கி நல்லபடியா முடிச்சிடலாம்..

               அவரின் மனைவி சமாதானம் ஆனமாதிரி தெரியவில்லை.

               மாலையில் உட்காரந்து பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள் கட்சிக் காரர்களுடன்..

                அண்ணே.. நீங்க பாப்பா கல்யாணத்துக்காக வச்சிருந்த பணத்த செலவுபண்ணது ரொம்ப பெரிய புண்ணியம்,ணே என்று ஆரம்பித்துப் பாராட்டி மகிழ்ந்தார்கள்.

                 நாகராஜன் சொன்னார்..

              கூட்டுறவு வங்கி வாசல்ல பாரு.. அத்தனைக் கூட்டம் இருக்கும். கொத்தனார், சித்தாள், பெயிண்டர்னு தினமும் கூட்டம் இருக்கு. யாராச்சும் கூப்பிடமாட்டாங்களான்னு.. இந்த தொற்றுக் காலத்துல வீடு, கடையும் கட்டறவங்க ரொம்பக் குறஞ்சிடுச்சி.. தினமும் வேலை கொடுத்தாதான் அவங்களுக்குச் சாப்பாடு.. என்னால அத்தனை பேருக்கும் வேல கொடுக்கமுடியாது…ஆனா சாப்பாடு போடுற அளவுக்கு ஆண்டவன் சக்திய கொடுத்திருக்கான்.. செய்யறேன். என்னோட மனசு புரிஞ்சுக்கிட்ட யாராச்சும் என் பொண்ணுக்கு மாப்பிள்ளையா வருவாங்க.. எல்லாம் என் கையிலயா இருக்கு.. அவன் பார்த்துக்குவான் என்று வானத்தைப் பார்த்துச் சொன்னார்.

               மரம் வச்சவன் தண்ணி விடாமலா போய்விடுவான் என்று ஒருவர் சொன்னார்.

               தண்ணி விடவேண்டாம் தண்ணி வச்ச இடத்தக்கூடவா காட்டாமப் போயிடுவான் என்றார் நாகராஜன். சொல்லிவிட்டு மறுபடியும் சொன்னார்..

             இன்னிக்கு ஒரு வேல செய்யலாம்.. எனக்குப் போட்ட சால்வைங்க நிறைய இருக்கு.. அதுல காட்டன் சால்வைங்களா எடுத்து நம்ப முருகன் டைலர்கிட்ட கொடுத்து எல்லாத்தையும் மாஸ்க் தைக்கச் சொல்லுங்க.. ஒவ்வொரு குடும்பத்துக்கும் கொடுத்துடலாம்.. அடுத்த நம்மோட கொரோனா பணி இதுதான் என்றபடி எழுந்து உள்ளே போனார் கவுன்சிலர் நாகராஜன்.

                         0000

    

குறுங்கதைகள் தொடர்... ஹரணி

கொரோனாக் காலம்…..

          தொடர்க்  குறுங்கதைகள்….  ஹரணி

000

கதை 1

                        அம்மா வயது 83

             அம்மாவிற்கு இப்போது 83 வயது நடக்கிறது. எந்த நோய்க் கோளாறுமில்லை அவளுக்கு. அப்பா பற்றிய நினைவுதான். இன்னமும் கண் பார்வை நன்றாகத் தெரிகிறது. கொல்லையைக் கூட்டிப் பெருக்குகிறாள். மரத்தில் நார்த்தங்காயும் எலுமிச்சைப் பழமும் பறித்து வைக்கிறாள். அக்கா வீட்டிற்கு என் வீட்டிற்கு என்று பிரித்து ஊறுகாய் போட்டு வைக்கிறாள்.

           அம்மா போட்ட ஊறுகாய் என்று நினைத்தாலே வாயில் எச்சில் ஊறுகிறது.

             தானாக சமைக்கிறாள். அடிக்கடி அவள் வைக்கும் குழம்புகள் வாழைக்காய் மொச்சைக்காய் நெத்திலி கருவாடு தேங்காய் துண்டுகள்  போட்டு வைக்கும் கருவாட்டுக்குழம்பு.

             கத்தரிக்காய் அப்படியே நான்காகப் பிளந்து ஒட்டு மாங்காய் துண்டுகள் போட்டு வைக்கும் பருப்புக்குழம்பு. தொட்டுக்கொள்ளப் புடலங்காய்ப் பொரியல் அல்லது முருங்கைக் கீரைப் பொரியல்.. இதுதான்.

              சாப்பிட வா என்பாள். வரவில்லை என்றாள் அதை சுடச்சுடத் தூக்கிக்கொண்டு வருவாள்.

              ஐந்து குழந்தைகளைப் பெற்று எல்லாருக்குமான வாழ்க்கையையும் அமைத்துக்கொடுத்து இப்போது வாழும் பூர்வீக வீட்டில் அவளும் தனிமையும்தான். அந்த வீடு அவளின் ராஜ்ஜியம். அதில் அவள்தான் இன்றைக்கும் ராணி. அப்பாவின் பென்ஷன்தான் ராஜ்ஜிய நிருவாகத்திற்கு.

              கொரோனா அதிகம் வயதானவர்களைப் பாதிக்கும் கவனமாகப் பார்த்துக்கொள்ளுங்கள் என்று சொன்னதால் அவளுக்கு நிறைய சோப்புகள், சானிடைசர்கள், கையுறைகள் போன்றவை வாங்கித் தந்து எப்படி எப்படிப் பயன்படுத்தவேண்டுமென்று நானும் அக்காவும் அக்காவின் பிள்ளைகளும் தினமும சொல்லிக்கொடுத்து வந்தோம்.

             ஆனால் ஒன்றைக்கூடப் பயன்படுத்தவில்லை.

             எல்லாவற்றையும் ஒருநாள் ஒரு பையில் போட்டு வந்து என் மனைவியிடம் தந்தாள்.

               இங்கதான் இருக்கே?

               இருந்தா என்ன? இத்தன வயசு வரைக்கும் ஆண்டவன் கொடுத்ததே போதும்.. ஒரு நோய் நொடி இல்ல.. இனிமேலும் வராது. அந்தக் காலத்திலேர்ந்து ரெண்டு வேளை குளிப்பேன். எந்த வேலை செஞ்சாலும் உடனே கை, கால் சோப்பு போட்டுக் கழுவிட்டுதான் துடைப்பேன். பசிக்குதோ பசிக்கலையோ நேரத்துக்கு ரெண்டுவாய் சாப்பிட்டுடுவேன்.. உங்க மாமா என்னைவிட குறச்ச வயசுலேயே போய்ட்டாங்க.. எல்லாமும் அவங்க சொல்லிக்கொடுத்ததுதான்.. அவங்க வயசத் தாண்டி நான் வாழறது கூடுதல்தான்.. என்னா மகமாயிகிட்ட வேண்டறேன்.. அப்படியே படுத்தமான்னு போயிடணும்.. யாருக்கும் தூக்குனேன் கழுவினேன்.. சுத்தம் பண்ணேன்னு சொல்லக்கூடாது.. எனக்கு எதுவும் வராது. சுத்தமா இருக்கறேன்.. சுத்தமாத்தான் சாவேன்..என்றபடி படியிறங்கி வேகமாய் நடந்தாள்.

             

             (நாளை இன்னொரு கதையில் சந்திக்கலாம்)

         

என்னமோ நடக்குது…. குறுந்தொடர்…

               அத்தியாயம் 7

       விடியற்காலை 3 மணிக்கு ஏனோ விழிப்பு வந்துவிட்டது. கோபிக்கு. கொல்லைப்புறம் சத்தம் கேட்டது. குரல்களில் கோபமும் ஆதங்கமும் தெரிந்தன. மெல்ல நடந்துபோய் கொல்லைப்புறம் எட்டிப் பார்த்தான். ராகவன் கோபியின் அப்பாவும் அம்மாவும் சண்டை போட்டுக்கொண்டிருந்தார்கள்.

             கல்யாண வயசுல பையன் இருக்கான். அவனுக்கொரு வாழ்க்கை அமைச்சுக் கொடுக்கணும். அதுலயும் இப்போ மண் விழுந்துடீச்சி.. முதமுதலப் பாக்கப்போகையிலே கெட்ட சகுனமாயிடிச்சு. யாராச்சும் பெண்ண கொலை பண்ணுவாங்களா?  இதுல நீங்க செய்யற காரியம் சொல்லவே அசிங்கமா இருக்கு..

             இதுல என்னடி அசிங்கம்? நான் ஆம்பிள.. ஆயிரம் பண்ணுவேன். அதனால உங்களுக்கு நம்ப குடும்பத்துக்கு ஏதும் கஷ்டம் வந்துடுச்சா.. மாசம் பொறந்தா முள்ளிங்கி பத்த மாதிரி பணம் கொடுக்கறேன். கேட்டதெல்லாம் வாங்கிக்கொடுக்கறேன்.. எந்தக் கடனும் இல்ல. அப்புறம் ஏன் என் வழியிலே குறுக்கே வரே..

           அடக் கண்றாவியே.. ஒரு பையன் இருக்கான். பொண்ணு இருக்கா. இந்த வயசுல இன்னொரு பொம்பள சுகம் தேடி அலையறியே நீயெல்லாம் ஒரு மனுஷனா..

            என்னால முடியுது.. செய்யறேன்..

            கோபிக்குப் புரிந்துவிட்டது. அவர்களிடையே போனான்.

            சே.. அசிங்கமா இருக்குப்பா.. என்ன காரியம் பண்ணறீங்க? அம்மாவுக்கு துரோகம் பண்ணலாமா?

             நீ எதுக்குடா குறுக்கே வரே.. உன் வேலைய பாரு… எனக்குப் புடிச்சிருக்கு.. செய்யறேன்.

              ஒரு தகப்பன் பேசற பேச்சாப்பா இது?  யாரும் கேட்டா காரி துப்புவாங்க.. எனக்கு ஒரு பயலும் பொண்ணு கொடுக்கமாட்டான்…

              இந்த பாரு.. தகப்பனா இருந்தாலும் புள்ளயா இருந்தாலும் பொண்டாட்டியா இருந்தாலும வாயும் வயிறும் வேற.. எனக்குப் பசிச்சா நீ சாப்பிட்டா என் பசி அடங்காது.. அவங்க அவங்க வாழ்க்கையை அவங்க அவங்க வாழணும்.. நீ உன் வாழ்க்கை வாழறே.. நான் என் வாழ்க்கைய வாழறேன்.. இதுல என்ன தப்பு? நாளக்கி நீ இன்னொரு பொண்ண விரும்புனா நான் அதுல தலையிடமாட்டேன்.. அது உன்னோட வாழ்க்கை. நல்லது கெட்டது உன்னோட சேர்ந்தது…

              சே.. எவ்வளவு கேவலமா நடந்துக்கறீங்கப்பா என்றான் கோபி.

              உனக்குக் கேவலமா இருந்தா விட்டுட்டுப்போ..

              என்னம்மா இது? விட்டும்மா.. எனக்கு எதுவும் வேண்டாம். நான் அமெரிக்காவேப் போயிடறேன்..

               கோபி கோபமாகப் பேசிவிட்டு வெளியே போய்விட்டான். போன சற்று நேரத்திலேயே திரும்பி வந்தான். நேரே ராகவனிடம் போனான்..

               யோவ் நீ மனுஷனாய்யா.. பொம்பளப் பொறுக்கி… என்றான்.

               யேய்.. ஒழுங்காப் பேசு.. போனாப் போவுதுன்னு விடுறேன்..

            கோபியின் அம்மா பதறி ஓடிவந்தாள் உள்ளிருந்து. ஏண்டா என்னடா ஆச்சு?

            அம்மா. இவரு பண்ண காரியத்தப் பாரும்மா.. ,இவரு பிரெண்ட் அதான் கோபாலகிருஷ்ணன் அங்கிள்.. அவரு இப்போ கோமா ஸ்டேஜ்ல இருக்காரு.. அதுக்கு இவர்தான் காரணம். என் போன எடுத்து என்னமோ பேசியிருக்காரு.. அவரோட பையன் போன் பண்ணி என்னக் கத்தறான்.. உன்னை சும்மா விடமாட்டேன்.. போலிசுக்குப் போவப்போறேங்கறான்..

            அய்யோ..அய்யோ.. எனத் தலையில் அடித்துக்கொண்டு கதறினாள் கோபியின் அம்மா. ராகவனுக்கு விஷயம் இன்னும் விபரீதமாகப் போவதை உணர்ந்து ஏதேனும் செய்யவேண்டும் இல்லையெனில் தாம் ஜெயிலுக்குப் போவது உறுதியாகிவிடும் என்று நினைத்து அதிர்ந்தார். உடன் கிளம்பி வெளியே போனார்.

000

            அங்கே அந்த 25 ஆம் எண் பங்களாவில்..

            உனக்கு என்ன குறை வச்சேன்?.. சின்ன வயசுலேர்ந்து எங்க குடும்பம் கஷ்டப்பட்ட குடும்பம். ஒரு முட்டையை வாங்கி அவிச்சு ஆறுபேர் சாப்பிடுவோம். நீங்க எல்லாம் இத மனசுல வச்சிக்கிட்டு நல்ல வரணும்.. நல்லாப் படிக்கணும் எங்கப்பா அடிக்கடி சொல்வாரு.. இன்னிக்கு நல்ல வந்துட்டேன். உன் மனசு போலத்தான் செய்யறேன். நாம் சேத்து வச்சிருக்கிற சொத்து பல கோடி பெறும். ஒண்ணுகூட என் பேர்ல இல்ல.. உன் பேர்லதான் எழுதி வச்சிருக்கேன். இரவும் பகலுமாக நான் உழைக்கறது நமக்குத்தான் உனக்குத்தான் வெளிநாட்டுல படிக்கற நம்ப புள்ளங்களுக்குத்தான்.. உனக்கு எந்தவிதத்துலேயும் குறை வக்கலே.. ஆனா நீ யாரோடவே.. உனக்குப் பிடிக்கும்னு ஒவ்வொண்ணையும் நினைச்சு செய்யறேன்.. அன்னிக்குக்கூட உனக்குப் பிடிக்கும்னுதான் சுடச்சுட வாங்கி காயத்ரிகிட்ட கொடுத்து அனுப்பிச்சேன்.. நல்ல பொண்ணு அவ.. நல்ல குடும்பத்துப் பொண்ணு.. அவளுக்குக் கல்யாணம் ஆகப்போவுது.. தப்பா நடந்தது உன் குற்றமா? அத அவப் பார்த்தது குற்றமா? என்கிட்ட சொல்லி அழுதா.. சார்.. எங்களுக்கு எவ்வளவோ செய்யறீங்க? ஆனா உங்க வாழ்க்கை இப்படி ஆயிடிச்சேன்.. ஆனா அவள நீ கொலை செஞ்சுட்டே.. அந்த அளவுக்கு உனக்கு உடம்பு சுகம் கண்ண மறச்சிடிச்சி.. இனிமே நீ தப்பிக்க முடியாது.. உனக்கு தண்டனை கெடச்சாகணும்..

           என்று பேசியபடியே கையில் துப்பாக்கியை எடுத்து அவளை (தன் மனைவியை ) குறிப்பார்த்தான்.. குறி பார்த்தபடியே பேச ஆரம்பித்தான்… உன்னை எனக்கு ரொம்பப் புடிக்கும்டி.. இப்படிச் செஞ்சுட்டியே.. பாவி.. நான் என்னடி பாவம் பண்ணேன்? நான் ஏதும் தப்பு பண்ணேனா.. என்றபடி அழுதான். ஆனால் அவளை நோக்கியிருந்த துப்பாக்கி விலகவில்லை.

            என்ன மன்னிச்சிடுங்க.. புத்திகெட்டுப் பண்ணிட்டேன்.. என்ன விட்டுடுங்க.. புள்ளங்க இருக்கு.. இனிமே பண்ணமாட்டேன்.. என்ன விட்டுடுங்க..

            இல்ல உனக்குத் தண்டனை கொடுத்தே தீருவேன்.. உன்ன மாதிரி ஆளுங்களாலதான் என்ன மாதிரி உண்மையான ஆம்பளங்க வாழ்க்கை முடிஞ்சிப்போயிடுது.. உனக்கு மன்னிப்பே கெடயாது…

            கெஞ்சினாள்.

        அப்போதுதான் ராகவன் அந்த பங்களாவின் வெளிக் கேட்டில் கைவைத்துத் தள்ளவும் உள்ளே துப்பாக்கி வெடிக்கும் சத்தம் கேட்டது. அம்மா என்று ஒரு பெண் அலறினாள்.

                                                      (இன்னும் நடக்கும்)

         

   

என்னமோ நடக்குது.. குறுந்தொடர்.. 6

என்னமோ நடக்குது…… குறுந்தொடர்…

           அத்தியாயம் 6

இதுவரை

            ராகவன் என்பவர் தன் மகனுக்குப் பெண் பார்க்கப்போகிறார். போகிற இடத்தில் பெண் கொலைசெய்யப்படுகிறாள். வளவன் என்பவன் படித்துவிட்டு சும்மா இருப்பதாக அவனின் பெற்றோர்கள் கண்டிக்க அவன் தன்னை ஒரு துப்பறிவாளனாக ஒரு வேலையை அமைத்துக்கொள்கிறான். கதிர் என்பவன் கிராமத்திலிருந்து சென்னைக்கு இயக்குநர் ஆகவேண்டும் என்கிற ஆசையில் வந்து கொலைக்குற்றம் சாட்டப்படுகிறான். லோகு என்பவனின் தந்தையார் அதிர்ச்சியான தகவலால் மருத்துவனையில் சேர்க்கப்பட்டு கோமோ நிலைக்குப் போகிறார்.

இனி

          இரவு மணி எட்டைத் தாண்டிக்கொண்டிருந்தது. அந்த அகலமான தெருவில் இரண்டு பேருந்துகள் சேர்ந்து போகின்ற அளவுக்கு அகலமான தெரு. தெருவின் இருமருங்கிலும்  பெரிய பங்களாக்கள். அந்த தெருவில் காற்றுகூட அமைதியாக இருந்தது. ஒவ்வொரு பங்களா வாசலிலும் புங்க மரங்கள் காலிப்ளவர் பூவைப்போன்று தலைவிரித்து உயரத்தில் அகன்று நிழலைத் தரையில் கொட்டி வைத்திருந்தன. இடையிடையே மெர்க்குரி விளக்குக் கம்பங்களில் இருந்து ஒளி தெருவின் நீளவும் ஒளிப்பாயை விரித்திருந்தன. நடமாட்டம் முற்றிலுமாக இல்லாமல் இருந்தது. சில பஙகளாக்களின்  வெளியே பெரிய கார்கள் நிறுத்தப்பட்டு ஆடை போர்த்தி உறங்கிக்கொண்டிருந்தன. இடையில் துணி அயனிங் செய்யும் ஒருவன் எல்லாவற்றையும் முடித்து வீட்டுக்குக் கிளம்பிக்கொண்டிருந்தான். இனி நாளைக்காலைதான் அவனுக்கு வேலை. நாலைந்து இரு சக்கர வாகனங்கள் ஒலியின்றிக் தெருவினூடாக சென்றன.

                எண். 25 யோகா நிவாஸ் என்ற பங்களாவின் கேட்டருகே வந்து நின்றார் அந்த மனிதர். கேட்டில் கைவைக்குமுன் ஒருமுறை அக்கம் பக்கம் திரும்பிப் பார்த்தார். தெருவின் இந்தப்பக்கமும் அந்தப் பக்கமும் நீள்வாட்டில் கண்களில் யாரேனும் சிக்குகிறார்களா என்று அளந்து பார்த்தார். அப்பாடா.. யாரும் இல்லை. ஈ, கொசுக்கள் வண்டுகளுக்கு எதுவும் தெரியாது. அவைகள் பேசாது. இப்போது அந்தக் கேட்டை மெதுவாகத் தள்ளி உள்ளே போனார். உள்ளே போய் மறுபடியும் கேட்டை மூடினார். வீட்டின் கதவருகே போய் அழைப்பு மணியை அழுத்துவிட்டுக் காத்திருந்தார்.

            உடன் கதவு திறந்து ஒரு நடுத்தர வயது பெண் வெளிப்பட்டாள். வாங்க சீக்கிரம் உள்ளே என்று படபடத்தாள். பக்கத்துப் பங்களாவில் விளக்கு எரிந்துகொண்டிருப்பதைப் பார்த்தபடியே.,

           இவர் உள்ளே நுழைவதற்குள் அவள் அவரை உள்ளே இழுத்துக்கொண்டாள் அவரின் சட்டையைப் பிடித்து. இழுக்கப்பட்ட பொருளாய் உள்ளே போனதில் தடுமாறினார்.

            நாளைக்கு தானே வரேன்னு சொன்னீங்க?

           ஏன் இன்னிக்கு வரக்கூடாதா?

           அதுக்கில்ல… நீங்க சொல்லலியே.. அதான் கேட்டேன்.

           சட்டென்று அவளைக் கட்டிப்பிடித்தார்.

           இருங்க.. உள்ளே சமைலறையில் பால் சுடவச்சேன். ஆப் பண்ணிட்டு வரேன்.

           உள்ளே போய் ஆப் பண்ணிவிட்டு வந்து சோபாவில் அமர்ந்தாள். உள்ளே விளக்கு அணைக்கப்பட்டிருந்தது.

           அவளருகே உட்கார்ந்து மறுபடியும் அவளைக்……

           இன்னிக்கு என்ன டிபன்?  என்றார்.

          நான் போட்டு காலிப்ளவர் குருமா வச்சிருக்கேன். அவருக்குச் சுத்தமா பிடிக்காது.. உங்களுக்குப் பிடிக்குமேன்னு செஞ்சேன்.. இன்னும் ஒரு வாரத்துக்கு உங்களுக்குப் பிடிச்சதுதான்.. கம்பெனி ஆடிட் நடந்துகிட்டிருக்கு.. இயர் எண்டிங் கண்க்கு  பார்க்கணுமாம்.. கம்பெனி கெஸ்ட் ஹவுஸ்லேயே தங்கிட்டாரு வழக்கம்போல…

          ஏன் உங்களுக்கு இப்படி வேர்க்குது?

          நீ பண்ண காரியம் அப்படி.. உனக்கு விஷயம் தெரியுமா? தெரியாதா?

          என்னது?

          அந்த காயத்ரிய யாரோ கொன்னுட்டாங்க..

          என்ன சொல்றீங்க?

          கொன்னுட்டாங்களா?.. இருங்க வரேன்.. என்று படபடத்தபடி யாருக்கோ போன் செய்து பேசினாள்..

           முட்டாள் நாய்ங்களா.. லேசா தட்டுங்கடா உயிர்ப்பயம் வரும். யார்கிட்டயும் சொல்லமாட்டான்னா கொன்னுட்டிங்களா.. நாய்ங்களா..

            இல்ல மேடம்.. லேசாதான் இடிச்சோம்.. கீழே விழுந்ததுல பின் மண்டையில அடிபட்டு இறந்துட்டா… சாரி மேடம்..

            கொலை பண்ணிட்டு சாரியா.. அடப்பாவிங்களா நானும் உங்களோட சேர்ந்து மாட்டுவேனே.,, படபடப்படாய் பேசினாள்.

            இல்லமேடம் நாங்க டெல்லி வந்துட்டோம்.. எங்க வண்டிய பிடிச்சாலும் அதோட பிளேட் நம்பர் ஆந்திரான்னு மாத்தி வச்சிருந்தோம்.. எந்த சாட்சியும் இல்ல. நீங்க கவலைப்படாதீங்க.. மேடம். ..அப்புறம் கொஞ்சம் செலவுக்குப் பணம் கொடுங்க மேடம்..

               அதான் பேசின தொகை கொடுத்திட்டேனே..

              சரிங்க.. சும்மா தட்டறதுக்குக் கொடுத்தீங்க.. கொலையாயிடிச்சே.. ரிஸ்க் ஆயிடிச்சு மேடம்.. நீங்க கவலைப்படாதீங்கன்னு சொன்னோமே தவிர எங்கள நினைச்சுக் கவலைப்படுங்க மேடம்.. அக்கவுண்ட் நம்பர் அனுப்பறேன். தொகையையும் சொல்றேன்.. போட்டுவிடுங்க மேடம்.. ஆனா இது கடைசி மேடம் உங்கள தொந்தரவு பண்ணமாட்டோம்..

              போனை வச்சிச் தொலை. போடுடவிடறேன்.

              என்ன இப்படிப் பண்ணிப்புட்டே.. நான் இனிமே இங்க வரமாட்டேன்.. என்றார்.

               உங்களாலதான் நம்பள அவ பார்த்துட்டு என் புருஷன்கிட்ட சொல்லிடுவாளேன்னுதான்.. அப்படிச் செஞ்சேன்.. எப்படியும் மாட்டுனா ரெண்டுபேரும்தான்..

              பயத்தில் இறுக்கமாக அவளருகே நெருங்கி உட்கார்ந்தார்.. நாம மாட்டமாட்டோம்ல.. என்றார்.

               நிச்சயம் இல்ல.. உங்க பிரெண்ட்டுக்கும் தெரியுமே அவர என்ன பண்ணப்போறிங்க..

                அவன் கோமா ஸ்டேஜ்ல இருக்கான். ஏற்கெனவே பைபாஸ் பண்ணவன்.. கண் விழிக்கறது கஷ்டம்னு சொல்லியிருக்காங்க.. என் பையன வச்சித்தான்.. அவனை ஆசுபத்திரில படுக்கவச்சேன்.

                உங்க பையன வச்சியா..

               ஆமாம். அவன் ரொம்ப சென்சிடிவ்.. எதுக்கெடுததாலும் உணர்ச்சி வசப்படுவான். ரொம்பப் பயப்படுவான்.. அத வச்சித்தான். ஒரு போன்கால்..

               போன்ல என்ன பண்ணிங்க?

              அவன் பையனுக்குக் கல்யாணம் பிக்ஸ் பண்ணியிருந்தான். அவனோட மருமகள் என் பையனோட லவ்வர்.. நிறைய போட்டோ இருக்குன்னு சொன்னதும் அதிர்ச்சியாயிட்டா.. கல்யாணமும் நின்னுப்போச்ச.. ஆளும் படுத்திட்டான். இப்போதைக்கு அவன் பேசமுடியாது. எப்படியும் ஒரு வருஷம் ஆகும்.. விழிப்பு வந்தாதான்.. வராமலேயேயும் போயிடும்னு டாக்டர் சொல்லிட்டாரு..

           அவர் நண்பனிடம் மாட்டிக் கொண்டதை நினைத்துப் பார்த்தார். அவரோடு படித்தவர். நல்லவர். ஒழுக்கமானவர். எங்கோ இருப்பார் என்று நினைத்தால் பக்கத்துவீட்டிலேயே இருப்பார் என்று அமைந்தது கெட்ட காலம்தான். படிக்கிற காலத்திலேயே அவர் மிக ஒழுக்கமும் பயந்தாங்கொள்ளியுமாக இருப்பார்.

               அன்னிக்கு இந்த பங்களாவுக்கு வந்துவிட்டு விடியற்காலை 5 மணிக்குக் கிளம்பி வெளியே வந்தார். கேட்டைத் திறந்து தெருவில் இறங்குமுன் அவரைப் பார்த்துவிட்டார்.

            டேய் ராகவா.. எங்கே இங்க வந்துட்டுப்போறே?

           தெரிஞ்சவங்க.. இந்த வீடு?

           தெரிஞ்சவங்களா.. ஒருமுறைகூட நான் உன்னை இங்க பார்த்ததில்லியே.. அவரு கம்பெனி வச்ச நடத்தறாரு.. பெரும்பாலும் கம்பெனிலேயே இருப்பாரு. அந்தம்மா மட்டும்தான் வீட்டுலே இருக்கும். அதப்பத்திகூட நல்ல பேரு இல்லியே.. நீ இங்கருந்து வரே-. என்று சந்தேகமாக இழுத்தார்

            ராகவனுக்கு அதிர்ச்சியாக இருந்தது. படிக்கற காலத்திலேயே அவனின் குணம் தெரியும். இப்போ தன் விஷயம் தெரிந்துவிட்டதே என்று அதிர்ச்சியானார். மறைக்க முடியாது. கண்டுபிடித்துவிட்டார். ஒருவேளை அவள் கணவனிடம் போட்டுக்கொடுத்துவிட்டால்.. மேலும் அதிர்ந்தார்.

             வா.. நான் விவரமா சொல்றேன்.. தயவுசெஞ்சு யார்கிட்டயும் சொல்லிடாத..

             ச்சீ.. நீயெல்லாம் ஒரு மனுஷனா.. எப்ப தன்னோட மனைவியை விட்டு அடுத்தவன்  பொண்டாட்டிய மனசுல நினைக்கறோனோ அப்பவே அவன் மிருகம்தான்.. தயவு செஞ்சு இனிமே நாம இதுபத்தி பேசவேண்டாம்.. எக்கேடோ கெட்டுப்போ.. ஒழுக்கங்கெட்டவன் நீ.. உன்னோட என்னையும் பார்த்தா என் மானம் மரியாதை எல்லாம் போயிடும்.. என் மகனுக்குப் பெண் பார்த்திருக்கேன். அதுவும் கௌரவமான குடும்பம்.. உன்னால அது கெட்டுப்போயிடக்கூடாது. இனிமே நாம சந்திக்கவேண்டாம்.. உன்னோட படிச்சவன்னு யார்கிட்டயும் சொல்லிடாத.. கருமம்.. காலங்காத்தாலே இப்படி ஒரு சந்திப்பு.. தலையில் அடிததுக்கொண்டார்.

            டேய்.. யார்கிட்டயும் சொல்லிடாதடா..

           நீ யாருன்னே எனக்குத் தெரியாது இனிமே.. போய்த்தொல,., உன்ன பார்த்த பாவத்த எங்கபோய் கழுவுறது? அடக்கடவுளே.. ராமா.. இது என்ன இப்படி அபசகுனம்..

            விறுவிறுவென்று ராகவனை விட்டு விலகித் தூரமாய் போனார். திரும்பித்திரும்பிப் பார்த்து படபடத்தபடியே போனார்.

            அப்படிப்போனவர்.. லோகுவின் அப்பா.

                                            (இன்னும் நடக்கும்.)